Deze rubriek heb ik gemist toen ik na behandelingen zwanger was van mijn dochter!

Ik vond niet zomaar aansluiting bij 'normale' zwangere koppels in mijn vriendenkring. Die vonden het onuitstaanbaar dat ik zo voorzichtig was over mijn zwangerschap, na 12 weken moest ik er maar van uit gaan dat het goed zou aflopen. Alle begrip daarvoor dat zij dat konden en wilden. Maar mijn mentale strategie om met de spanning om te gaan was net het omgekeerde: te denken 'vandaag zijn we zwanger' en morgen is morgen. Na de tegenslagen om zwanger te geraken, durfde ik nauwelijks te hopen dat het meteen goed zou aflopen.

Steun vond ik nog steeds hier op het forum en op de chat. Maar toch voelde ik me wat ongemakkelijk. Als je dan zwanger bent, kan je dan degenen die nog niet zover geraakt zijn lastig vallen met je angsten? Ik zat steeds met een dubbel gevoel.

Ondertussen is mijn dochtertje er, ze is al een flink peutertje. Het acute leed van onze ongewenste kinderloosheid is weg, uiteraard. Maar het litteken blijft er. Ik blijf gemengde gevoelens hebben bij het horen van alweer een zwangerschapsbericht. Ik ben vooral blij voor hen, maar toch is er ook een echo van mijn eigen oud verdriet.

Er zijn nog situaties waarbij ik me afvraag, reageer ik nu zo omdat we zo lang op ons kindje hebben gewacht, of is het gewoon mijn karakter? Bv. verwen ik haar meer? Of ben ik te overbeschermend?

Herkenbaar?

Groetjes,

Hanne.lore

Hallo Hanne.lore,

wat er de voorbje jaren gebeurd is, heeft bij ons diepe lidtekens achter gelaten. Voor een stuk omdat we twee kindjes hebben moeten afgeven tijdens de zwangerschap, maar vooral omdat onze 'kinderwens' zeker niet het pad doorlopen heeft wat we verwachtte. Ik heb een flinke zoon van bijna 6, maar ik weet dat we anders omgaan met hem dan met een 'doorsnee' gezin (maar ja, wat is een doorsnee gezien nu weer hé). De vraag 'en hoeveel kinderen?' stellen we aan niemand etc etc etc ...
En ja ik stel me de vraag of ik hem niet verwen, of juist te streng opvoed omdat alle onze verwachtingen bij hem liggen. Ondertussen heeft hij al zo'n echt vriendjes, samen spelen, logeerpartijen etc ... en k zie dat hij eerlijk omgaat met z'n vrienden, dat hij het goed doet op school, ... en ik ben fier op hem. En ja ook al zit verwennen er bij, het kan me niets schelen.
Wetende wat wij de voorbije jaren hebben doorworsteld en meegemaakt, ben ik fier op ons gezin. En dat is het belangrijkste niet? En die twijfels, ze zullen er altijd ergens blijven, maar ik denk dat 'normale' gezinnen/ mama''s die vragen ook hebben .
Groetjes
mama van een flinke zoon en van twee engeltjes.

Dag Hanne.Lore, Kathleenenchris en anderen,

op je vraag of dit herkenbaar is, kan ik heel duidelijk zijn: ja!

Ikzelf ben morgen 20 weken zwanger van een tweeling, wat toch al een hele prestatie is.
Ik begin er wat rustiger onder te worden omdat ik weet dat de kans dat het goed gaat nu echt veel groter is dan dat het fout loopt en omdat ook ik een soort mentale strategie heb ontwikkeld van we-zien-wel.De onzekerheid steekt echter soms wel flink de kop op, maar ik denk dat de meeste zwangere vrouwen dat wel hebben, ongeacht de manier waarop ze zwanger zijn geworden.

Wat ik wel zeer moeilijk kan afschudden, is de pijn en het verdriet die de voorbije 2 jaar aan dit 'avontuur' zijn voorafgegaan. Ik durfde ook nauwelijks blij zijn in het begin, maar vond daar weinig begrip voor. "Het is nu toch in orde?" hoor je dan.. ook mijn man schijnt niet goed te begrijpen dat je die miserie blijft meesleuren.

Laatst zag ik in een serie of film op tv iemand een zwangerschapstest afnemen in de badkamer en ik kon de tranen niet bedwingen. Het was niet eens een emotionele sccène, die vrouw zat gewoon met een predictor in haar handen op het toilet... toen wist ik dat ik er nog niet van af was en dat het waarschijnlijk nog even zal duren ook.

Hopelijk denk ik over 20 weken anders over...

Veel succes en vooral ook veel genot van jullie kinderen!

Groeten,
Ilse

hey allemaal

ook hier herkenbaar hoor, ben nu 32 weken en het aftellen is begonnen maar gerust ben ik nog altijd niet en dat zal ik waarschijnlijk nooit zijn, zelfs als ons kindje er is ga ik denken dat er misschien toch nadelen gaan volgen van de ivf (al weet ik best dat dit niet bewezen is)

zelfs van de zwangerschap kan ik niet genieten anders gezegd ik vind het zelfs vreselijk, en toch blijf ik van serieuze kwalen gespaard, ik denk dat het komt omdat ik in die 4 jaar proberen met al de mislukkingen en miskramen me zo een verkeerd beeld heb gevormd van "zwanger zijn" dat het nu helemaal tegenvalt
en inderdaad je kan dit niet bespreken zeker niet met dames die in de malle molen zitten want die zouden alles geven om zwanger te zijn (ik toen ook trouwens)

jeetje als ik dit nu zo teruglees klink ik echt negatief ( ik kijk dus wel vreselijk uit naar ons kindje hoor )

maar in ieder geval ik heb zo'n "slechte herinnering" aan het hele ivf gebeuren dat ik vrees dat er hier nooit nog een tweede komt
ik zal al blij als we dit tot een goed einde kunnen brengen

groetjes babs

Babs,

Ergens blijft de spanning hangen tot je een baby in je armen houdt, dat vond ik toch.

Wees niet te boos op jezelf dat je niet vrolijk op een roze wolk gezeten hebt tijdens je zwangerschap. Zo abnormaal is dat niet.

Hopelijk klim je onmiddellijk naar die roze wolk na de bevalling.
Weet wel dat je hormonen je gemoed zwaar kunnen doen heen en weer slingeren. Vooral de thuiskomst van het ziekenhuis is een moeilijke dag, hoe blij je ook bent.
Geef jezelf de tijd om te wennen.

Waar ik enorm veel aan gehad heb is de bezoekjes van de zelfstandige vroedvrouw bij me thuis. Zij luisterde naar me, gaf me raad en stelde me gerust.
Bij mij wou de borstvoeding niet vlotten. Daar had ik zo naar uitgekeken en nu werd ik weer teleurgesteld in mijn lichaam. Eens die lang lang lang verwachte baby er is wil je alles perfect doen, maar dat kan dus niet. Soms moet iemand anders dat eens zeggen, iemand neutraal, iemand die je vertrouwt.

Een zelfstandige vroedvrouw vind je op de site http://www.vlov.be/

Veel succes met de laatste loodjes!

Hanne.lore

Onze zoon is ondertussen al 7 maanden maar ik beschouw mezelf nog steeds als een MMM-er. De behandelingen zijn gelukkig voor ons positief geweest maar die teleurstellingen en wanhoop... die geraak ik nooit meer kwijt. We zijn zielsgelukkig met wat we nu mogen meemaken elke dag maar langs de ander kant beseffen we maar al te goed hoe broos ons geluk wel is en hoe hard het is om met een onvervulde kinderwens te zitten. Je wikt en weegt je woorden toch wel veel meer dan ervoor en je denkt altijd twee keer na om zeker te zijn dat je niemand kwetst... Telkens als ik weer een dikke buik zie of er is iemand in mijn omgeving in 2x zwanger geraakt steekt het weer... dat gaat nooit voorbij volgens mij!

Wij zullen binnenkort waarschijnlijk weer de MMM ingaan... hopend dat ons hetzelfde wonder nog eens zal mogen overkomen!