Vandaag is er toch iets dat even van mijn hart moet. Ik kan er gewoonweg niet door werken omdat ik me ongerust maak.
Onze tweeling (10 maanden) gaat al vanaf ze 6 maanden zijn naar een crèche. Tot nu toe ben ik altijd heel tevreden geweest. De verantwoordelijke van de crèche is vorige week bevallen en sindsdien doet haar dochtertje (3 jaar) ronduit gemeen tegen de tweeling (en tegen de andere kindjes?). Gisteren betrapte ik het kind erop dat ze M expres omduwde zodat hij hard met zijn hoofdje op de grond viel en hartverscheurend huilde. De crècheverantwoordelijke was erbij en gaf haar dochtertje een standje. Vanmorgen deed het dochtertje dat opnieuw bij mijn andere zoontje. De echtgenoot van de crecheverantwoordelijke was erbij maar reageerde lauwtjes. Ik zei toen dat het al de tweede maal was dat ze dat deed. Een paar minutern later zag ik dat ze een kindje in een loopstoeltje met een rotvaart door de crèche duwde. Het lijkt er op dat dat dochtertje zich "queen van de crèche" voelt.
Ik ben nu al de hele tijd ongerust. Het dochtertje gaat overdag wel naar de kleuterschool dus dan is het gevaar geweken. Maar s'morgens tussen 7u30 tot 8u30 heeft dat meisje wel de kans om haar frustratie bot te vieren. Gedurende dat uurtje durft de verantwoordelijke alle kindjes even alleen te laten om zelf te kunnen ontbijten.
Eerlijk toegegeven staat het huilen me nader dan het lachen. Ik begrijp ook wel best dat het nu moeilijk is voor dat koppel uitbaters omdat ze zelf net terug mama en papa zijn geworden maar ik betaal toch voor eeen goede opvang? (24 euro per dag per kind). Ik vind dit echt een moeilijke evenwichtsoefening. Ik wil ook niet dat de uitbaters zich gaan ergeren aan mij of mijn kinderen en ze daarom minder goed gaan behandelen. Tot nu toe heb ik ook een heel goed contact met hen gehad. Het huilen staat me nader dan het lachen...
crèche
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
ik zou daar ook problemen mee hebben. kan je het niet eens op een rustige manier aankaarten vanavond?
en ook proberen andere ouder op te wachten en over aan te spreken?
't is te begrijpen dat het dochtertje daar voor- en naschools blijft, maar ze zou wel streng mogen optreden. bij ons wordt dat ook gedaan, maar dan zitten die kindjes apart in de keuken met hekje ervoor.
ik zou er toch mee dreigen dat je naar Kind en Gezin belt want dat je het niet verantwoordt vindt.
en ook proberen andere ouder op te wachten en over aan te spreken?
't is te begrijpen dat het dochtertje daar voor- en naschools blijft, maar ze zou wel streng mogen optreden. bij ons wordt dat ook gedaan, maar dan zitten die kindjes apart in de keuken met hekje ervoor.
ik zou er toch mee dreigen dat je naar Kind en Gezin belt want dat je het niet verantwoordt vindt.
-
Mani
- Berichten: 144
- Lid geworden op: 19 mei 2009, 16:02
Hey Glenys, hoe is het gegaan toen je de tweeling hebt afgehaald? Heb je er iets over gezegd? 't Is wel altijd moeilijk hé, om zoiets te zeggen, maar als ze jouw kindjes echt pijn deed, dat gaat dan wel te ver he. Ik vraag me toch ook vaak af "wat zou daar overdag allemaal gebeuren in de crèche?" Niet omdat ik ongerust ben, maar je kind zit daar toch maar heel de dag en je weet eigenlijk helemaal niet hoe het daaraan toe gaat.
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Glenys,
Inderdaad niet zo'n leuke situatie, en het moeilijkste is natuurlijk dat het meisje hun eigen dochter is, moest het een ander kindje zijn, dan zou het natuurlijk veel gemakkelijker zijn om de uitbaters hierover aan te spreken.
Ik begrijp dat je het lastig hebt met wat je gezien hebt en dat je je vragen stelt over de momenten dat je er niet bent (en je dus niet weet wat er allemaal (verkeerd) gebeurt), maar ik denk dat elk kindje in de crèche (en thuis en op school) wel eens een (opzettelijke) duw krijgt van een ander kindje. Kinderen leren op die manier weerbaar te worden.
Wij maken momenteel iets gelijkaardigs mee in de crèche. Er zit namelijk een bijtertje in de groep. Zoonlief is dus al af en toe naar huis gekomen met tandafdrukken in zijn arm. De verzogsters hebben ons altijd eerlijk geïnformeerd en we beseffen natuurlijk ook dat zij niet altijd alles kunnen voorkomen. We hebben dat dus lange tijd redelijk goed kunnen relativeren (is van voorbijgaande aard, kon evengoed ons kind zijn dat bijt, 'letsels' beperk,...)
Maar ondertussen blijft het bijten aanhouden, en komt hij nu zo goed als elke crèchedag naar huis met een nieuw letsel (gaat niet zo veel meer aangezien ik in zwangerschapsverlof ben en manlief ook nog veel thuis is)blijven de tandafdrukken dagenlang zichtbaar (als blauwe plek) en wordt zoonlief soms meerdere keren per dag gebeten. De crèche doet echt alles om het probleem op te lossen: ouders aangesproken, literatuur opgezocht over hoe ze het moeten aanpakken, verschillende benaderingen gehanteerd tov het kindje,...
Nu het duidelijk wordt dat er privé problemen zijn en de ouders niet echt goed meewerken en dat de situatie voor de andere kinderen dus onhoudbaar wordt, gaan ze nog een laatste poging ondernemen door een kinderpsycholoog in te schakelen...
Maar nu zijn wij dus ook wel op een punt gekomen dat we vinden dat we geduld genoeg gehad hebben, dat we voldoende rekening hebben gehouden met het ander kindje en de crèche en dat we het welletjes vinden. Zoonlief gaat nog zo weinig mogelijk en vrijdag is het ouderdag in de crèche en dan gaan we eens serieus doorbabbelen en ook eens met andere ouders praten over hoe we hier moeten mee omgaan, want wij willen voor ons kind toch ook een veilige omgeving!
Ik zou dus zeggen, probeer dit rustig te benaderen, er vanuit gaande dat dit overal wel eens gebeurt en dat de houding van dit meisje hoogst waarschijnlijk wel van voorbijgaande aard zal zijn.
Ik zou natuurlijk wel ook verwachten dat de oppassers reageren op dit negatieve gedrag. Maar bespreek dit op een rustige manier, voor die ouders moet het ook niet gemakkelijk zijn en als ze dan nog 'berispt' worden door anderen, dan zal het voor hen nog moeilijker worden en wordt de communicatie en het vertrouwen tussen jullie wel heel erg moeilijk.
Inderdaad niet zo'n leuke situatie, en het moeilijkste is natuurlijk dat het meisje hun eigen dochter is, moest het een ander kindje zijn, dan zou het natuurlijk veel gemakkelijker zijn om de uitbaters hierover aan te spreken.
Ik begrijp dat je het lastig hebt met wat je gezien hebt en dat je je vragen stelt over de momenten dat je er niet bent (en je dus niet weet wat er allemaal (verkeerd) gebeurt), maar ik denk dat elk kindje in de crèche (en thuis en op school) wel eens een (opzettelijke) duw krijgt van een ander kindje. Kinderen leren op die manier weerbaar te worden.
Wij maken momenteel iets gelijkaardigs mee in de crèche. Er zit namelijk een bijtertje in de groep. Zoonlief is dus al af en toe naar huis gekomen met tandafdrukken in zijn arm. De verzogsters hebben ons altijd eerlijk geïnformeerd en we beseffen natuurlijk ook dat zij niet altijd alles kunnen voorkomen. We hebben dat dus lange tijd redelijk goed kunnen relativeren (is van voorbijgaande aard, kon evengoed ons kind zijn dat bijt, 'letsels' beperk,...)
Maar ondertussen blijft het bijten aanhouden, en komt hij nu zo goed als elke crèchedag naar huis met een nieuw letsel (gaat niet zo veel meer aangezien ik in zwangerschapsverlof ben en manlief ook nog veel thuis is)blijven de tandafdrukken dagenlang zichtbaar (als blauwe plek) en wordt zoonlief soms meerdere keren per dag gebeten. De crèche doet echt alles om het probleem op te lossen: ouders aangesproken, literatuur opgezocht over hoe ze het moeten aanpakken, verschillende benaderingen gehanteerd tov het kindje,...
Nu het duidelijk wordt dat er privé problemen zijn en de ouders niet echt goed meewerken en dat de situatie voor de andere kinderen dus onhoudbaar wordt, gaan ze nog een laatste poging ondernemen door een kinderpsycholoog in te schakelen...
Maar nu zijn wij dus ook wel op een punt gekomen dat we vinden dat we geduld genoeg gehad hebben, dat we voldoende rekening hebben gehouden met het ander kindje en de crèche en dat we het welletjes vinden. Zoonlief gaat nog zo weinig mogelijk en vrijdag is het ouderdag in de crèche en dan gaan we eens serieus doorbabbelen en ook eens met andere ouders praten over hoe we hier moeten mee omgaan, want wij willen voor ons kind toch ook een veilige omgeving!
Ik zou dus zeggen, probeer dit rustig te benaderen, er vanuit gaande dat dit overal wel eens gebeurt en dat de houding van dit meisje hoogst waarschijnlijk wel van voorbijgaande aard zal zijn.
Ik zou natuurlijk wel ook verwachten dat de oppassers reageren op dit negatieve gedrag. Maar bespreek dit op een rustige manier, voor die ouders moet het ook niet gemakkelijk zijn en als ze dan nog 'berispt' worden door anderen, dan zal het voor hen nog moeilijker worden en wordt de communicatie en het vertrouwen tussen jullie wel heel erg moeilijk.
-
Wappie
- Berichten: 3747
- Lid geworden op: 7 oktober 2008, 9:56
Wat een moeilijke situatie 
Ik kan heel goed begrijpen dat het huilen je nader staat dan het lachen hoor. Iedereen wil toch het beste voor zijn kindje en wil absoluut niet zien dat je kindje wordt 'geviseerd' door een ander kleintje. Door de komst van het kleintje thuis zal dit heel veel aanpassing vragen voor haar. Natuurlijk geen excuus om dat te doen, maar ik zou ook de verzorgster er eens over aanspreken. Het zinnetje waar ik wel niet mee akkoord ben is "Gedurende dat uurtje durft de verantwoordelijke alle kindjes even alleen te laten om zelf te kunnen ontbijten." Je laat toch in geen enkele omstandigheden die kleintjes alleen??? Zeker niet om zelf te ontbijten??? Is er dan iemand anders die toezicht houd? Dat vind ik echt niet kunnen hoor!
En dan nog even mijn ervaring als mama van 'een bijtertje' Ook wij hebben hier bijters en geloof mij wij hebben al ALLES geprobeerd. Het is heel frustrerend om telkens te horen 'ja, hij heeft terug gebeten' (meestal Alexander) De 'chance' die wij nog hebben is dat ze meestal elkaar bijten. Klinkt heel dom, maar ik heb liever dat dan een ander kindje want de schaamte die je dan voelt is echt niet te omschrijven. Wij willen wel helpen en meewerken en zorgen dat de kinderen niet meer bijten, maar dat is niet altijd even simpel. Nu zijn we overgestapt op een andere taktiek en dat is eerst naar het kindje gaan dat gebeten is en alle aandacht daaraan schenken. Ik hoop dat dit werkt want een bijtertje is niet alles hoor Het is ook wel zo dat ze niet elke dag bijten hoor, maar het is nu eenmaal hun manier van verdedigen...
Ik kan heel goed begrijpen dat het huilen je nader staat dan het lachen hoor. Iedereen wil toch het beste voor zijn kindje en wil absoluut niet zien dat je kindje wordt 'geviseerd' door een ander kleintje. Door de komst van het kleintje thuis zal dit heel veel aanpassing vragen voor haar. Natuurlijk geen excuus om dat te doen, maar ik zou ook de verzorgster er eens over aanspreken. Het zinnetje waar ik wel niet mee akkoord ben is "Gedurende dat uurtje durft de verantwoordelijke alle kindjes even alleen te laten om zelf te kunnen ontbijten." Je laat toch in geen enkele omstandigheden die kleintjes alleen??? Zeker niet om zelf te ontbijten??? Is er dan iemand anders die toezicht houd? Dat vind ik echt niet kunnen hoor!En dan nog even mijn ervaring als mama van 'een bijtertje' Ook wij hebben hier bijters en geloof mij wij hebben al ALLES geprobeerd. Het is heel frustrerend om telkens te horen 'ja, hij heeft terug gebeten' (meestal Alexander) De 'chance' die wij nog hebben is dat ze meestal elkaar bijten. Klinkt heel dom, maar ik heb liever dat dan een ander kindje want de schaamte die je dan voelt is echt niet te omschrijven. Wij willen wel helpen en meewerken en zorgen dat de kinderen niet meer bijten, maar dat is niet altijd even simpel. Nu zijn we overgestapt op een andere taktiek en dat is eerst naar het kindje gaan dat gebeten is en alle aandacht daaraan schenken. Ik hoop dat dit werkt want een bijtertje is niet alles hoor
Het is ook wel zo dat ze niet elke dag bijten hoor, maar het is nu eenmaal hun manier van verdedigen...-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Bijterkes is toch een heel ander verhaal hé... heb het in onze vorige creche ook meegemaakt met een kindje, niet bij A, maar dat beet ook de hele dag door andere (grote) kindjes. 't is heel heel moeilijk aan te pakken.
Maar ik vind het ook niet kunnen dat kindjes alleen gelaten worden als iemand moet eten, er moet toch altijd iemand toezicht houden?
op zich vind ik dat dat duwen ook niet kan. 't is natuurlijk niet ernstigs, maar als een kindje eens ergens tegenvalt, kan dat af en toe toch eens gevolgen hebben. dus ik zou ook ongerust zijn.
en nee, je weet nooit wat er in een creche gebeurd als je er niet bij bent. zou soms wel eens een vlieg willen zijn.
zo hebben we gehoord van een creche waar kindjes gestraft werden door een UUR lang in de eetstoel te zetten... of dat baby's een hele dag in een relaxje lagen zonder ENIG entertainment en afgesloten van elk ander kameraadje... VRESELIJK
en, ach, ik kan nog heel wat verhalen vertellen...
op zich merk je het wel aan je kindje als het er niet gelukkig is, en dan moet je wel ingrijpen vind ik
en incidenten gebeuren er overal wel eens.
hier leuk creche - nieuws: vanmiddag komt sinterklaas, en de ouders mogen mee liedjes gaan zingen
kijk er zo naar uit!
Maar ik vind het ook niet kunnen dat kindjes alleen gelaten worden als iemand moet eten, er moet toch altijd iemand toezicht houden?
op zich vind ik dat dat duwen ook niet kan. 't is natuurlijk niet ernstigs, maar als een kindje eens ergens tegenvalt, kan dat af en toe toch eens gevolgen hebben. dus ik zou ook ongerust zijn.
en nee, je weet nooit wat er in een creche gebeurd als je er niet bij bent. zou soms wel eens een vlieg willen zijn.
zo hebben we gehoord van een creche waar kindjes gestraft werden door een UUR lang in de eetstoel te zetten... of dat baby's een hele dag in een relaxje lagen zonder ENIG entertainment en afgesloten van elk ander kameraadje... VRESELIJK
en, ach, ik kan nog heel wat verhalen vertellen...op zich merk je het wel aan je kindje als het er niet gelukkig is, en dan moet je wel ingrijpen vind ik
en incidenten gebeuren er overal wel eens.
hier leuk creche - nieuws: vanmiddag komt sinterklaas, en de ouders mogen mee liedjes gaan zingen
kijk er zo naar uit!-
Noa
- Berichten: 1820
- Lid geworden op: 1 september 2008, 10:44
Wappie, een bijtertje is niet niks hé, erg moeilijk af te leren! Onze dochter was ook een bijter, en die nieuwe tactiek die je omschrijft hebben ze in de crèche ook toegepast. Ik moet eigenlijk wel lachen nu ik aan terugdenk, maar weet je hoe mijn dochter daarop heeft gereageerd? Door zichzelf te bijten... Nu, dat vond ik al pakken beter dan de andere kindjes aan te vallen. Ze heeft trouwens ook nog een andere fase gehad, voor de bijtfase: haartrekken. Echt, de kleine kruipertjes die vrolijk passeerden en gezegend waren met een weelderige haardos, mochten eraan geloven. Oh, en toen ze al wat ouder was: truitje trekken. Eigenlijk was het wel een "stoute", maar ze besefte wel totaal niet dat ze daarmee andere kindjes pijn deed. Ze schrok altijd van geween, en begon dan zelf ook te wenen. Het was precies een spel, en gelukkig is dat volledig overgegaan. Zelf kreeg ze er natuurlijk ook van langs, niet ieder kindje laat zich doen hé. Builen en natuurlijk bijtafdrukken dat die heeft gehad. En toen ik haar eens ging afzetten in de crèche, zag ik nog net een kleine kabouter met een plastieken rol kloppen op een kleintje zijn hoofdje. Ocharme. De oppas berispte gelukkig wel altijd hoor, maar ik was toch ook telkens blij dat ik er niet moest staan op kijken. Hoe klein ze ook zijn, het is een harde wereld! De ouders werden ook wel steeds eerlijk ingelicht over wat er allemaal was gebeurd, en wie de "dader" was...
De oppas die verdwijnt om te gaan ontbijten vind ik wel helemaal ongepast, en gevaarlijk. Bij ons waren ze meestal met 2, maar er was altijd wel een momentje dat iemand er alleen voor stond en dan ook soms vlug een kindje uit bed ging halen boven, en de anderen gewoon beneden zaten. Dat was natuurlijk maar 2 minuutjes, maar ik vond dat al behoorlijk "raar". Maar al bij al heb ik mij daar over gezet, omdat het anders een superleuke opvang was. En eigenlijk best dat ze daar wat heeft leren klimmen, vallen en opstaan, want zelf zijn wij nogal bezorgde ouders die nogal rap de neiging hebben haar een beetje over te beschermen.
Nu, dat vond ik al pakken beter dan de andere kindjes aan te vallen. Ze heeft trouwens ook nog een andere fase gehad, voor de bijtfase: haartrekken. Echt, de kleine kruipertjes die vrolijk passeerden en gezegend waren met een weelderige haardos, mochten eraan geloven. Oh, en toen ze al wat ouder was: truitje trekken. Eigenlijk was het wel een "stoute", maar ze besefte wel totaal niet dat ze daarmee andere kindjes pijn deed. Ze schrok altijd van geween, en begon dan zelf ook te wenen. Het was precies een spel, en gelukkig is dat volledig overgegaan. Zelf kreeg ze er natuurlijk ook van langs, niet ieder kindje laat zich doen hé. Builen en natuurlijk bijtafdrukken dat die heeft gehad. En toen ik haar eens ging afzetten in de crèche, zag ik nog net een kleine kabouter met een plastieken rol kloppen op een kleintje zijn hoofdje. Ocharme. De oppas berispte gelukkig wel altijd hoor, maar ik was toch ook telkens blij dat ik er niet moest staan op kijken. Hoe klein ze ook zijn, het is een harde wereld! De ouders werden ook wel steeds eerlijk ingelicht over wat er allemaal was gebeurd, en wie de "dader" was...De oppas die verdwijnt om te gaan ontbijten vind ik wel helemaal ongepast, en gevaarlijk. Bij ons waren ze meestal met 2, maar er was altijd wel een momentje dat iemand er alleen voor stond en dan ook soms vlug een kindje uit bed ging halen boven, en de anderen gewoon beneden zaten. Dat was natuurlijk maar 2 minuutjes, maar ik vond dat al behoorlijk "raar". Maar al bij al heb ik mij daar over gezet, omdat het anders een superleuke opvang was. En eigenlijk best dat ze daar wat heeft leren klimmen, vallen en opstaan, want zelf zijn wij nogal bezorgde ouders die nogal rap de neiging hebben haar een beetje over te beschermen.
-
Glenys
- Berichten: 586
- Lid geworden op: 19 juni 2008, 16:23
Bedankt iedereen om even jullie mening te geven over dit onderwerp.
Sterretje, je heel snelle reactie gisteren deed me echt deugd. Ik voelde me begrepen en dat was op dat moment voor mij heel belangrijk. De gruwelverhalen over het straffen van kinderen geven me koude rillingen. Ik ben er wel heel zeker van dat dat niet gebeurt in onze crèche, oef...
Mani, gisteren ben ik de kinderen gaan halen maar waren de uitbaters er niet. Er waren wel twee kindermeisjes en die heb ik aangesproken en verteld wat me op het hart lag. Zij vielen een beetje uit de lucht en dat stelde me al wel wat gerust. Het zijn beide echt ontzettend lieve meisjes en ik vertrouw ze wel.
Vanmorgen wou ik dan toch nog de verantwoordelijke even spreken maar dat lukte niet.
Op dit moment voel ik me al een pak beter maar ik ga er toch nog iets van vertellen al was het maar omdat ik graag open kaart speel.
JD, ik kan je alleen maar gelijk geven als je zegt dat de kinderen weerbaar moeten worden. Ik stel me daarom zelf dikwijls in vraag. Ben ik misschien een beetje te overbeschermend of is het deze keer echt nodig om even tussenbeide te komen? Het blijft voor mij een heel moeilijke afweging. Wanneer ben je redelijk en wanneer niet? Ik wil echter zeker niet zo'n mama zijn die te pas en te onpas haar beklag komt doen. In het geval van dat bijtertje bij jou in de crèche kan ik je wel begrijpen.
De verantwoordelijke van de creche zit in een naburig zaaltje waar ze een zicht heeft op de kinderen. Het was misschien een beetje kort door de bocht om zomaar te zeggen dat er geen enkel toezicht is op de kinderen. Eerlijk toegegeven zou ik het wel beter vinden als er altijd iemand vlakbij de kinderen is. Het zijn er immers 16.
Wappie, als de tweeling ooit bijtertjes worden dan hoop ik idd ook dat ze elkaar bijten
Je kan als mama maar je best doen om je kinderen erop te wijzen wat kan en niet kan. Ik zie het al gebeuren: eerst mijn bedenkingen uiten bij het gedrag van haar dochtertje en dan zelf een "bijttweeling" hebben...
Sterretje, je heel snelle reactie gisteren deed me echt deugd. Ik voelde me begrepen en dat was op dat moment voor mij heel belangrijk. De gruwelverhalen over het straffen van kinderen geven me koude rillingen. Ik ben er wel heel zeker van dat dat niet gebeurt in onze crèche, oef...
Mani, gisteren ben ik de kinderen gaan halen maar waren de uitbaters er niet. Er waren wel twee kindermeisjes en die heb ik aangesproken en verteld wat me op het hart lag. Zij vielen een beetje uit de lucht en dat stelde me al wel wat gerust. Het zijn beide echt ontzettend lieve meisjes en ik vertrouw ze wel.
Vanmorgen wou ik dan toch nog de verantwoordelijke even spreken maar dat lukte niet.
Op dit moment voel ik me al een pak beter maar ik ga er toch nog iets van vertellen al was het maar omdat ik graag open kaart speel.
JD, ik kan je alleen maar gelijk geven als je zegt dat de kinderen weerbaar moeten worden. Ik stel me daarom zelf dikwijls in vraag. Ben ik misschien een beetje te overbeschermend of is het deze keer echt nodig om even tussenbeide te komen? Het blijft voor mij een heel moeilijke afweging. Wanneer ben je redelijk en wanneer niet? Ik wil echter zeker niet zo'n mama zijn die te pas en te onpas haar beklag komt doen. In het geval van dat bijtertje bij jou in de crèche kan ik je wel begrijpen.
De verantwoordelijke van de creche zit in een naburig zaaltje waar ze een zicht heeft op de kinderen. Het was misschien een beetje kort door de bocht om zomaar te zeggen dat er geen enkel toezicht is op de kinderen. Eerlijk toegegeven zou ik het wel beter vinden als er altijd iemand vlakbij de kinderen is. Het zijn er immers 16.
Wappie, als de tweeling ooit bijtertjes worden dan hoop ik idd ook dat ze elkaar bijten
Je kan als mama maar je best doen om je kinderen erop te wijzen wat kan en niet kan. Ik zie het al gebeuren: eerst mijn bedenkingen uiten bij het gedrag van haar dochtertje en dan zelf een "bijttweeling" hebben...
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
is normale reactie hoor. De meeste mama's zijn toch overbeschermend naar hun kindjes toe... heb nog niet veel mama's gehoord van, ach, het kan me niet schelen, laat ze maar slaan 
papa's zijn over t algemeen meer relaxed en halen meer hun schouders op...
ik had zo onlangs ook een probleem omdat ze de moedermelk opwarmden in de microgolf. had dat nochtans duidelijk meegegeven dat ik dat niet wou, en toch deden ze het. Ik heb toen ook gezegd dat ik daar een probleem mee had. maar uiteindelijk weet ik nu nog niet of ze het doen of niet! dat is dus berusten en ... loslaten!
papa's zijn over t algemeen meer relaxed en halen meer hun schouders op...
ik had zo onlangs ook een probleem omdat ze de moedermelk opwarmden in de microgolf. had dat nochtans duidelijk meegegeven dat ik dat niet wou, en toch deden ze het. Ik heb toen ook gezegd dat ik daar een probleem mee had. maar uiteindelijk weet ik nu nog niet of ze het doen of niet! dat is dus berusten en ... loslaten!
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Glenys,
't Is inderdaad moeilijk om een evenwicht te vinden tussen gevoel en verstand. De eerste keren dat zoonlief met tandafdrukken in zijn arm thuiskwam was ik er ook niet goed van en heb daar ook uitvoerig over gebabbeld met de mensen van de crèche.
Maar ik besefte al rap dat die kindjes geen besef hebben van wat ze doen en dat het voor de ouders ook niet gemakkelijk is. 'k Vond het ook fijn om te horen dat elkaar duwen en zo niet mag, maar dat het als afweer bv als ze gebeten worden, wel in beperkte mate wordt getollereerd. Op die manier leren ze ook voor zichzelf op te komen.
'k Denk dat je goed bezig bent, eerst eens rustig bespreken met neutrale derden, wat laten bekoelen, alles goed in de gaten houden en als het niet betert verdere stappen zetten.
Wappie,
Zoals je zegt, voor de ouders van 'bijters' is het ook meer dan vervelend. 'k zou ook niet graag horen dat een van mijn kindjes zoiets doet. Het probleem in ons geval is dat de ouders niet echt willen meewerken en de ernst van de situatie niet willen inzien. Dat kindje doet dat ook naar de grote zus en daar gaan ze heel erg licht over. Dat maakt het voor de crèche zeer moeilijk om door te dringen bij dat kindje als de ouders daar zo licht overgaan.
't Is inderdaad moeilijk om een evenwicht te vinden tussen gevoel en verstand. De eerste keren dat zoonlief met tandafdrukken in zijn arm thuiskwam was ik er ook niet goed van en heb daar ook uitvoerig over gebabbeld met de mensen van de crèche.
Maar ik besefte al rap dat die kindjes geen besef hebben van wat ze doen en dat het voor de ouders ook niet gemakkelijk is. 'k Vond het ook fijn om te horen dat elkaar duwen en zo niet mag, maar dat het als afweer bv als ze gebeten worden, wel in beperkte mate wordt getollereerd. Op die manier leren ze ook voor zichzelf op te komen.
'k Denk dat je goed bezig bent, eerst eens rustig bespreken met neutrale derden, wat laten bekoelen, alles goed in de gaten houden en als het niet betert verdere stappen zetten.
Wappie,
Zoals je zegt, voor de ouders van 'bijters' is het ook meer dan vervelend. 'k zou ook niet graag horen dat een van mijn kindjes zoiets doet. Het probleem in ons geval is dat de ouders niet echt willen meewerken en de ernst van de situatie niet willen inzien. Dat kindje doet dat ook naar de grote zus en daar gaan ze heel erg licht over. Dat maakt het voor de crèche zeer moeilijk om door te dringen bij dat kindje als de ouders daar zo licht overgaan.
-
Glenys
- Berichten: 586
- Lid geworden op: 19 juni 2008, 16:23
Gisteren kon ik de kindjes niet gaan ophalen maar heeft mijn man een brief afgegeven aan de verantwoordelijke. In deze brief heb ik de situatie omschreven en hoe ik me erbij voelde.
De verantwoordelijke was al volledig op de hoogte omdat de kindermeisjes hem hadden ingelicht en hij heeft zijn dochtertje gisteren in de gaten gehouden.
Gisteravond belde hij me op om me gerust te stellen. Ook hij had vastgesteld dat ze een beetje agressiever was dan normaal en blijkbaar vertoonde ze dat gedrag ook bij andere kindjes. Ze doen nu hun best om haar gedrag aan te passen en om te voorkomen dat ze gemeen doet tegen de kindjes.
Ik ben nu ongelooflijk opgelucht en blij. Wat een fantastische mensen zijn dat daar! Op geen enkel moment kreeg ik het gevoel dat ze me niet ernstig namen of dat ze zich ergerden. Wel integendeel.
Mijn vertrouwen in die crèche is nu nog groter geworden. Ik heb nu ook het gevoel dat ik alles gewoon rustig kan zeggen zonder bang te zijn dat er een onaangename reactie op volgt.
Eind goed al goed dus!
De verantwoordelijke was al volledig op de hoogte omdat de kindermeisjes hem hadden ingelicht en hij heeft zijn dochtertje gisteren in de gaten gehouden.
Gisteravond belde hij me op om me gerust te stellen. Ook hij had vastgesteld dat ze een beetje agressiever was dan normaal en blijkbaar vertoonde ze dat gedrag ook bij andere kindjes. Ze doen nu hun best om haar gedrag aan te passen en om te voorkomen dat ze gemeen doet tegen de kindjes.
Ik ben nu ongelooflijk opgelucht en blij. Wat een fantastische mensen zijn dat daar! Op geen enkel moment kreeg ik het gevoel dat ze me niet ernstig namen of dat ze zich ergerden. Wel integendeel.
Mijn vertrouwen in die crèche is nu nog groter geworden. Ik heb nu ook het gevoel dat ik alles gewoon rustig kan zeggen zonder bang te zijn dat er een onaangename reactie op volgt.
Eind goed al goed dus!
-
Noa
- Berichten: 1820
- Lid geworden op: 1 september 2008, 10:44
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
ik was gisteren in de creche met I bezig en toen zag ik dat A een meisje van dezelfde leeftijd een duw gaf.
ik reageerde direct door te zeggen: je mag niet duwen. je moet flink zijn en een knuffel geven...
ging ze meteen ALLE kindjes een kus en knuffel geven.
Daarna zei de verzorgster tegen mij dat het meisje A vanmorgen gebeten had. en dat A er maar stil en kalm onder bleef. ze hebben het meisje wel bestraft en zalf op A haar arm gedaan (tanden staan er goed in)
dus ze heeft zich toen niet willen/kunnen verdedigen en waarschijnlijk dacht ze: nu is mijn mama hier, ik ga hier eens revanche nemen 
ik reageerde direct door te zeggen: je mag niet duwen. je moet flink zijn en een knuffel geven...
ging ze meteen ALLE kindjes een kus en knuffel geven.
Daarna zei de verzorgster tegen mij dat het meisje A vanmorgen gebeten had. en dat A er maar stil en kalm onder bleef. ze hebben het meisje wel bestraft en zalf op A haar arm gedaan (tanden staan er goed in)
dus ze heeft zich toen niet willen/kunnen verdedigen en waarschijnlijk dacht ze: nu is mijn mama hier, ik ga hier eens revanche nemen
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 18 gasten