IVF, geneeskunde voor de happy few ?
Epidemiologische studie
In 2004 werd een wereldwijde studie gedaan over de toegankelijkheid tot vruchtbaarheidsbehandelingen door Prof John Collins, epidemioloog gespecialiseerd in vruchtbaarheidsproblematiek aan de McMaster University, Ontario, Canada.
Reslutaten :
- 94% van de mensen wereldwijd die geholpen zouden kunnen worden met een medische vruchtbaarheidsbehandeling zoekt geen hulp of heeft niet de mogelijkheden hulp te ontvangen.
- Zelfs als hij uit dit cijfer de ontwikkelingslanden haalt, komt hij nog aan 74% dat geen toegang heeft tot medische behandeling.
Waarom zoeken mensen geen medische hulp ?
Een andere studie die door het onafhankelijk marktonderzoeksbureau Lightspeed Research werd uitgevoerd in de UK had tot doel inzicht te verwerven in de redenen waarom mensen geen medische hulp zoeken voor hun vruchtbaarheidsprobleem.
Een total van 824 personen uit 17 landen vulden een online vragenlijst in. Repsondenten waren mensen die zich bewust waren dat ze een vruchtbaarheidsprobleem hadden maar geen medische hulp zochten.
Resultaten :
Mythes en verwarring
waren de 2 meest significante barrières om geen hulp te zoeken :
- Er zijn meer dan 2 miljoen websites die het onderwerp fertiliteit behandelen en 1000 boeken alleen al in het Engels
- 48% van de respondenten zeiden dat de opties er op een verwarrende en niet uitnodigende manier voorgesteld worden
- Slechts 15% zei dat ze goed geïnformeerd waren over hun behandelingsopties voor vruchtbaarheidsproblemen
Toegankelijkheid tot de behandeling / terugbetalingsregeling
74 % van de respondenten wereldwijd haalde de financiële kant aan als een reden om niet in behandeling te gaan
Stigma
Vruchtbaarheidsproblemen zijn nog steeds een taboe, een behandeling ondergaan wordt als gênant of beschamend ervaren
Gebrek aan kennis
43% van de koppels onderzoeken nooit de mogelijkheden die er bestaan om hen te helpen of zijn zich niet bewust dat ze een probleem hebben na een jaar geprobeerd te hebben zwanger te raken
Conclusies voor België
Er zijn geen cijfers specifiek voor ons land beschikbaar. Eén ding is duidelijk, wij hebben het hier op vlak van toegankelijkheid tot vruchtbaarheidsbehandelingen veel beter dan in de rest van de wereld.
Dat er in ontwikkelingslanden nauwelijks toegang is tot vruchtbaarheidsbehandeling, verbaast niemand.
Dat er zonder de ontwikkelingslanden mee te tellen nog 74% geen toegang heeft, toont aan hoe goed we het hier hebben met 6 terugbetaalde cycli. Alleen Australië en Israel doen beter met een onbeperkt aantal terugbetaalde cycli. In de USA of zelfs dichter bij huis, de UK, zijn er mensen die hun huis verkopen om hun vruchtbaarheidsbehandelingen te financieren.
Toch stellen we vast dat er, zelfs in landen als België met een goede terugbetalingsregeling, nog steeds heel wat mensen zijn die niet voor medische hulp kiezen. De redenen hiervoor zijn van cultureel, psychologische aard.
- Eén deel van die mensen heeft het idee dat een vruchtbaarheidsbehandeling te complex en risicovol is voor hen, te veeleisend, te langdurig en begint er daarom niet aan.
- Het ander deel van de mensen wil het label “infertiel” niet opgeplakt krijgen. Ze kiezen ervoor een (ongewenst) kinderloos leven te leiden boven te weten wat de fysische oorzaak is.
Meer onderzoek hierover wordt gedaan door Jacky Boivin, Cardiff University. We houden je op de hoogte.
lees meer :
De Verdwaalde Ooievaar maakt deel uit van de Taskforce van ACT
ACT is een internationaal sensibiliseringsproject rond fertiliteit. In de Taskforce zetelen professoren, psychologen én patiënten. Voor België zijn dat Prof Petra De Sutter en Geertrui De Cock.