Sylvie legt een ei - vervolg

Oktober/november/december 2008

De hysteroscopie hebben ze 2 x moeten doen. Maar het resultaat mocht er zijn… er was helemaal niets meer te zien aan mijn baarmoeder… geen met bloed gevulde bloedvaten…geen endometriose… nada… goed nieuws dus! In december naar de gynaecoloog geweest en we starten als we ongesteld zijn geworden in januari.

Januari 2009

13/1/09…. Eerste dag regels dat ik ‘smorgens bloedverlies heb. We hebben beslist om ermee te beginnen, maar om niemand in te lichten. Buiten mijn beste vriendin en één van mijn man zijn beste vrienden. Ook de ouders niet. Ik kan de druk en de smsjes niet meer aan ook al zijn die super goed bedoeld… dit keer gaan we met ons tweetjes de behandeling aan, samen met dokters én de acupuncturist natuurlijk! We zitten met bekwame mensen in de babyboot!
13/1 bloed laten prikken, maar mochten nog niet opstarten, progesteron gehalte te hoog. ‘s Morgens en ‘s Avonds een spuitje Cetrotide (Cetrotide remt het effect van een natuurlijk hormoon, het zogenaamde luteïniserend hormoon releasing hormoon (LHRH)).

Na enkele dagen mogen we dan toch opstarten.

Een weekje later mag ik de Pregnyl al! Zondags 25/1 om 23u45. Dinsdag 27/1 pick-up. We verwachten 7 à 8 eitjes en het zijn er 9, allemaal rijp! SUPER nieuws…
Zondag 1 februari 2009 is de terugplaatsing. Met een bang hartje naar het ziekenhuis .. hoeveel zouden het er overleefd hebben?
Eens daar aangekomen blijken er 7 van de 9 eitjes bevrucht waarvan ééntje het niet gehaald heeft. Fantastisch resultaat… heb mijn echtgenoot toch ook gefeliciteerd hoor! OK, het is de vrouw die lichamelijk het meest ervoor moet doen, maar hij zit er toch ook nog voor iets tussen dacht ik zo!
2 Topembryo’s teruggeplaatst, van de overige 4 krijg ik schriftelijke bevestiging wat daar mee gebeurd is (ingevroren of vernietigd).

Vrijdag de 13de (!!) mag ik gaan voor zwangerschapstest… nog nooit zoveel zenuwen gehad in deze wachtweken… verwachtingen liggen hoog…. Donderdag 12de doe ik toch al maar predictor test… en ja hoor, een licht roze streep… Zou het dan toch aan ons besteed zijn???

Vrijdagmorgend bloed laten prikken. Vanuit het fertiliteitscentrum zouden ze me bellen tussen 15 u en 18 u… geen telefoon gehad. En na 18 uur natuurlijk niemand meer bereikbaar. Ik denk dat ik gek word!
Zaterdagmorgend heb ik weer iemand van het fertiliteitscentrum proberen te bereiken… geen succes. Dan heb ik maar naar het labo gebeld om te vragen of ze de uitslag wel gefaxt hebben naar het centrum. Dat is gebeurd, maar ze doet het nog eens.
Zaterdag 11u10 het verlossend telefoontje… “mevrouw proficiat, u bent zwanger!!!”

De eerste maal dat ik tranen van blijdschap weende na zo een lange periode van fysieke en emotionele rollercoaste. Mijn HCG is een dikke 1200. Prima resultaat! Wat een Valentijnsgeschenk!

Dinsdag 17/2 weer bloed laten nemen. ’s Namiddag belt het centrum en HCG gestegen tot 6660. de gedachte dat het een tweeling kan zijn schiet door mijn hoofd.

Het blijft een raar gegeven, we zijn eindelijk zover, maar het dringt maar niet door.
Ik voel vanalles en zie mijn lichaam beetje per beetje veranderen.
De schrik zit dat het zou kunnen mislopen zit er nog wel in, maar eigenlijk ben ik best wel positief ingesteld … misschien is deze gedachte wel normaal voor iemand die pas zwanger is na bijna 4 jaar intensief behandelen?

Ga er niet te veel bij stilstaan en geniet van elk kwaaltje. Vanaf nu ga ik in de eerste plaats aan mij en aan mijn kindje denken. We staan in april voor een verhuis. We hebben onze ouders al maar ingelicht dat we hun hulp heel hard nodig zullen hebben. Maar dat was bijzaak, want hun kinderen verwachten een baby! Dolgelukkige oma’s en opa’s!

Niet enkel omdat we zwanger zijn, maar zeker ook omdat ze weten hoe moeilijk we het gehad hebben. Het is zwaar geweest … en de troostende woorden en steun konden niet meer baten op laatste. Wat moet een mens ook nog zeggen als het keer op keer mislukt? Ik zou het zelf ook niet meer weten.

3/3/09 gaan we voor de eerste echo. Dit gaat gewoon goed lopen, het kan echt niet meer stuk! Voel me euforisch, net of ik in een droom leef…

Ik hoop dat mijn verhaal een troost maar zeker ook een steun mag zijn aan iedereen die al even in de medische mallemolen zit. Zolang de dokters hoopvol zijn en jij het aankan, mag je nog niet opgeven. Als je 50 ben en je denkt dan “had ik toen nog maar dit of dat gedaan”, dan is het te laat… ga voor je dromen! Gaat het je een periode minder, kijk dan eens op het forum van de Verdwaalde Ooievaar en weet dat je er niet alleen voor staat…

Ik heb hier niet alleen steun maar ook veel raad, vriendschap,… in gevonden.

Dank aan allen die me door deze moeilijke periode gehaald hebben.

Sylvie