Herbeleef de infosessie te Gent
7 april 2009.
Snel ruim ik mijn bureau op, want ik heb voorgesteld dat de tweede infoavond van De Verdwaalde Ooievaar bij mij op het werk kan doorgaan, de Oxfam Wereldwinkel. Nu heb ik nog even tijd om alles klaar te zetten. Een paar collega’s beslissen net op dat moment om een lading nieuwe wijn te proeven in de refter. Ik doe nog snel even mee, nog even ontstressen voor ik met tafels en stoelen begin te sleuren.
De inschrijvingen stroomden binnen de voorbije dagen dus voor alle zekerheid zet ik de nodige extra stoelen.
Het onderwerp van de avond, vruchtbaarheidsproblemen en je omgeving, belooft immers interessant te worden. De Morgen besteedde deze ochtend nog een groot artikel aan De Verdwaalde Ooievaar met vermelding van de infoavond, dus het zou wel eens druk kunnen worden.
Wanneer alle leden van DVO aanwezig zijn, wordt er snel nog wat overlopen, gebrieft, gegeten en elkaar zenuwachtig gemaakt.
Goed op tijd beginnen de eerste geïnteresseerden lopen al binnen. De eerste koppels zijn een beetje schuchter. De volgende zie je opgelucht ademhalen dat ze niet de eerste zijn en de laatste die binnensluipen verschieten duidelijk van de volle zaal.
Tineke, voorzitter én psychologe, heet iedereen welkom en kadert een beetje het verloop van de avond. Zoals het onderwerp al aangeeft gaan we het vooral hebben over hoe je kunt omgaan met je omgeving en hoe je omgeving de juiste dingen kan doen/zeggen zonder je te kwetsen. Want dat mensen die geconfronteerd worden met vruchtbaarheidsproblemen pijn lijden, daar zijn we het allemaal over eens. Helaas vergeten we soms dat ook onze omgeving hieronder kan lijden.
Het theoretische kader dat door de psychologe uiteengezet wordt, vullen we aan met getuigenissen. Uit ervaring weet ieder van ons hoeveel deugd het kan doen van letterlijk die dingen te horen waarmee jij ook geconfronteerd wordt. Gevoelens horen verwoorden, waar je je eigenlijk een beetje voor schaamt. Het gevoel krijgen “hé, ik heb dat ook”.
Eerst getuigt de vriendin van een vrouw met vruchtbaarheidsproblemen. Hoewel de periode van ongewild kinderloos al even achter mij ligt ben ik geschrokken hoeveel dingen ik herken in haar verhaal. Ook ik was op een bepaald moment niet meer geïnteresseerd in de mensen rondom mij, ik dacht alleen aan mezelf en hoe erg het was dat ik geen kinderen kon krijgen. Dat andere mensen ook hun moeilijkheden hadden, dat was allemaal bijzaak. Het komt hard aan om het eens van die kant uit te horen.
Zelf (ex IVF-er en moeder van een adoptiezoon) ben ik ook niet mild voor mijn kinderloze zelf. Ik schilder een verhaal van jaloersheid, gevoel van falen, het gevoel van door niemand begrepen te worden. Maar ik kan ook terugkijken op deze periode en geef toe dat ik ook geen lieverdje was. Zwangere vrouwen een miskraam toewensen, absoluut niet geïnteresseerd zijn in zwangerschappen en geboortes (op het pijnlijke af) van vrienden. Dit zijn dingen waar ik ook nu nog tegen moet vechten. Je ziet mensen schrikken maar ook knikken. Ergens blijf je altijd geconfronteerd met die gevoelens die gepaard gaan met ongewild kinderloos zijn, ook al lopen er na jaren toch kindervoetjes in je huis.
Als laatste getuigenis wordt het verhaal van een moeder voorgelezen. Haar beide dochters hebben een vruchtbaarheidsprobleem. Zij probeert hiermee om te gaan, maar het doet haar heel veel pijn dat ze haar dochters hier niet mee kan helpen. Bovendien wordt ook het beeld dat zij van haar toekomst heeft, een oma, kleinkinderen, in vraag gesteld.
Nadien worden er nog een paar vragen gesteld en praten mensen onderling nog even na. We krijgen van veel mensen de opmerking dat de verhalen herkenbaar waren en dat sommige gevoelens genormaliseerd werden. Op de opmerkingen dat we vooral mensen lieten getuigen die de periode van ongewild kinderloos achter zich liggen hebben, kunnen we geen gepast antwoord geven. Het is moeilijk om mensen te vinden die nog midden in hun gevecht zitten en deze aan het woord te laten. Maar, we blijven verder zoeken naar deze getuigen.