Een kind als een ander ?
Ons zoontje heeft een gaatje aan zijn oorschelp. Lachend zeggen mijn man en ik tegen elkaar dat dat door die ICSI-prik komt, je weet wel die ene prik in dat labo die ervoor gezorgd heeft dat wij mama en papa zijn geworden.
Mensen uit onze omgeving stellen zich de vreemdste dingen voor als wij zeggen dat onze zoon een proefbuisbaby is. Hoe kan dat nu ? Hij ziet er toch zo normaal uit ?
Natuurlijk is hij normaal… raar he dat er geen stuk van die proefbuis meer aan zijn hoofd hangt. Diep van binnen moeten we toegeven dat we hier grapjes over maken, net omdat we ongerust zijn.
Er IS toch een hele krachtpoging nodig geweest om hem te creëren.
Zal hij later zelf ook een vruchtbaarheidsprobleem hebben ? Zal hij ziektes ontwikkelen waar vandaag niemand van gehoord heeft, laat staan aan gedacht ? Was het een daad van egoïsme om ondanks alles toch mama en papa te willen worden ?
Ook ouders van adoptiekindjes maken grapjes over het ontstaan van hun gezin. Nee hoor, ze is niet geadopteerd, gewoon te lang in de zon gelegen. Hoezo adoptie duur? Wij zijn in de solden geweest. Of wij kochten ons kindje in het zwart.
Tijdens de pubertijd zal het hier wat worden. Ik ben jouw mama niet? Wees blij!
Meestal worden deze reacties naar de buitenwereld gegeven, maar ook hier gaat een onderliggende angst schuil. Angst dat je kind niet geaccepteerd zal worden. Angst dat je kind je zal afwijzen als moeder of vader.
Met dit hoofdstuk “kinderen” willen we handvaten aanreiken aan mannen en vrouwen die papa’s en mama’s willen worden en daarvoor de hulp van een arts nodig hebben of op een alternatieve manier een gezin willen stichten. We willen hen helpen hun beslissing zo wel overwogen mogelijk te maken. We willen hen zowel medische als emotionele informatie verstrekken hierrond.
We willen de mannen en vrouwen die al mama’s en papa’s zijn manieren aanreiken om er met hun kinderen over te praten. Hoe zeg je je kind dat het anders-maar-toch-gewoon is ?!