Een onzichtbare mama
Een woordje van een onzichtbare mama…
Een doodgeboorte of een miskraam: een term of een begrip dat toch een taboe is en blijft. En neen het is geen medische term, geen geschreven woord, het is een moedergevoel, een droom … heel diep in je hart. Het is zeker niet de bedoeling om dit medisch uit te klaren. Er zijn zovele oorzaken, zovele redenen, maar helaas ook soms heel veel vraagtekens.
Op 1 november hebben we allemaal de gewoonte om eens langs te gaan op het kerkhof, eens een kaarsje aan te steken voor hen die ons dierbaar waren en die we moeten missen. En ja op deze dag denk ik ook aan m’n grootmoeder die haar achterkleinkinderen net nooit gekend heeft, aan m’n schoonmoeder die nog net haar kleinzoontje mocht leren kennen … Maar vaak wordt er vergeten, dat we eigenlijk alle dagen twee schatjes missen die bij ons horen. Ons dochtertje wordt deze maand 4 jaar, onze jongste spruit, een zoontje, is nog geen jaartje oud.
Het is een zijsprongetje van De Verdwaalde Ooievaar, maar zeker een niet vergeten zijsprongetje. Na lang vechten voor een zwangerschap, na alle mislukte pogingen, krijg je plots te horen: ‘Mevrouw, u bent zwanger. Proficiat’ en zonder dat je het weet, droom je … eindelijk mag je die namen van onder het stof halen. Dat ontwerp van het geboortekaartje kan je eindelijk luidop bespreken. Eindelijk mag je eens naar een baby-etalage kijken, niet voor een cadeautje, maar voor jezelf en je kleine spruit. Heerlijk dromen van een toekomst samen met die spruit … je hele leven ligt precies al vast.
Dan geeft moeder natuur of de arts een teken dat het niet goed gaat. Je denkt ‘neen dit kom ik niet te boven’, maar oerkrachten komen naar boven. En ja, ergens kom je die moeilijke periode wel weer door. Je begint terug te werken en de wereld draait terug met je mee. Maar ik ben niet meer de vrouw van weleer, neen ik ben een mama in hart en nieren. Iedere dag denk ik aan hen en mis ik hen. De buitenwereld vindt ons sterk, al weten ze maar half hoe we ons voelen … en durven ze eigenlijk niet met ons te praten. Terug lopen we die etalages voorbij, terug durven mensen ons niet meer aan te spreken. En de vraag ‘en hoe is het me je?’ wordt automatisch beantwoord met ‘goed en met jullie?’, en opnieuw moet je weer aanhoren wat er allemaal misloopt met de kinderen, of wat er juist zo fantastisch gebeurd is.
Opnieuw kom ik thuis, kijk ik naar de vlindertjes die buiten dansen in de wind, de ondergaande zon die nu zijn warmte verliest. Daarna tel ik samen met m’n zoontje de sterretjes en twee daarvan zijn kleine broer en zus. Maar vele andere sterretjes hebben voor ons helaas ook naampjes gekregen van andere sterrekindjes.
Langs deze weg wens ik iedere onzichtbare ouder heel veel moed voor de toekomst. Wat deze toekomst brengt, weten we allemaal niet. Maar één ding zoeken we allemaal, een beetje gemoedsrust en een beetje begrip van de buitenwereld.
Verlangend naar dit nieuwe leven,
Keken wij uit naar een nieuwe toekomst.
Te vroeg werd het gekeerd,
Een verwachting niet vervuld.
Een dankbare herinnering leeft verder in ons.
Liefs
Kathleen
Mama van Lars (6j), Inke* (21/11/2005) en Jelle* (5/01/2009)
De Verdwaalde Ooievaar maakte een bundel en voor de vrienden, familie en kennis. We willen deze bundel met jullie delen en zal later aangevuld worden met nieuwe en mooie teksten. We hopen dat jullie door De Verdwaalde Ooievaar iemand vinden die jullie begrijpen… dat je je wat minder eenzaam voelt… een zielsverwant.
Datum van uitgave 1 november 2009