Infosessie Hasselt: mijn ervaring als regioverantwoordelijke

Lente 2009 was het, toen ik op zoek ging naar enkele mensen die samen met mij het “team Regionale Werking Limburg” (RWL) wilden vormen. Ik had er een goed gevoel bij, want dat “Limburg-gevoel”, dat is een goed gevoel, een gevoel dat leeft, dacht ik zo.
Na nog maar 4 mensen aangesproken te hebben, kreeg ik al 3 “ja’s”, de vierde diende zich spontaan aan na een oproep op onze site.

Omdat ik toen nog in Duitsland woonde, was afspreken niet zo evident, onze allereerste afspraak stelden we maar uit tot na mijn verhuis terug naar België, eind augustus. Drie dames van ons team spraken ervoor al eens af … en hoe!? Ik kreeg de foto’s te zien, 3 dames al genietend en lachend achter een glaasje wijn, het kon gewoon niet beter. Ik kreeg het warm vanbinnen alleen al bij het kijken naar die foto’s, wat moet dat voor hen geweest zijn!? Ik zag dat het goed zat.

Eind augustus, bij mij thuis, het was echt “klik, klak, boem!”, het klikte, tussen ons allemaal. Er werd gewerkt, hard gewerkt maar in een ontspannen sfeer, er kwamen goede voorstellen (ook voor de toekomst, dus hou ons in het oog), de taken werden verdeeld, ieder ging doen waar zij goed in is en hupsakee, klaar was RWL!
In september nog eens een samenkomst om de details door te spreken, weeral een toffe bijeenkomst waar veel gelachen maar ook serieus gewerkt werd.

En dan… eind september: nog maar 4 inschrijvingen, mijn hart stond even stil. Hadden we wel voldoende reclame gemaakt? Zijn we iets vergeten? Is ons onderwerp niet goed gekozen? Pakken we het verkeerd aan?
Maar toch, beter 4 mensen goed ontvangen en de nodige steun geven, dan 20 mensen met een slecht gevoel naar huis sturen, dacht ik maar.

Begin oktober: op 2 dagen tijd kwamen er nog 16 extra inschrijvingen, mijn hart maakte een sprongetje. Oef, het gaat allemaal goed komen! (al blijf ik erbij dat ik liever geen enkele inschrijving had omdat er niemand een vruchtbaarheidsprobleem heeft, jammer genoeg besef ik dat dat helaas niet de realiteit is…)

En dan, 8 oktober, nog nooit in mijn leven heb ik op 1 dag zoveel e-mailtjes ontvangen en verstuurd, de druk begon duidelijk bij ons allen toe te nemen. Juist omdat de voorbereidingen allemaal zo vlot en spontaan verlopen waren, kregen we angst of we niets over het hoofd gezien hadden.
Eens we ‘s avonds weer bij mekaar waren, ging het weer zoals voordien, rustig, tof, serieus, met het juiste doel voor ogen … gewoon zoals het moet.

Om 19u10’ kwamen de eerste mensen toe, om 19u30’ waren we compleet, de zaal gevuld met meer dan 30 mensen, we konden starten.

Het was stil, angstaanjagend stil. Ik zat achteraan in de zaal zelfs ik was stil, voor het eerst in mijn leven.
Onze psychologe Tineke gaf haar professionele uiteenzetting, ondanks het feit dat ze ziekjes was deed ze het geweldig. Ze bracht het op zo een mooie manier, echt gelijk het is, zonder doekjes erom. Haar verhalen gestaafd door studies, de realiteit zoals ze is…

Onze eigen Kathleen kwam aan het woord, menslief wat deed ze dat aangrijpend. Ik was ontroerd, ijzig stil en pinkte een traantje weg. Ik ken haar al enkele jaren, ken haar gezin, haar verleden, maar toch was ik uit mijn lood geslagen. Ze vertelde het zo pakkend, dingen waarvan ik zelf nog niet eens besefte hoe ze op haar wegen, zo vol gevoel, zo moedig, … Mijn man zat enkele stoelen voor mij, en wanneer ik hem heel subtiel (voor jullie onzichtbaar, maar voor mij heel herkenbaar) een traantje achter zijn bril zag wegmoffelen wist ik dat ook hij aangegrepen was…

Even later kwam ook Tanja aan het woord, samen met haar echtgenoot die ons allemaal wist te ontroeren én te entertainen. De eerste spontane lach van de hele zaal, een prachtig moment, een moment van “samenhorigheid”. Hun verhaal werd zo mooi verteld, alsof het een spannend boek is waarin je snel verder wil lezen om te zien hoe het afloopt…

De avond vorderde, de getuigen vertelden, Tineke gaf de professionele uitleg en ikzelf sloot de avond af.

Zelf ben ik mama van 2 wondertjes, en ik geef toe, soms ben ik even de details kwijt van hoe ik mij voelde toen ik nog aan het behandelen was, maar afgelopen donderdag besefte ik weer hoe zwaar die periode op ons woog, hoe zwaar die voor iedereen onder ons kan zijn, hoe velen onder ons zich voelen, hoe wij jullie kunnen steunen, hoe wij er voor jullie moeten zijn…

Ik heb geluisterd, geslikt, tranen weg gepinkt, gedaan wat ik moest doen en … geobserveerd.
Nooit had ik kunnen denken dat deze avond zo een impact op mij had, ik kreeg een warm gevoel … wanneer ik in de zaal de mannen een oogje zag pinken naar hun vrouwen, wanneer ik een troostende arm over een rug zag gaan, … Ik had enorm veel bewondering voor die moeders die meekwamen met hun kinderen om hen beter te leren begrijpen!

Tijdens deze avond wist ik dat we goed bezig zijn, wist ik dat we verder moeten gaan, hoe moeilijk het in deze tijden van crisis ook is.
En we gaan verder, beter, sterker en gemotiveerder dan ooit. Voor jullie, maar dankzij jullie!!

Lieve mensen allemaal, jullie hebben mij doen inzien dat we ermee verder moeten gaan!
Jullie hebben ons hele Limburg-team de bevestiging gegeven dat het goed was!
Jullie geven het De Verdwaalde Ooievaar-team de moed om te blijven vechten … vechten voor de rechten van de mensen met een vruchtbaarheidsprobleem, vechten voor de ondersteuning die ieder van ons zo broodnodig heeft.

Dank jullie wel!

X
Inge

Hou ons in het oog want na de infosessie kregen we een bijzonder voorstel van één van de aanwezigen, dit wordt momenteel uitgewerkt, jullie lezen spoedig meer over het wat, het hoe, het waar en het wanneer…

Verder wens ik nog een woordje van dank te richten aan de mensen van de Stedelijke Bibliotheek Hasselt die ons gratis hun zaaltje ter beschikking stelden en ons met open armen ontvingen. Bedankt Mieke, Saskia, Vera, … en iedereen van jullie team.

Was jij aanwezig tijdens deze infosessie en wil je hier graag, al dan niet anoniem, je reactie kwijt, stuur mij dan een mailtje op limburg@deverdwaaldeooievaar.be. Of heb je zin om je bij ons team te voegen, aarzel ook dan niet om ons te contacteren.

_{Datum van uitgave 24 oktober 2009}