Zwarte dag krijgt kleur

Mijn “menselijke wekker” loopt af, ben nog niet goed wakker, slenter naar beneden, zet een flesje melk in de microgolfoven en strompel terug de trap op.
Ga naar de kamer van onze zoon, nog geen 2 jaar is hij, hij staat al vrolijk te springen in zijn bedje want het is maandag vandaag, hij “mag” weer naar de “kindjes”.

Terwijl ik hem uit zijn bedje neem zingt hij een liedje dat ik zelf nog niet eens ken. Als zijn knuffel op de grond valt, zet ik hem even neer. Met zijn slaapzakje nog aan strompelt hij naar het raam en roept luid “poes, mama, poes”. Er is helemaal geen poes te zien buiten maar ineens weet ik wat hij bedoelt, gisterenavond, net voor hij ging slapen, liep net op die plaats een poes door de tuin. Hij weet dat nog! Ben diep vanbinnen wel fier dat hij zich dat nog herinnert maar potver, wat wordt hij groot!

We gaan naar beneden, volgen ons dagelijks ritueel. Hij klaarwakker, ik wrijf beetje bij beetje de slaap uit mijn ogen, heb echt geen tijd om daar lang over te doen want jeetje, wat is hij weer druk vandaag!
Ondertussen merk ik dat ook zijn zusje wakker geworden is van zijn kabaal. Ik leg uit dat hij eventjes moet wachten, ik moet haar immers gaan halen. Hij heeft hier geen oren naar en zet het op een wenen …

Zusjelief ligt vrolijk trappelend in haar bedje, kijkt me aan met van die grote blinkende oogjes, oogjes die willen zeggen: “mama, ik zie je graag maar nu heb ik zo’n honger!”
Snel gaan we naar grote broer die er op dit moment van de dag niet zo goed tegen kan dat hij nu even alleen moet spelen terwijl zijn zusje aangekleed wordt!

Oeps, tijd om naar de crèche te gaan. Onderweg herinnert hij me aan de foto waarvan ik hem beloofd had dat hij die mee mocht nemen, hij had nl. dit weekend voor het eerst in zijn nog zo prille leven in een zweefvliegtuigje mogen zitten en wou natuurlijk even opscheppen met die foto!
Dus … terug naar huis, foto van de tafel gescharreld, snel terug in de auto, uit de auto, jasje uit, petje af en weg is hij, vrolijk spelend tussen een groepje kindjes die allemaal rondlopen met nog half gesloten oogjes en luid vertellend over hun fantastisch weekend! Tussen 0 en 3 jaar zijn ze, ze hebben al zooooo veel aan mekaar te vertellen, super is dat!

Ik stap terug in de auto, kan voor het eerst diep in- en uitademen en rijd naar huis.
Daar plof ik me in de zetel en begin ons dochtertje borstvoeding te geven… Wat is ze toch een heerlijk kind, zoooo rustig, in tegenstelling tot haar broer!

Dan zie ik ineens de kalender aan de muur, heel klein staan de data erop maar op één of andere manier zie ik toch dat het vandaag 26 mei is. Wat is er toch vandaag? Wie is er jarig? Oei, heb ik iemand een kaartje vergeten te sturen? Ik word er niet goed van als ik eraan denk dat ik wat vergeten ben…

Ineens schiet het me te binnen, het is vandaag 26 mei, dé zwarte dag uit ons leven. Vandaag precies 3 jaren geleden kregen we te horen dat we nooit op een natuurlijke manier kinderen zouden kunnen krijgen. Die “op een natuurlijke manier” was ik 3 jaren geleden op slag vergeten dus ik ging er van uit “nooit kinderen te kunnen krijgen”… Vreselijk was die dag, ik kan hem nog zo voor de geest halen.
Ik herbeleef zo het moment waarop ik mijn man belde met het vreselijke nieuws. Ik was verdrietig, vol woede, maar had ook veel angst want ik wist dat mijn man volledig negatief dacht over vruchtbaarheidsbehandelingen. We beleefden echt een “zwarte” week, maar daarna … ineens maakten we de “klik”, we namen de koe bij de horens en begonnen, ondanks alle vooroordelen, afspraken te maken voor onze ICSI-behandelingen…

Plots komen de traantjes, ik besef niet goed of dit traantjes van geluk zijn of een herbeleving van het verdriet dat er toen door me heen ging…
Ergens diep vanbinnen weet ik het natuurlijk wel, de traantjes zijn nu écht wel van geluk want zie mij hier nu zitten, 2 prachtige kids. Dat had ik 3 jaren geleden nooit verwacht…

Zo zie je maar, een pikzwarte dag kan er na enkele jaren totaal anders uitzien! Op wat toen het einde van mijn mooie jonge leven leek, kijk ik nu terug als dé dag waarop ik leerde relativeren, dé dag die me sterker maakte, niet alleen mij, ook mijn man en “wij” als koppel.
Dé dag die me anders deed leven en ik ben er zeker van, dankzij die dag geniet ik nu ten volle van die 2 kleine drukke bengeltjes die we hier hebben!

26 mei, de oorspronkelijk zwarte dag werd voor mij lichtblauw met roze bolletjes …