Tina, 25 jaar

Hoe zou ik mezelf omschrijven? Het enige wat er te vertellen valt, is dat er niets te vertellen is. Aan ‘proefbuisbaby’s’ is namelijk niets bijzonders aan te merken. Zelf heb ik de eer de eerste ivf baby (hoewel ik al 25 jaar geen baby meer ben) van de VUB te zijn. Mijn eigen ervaring is heel makkelijk samen te vatten: ik heb een heel normale jeugd beleefd. Mensen kwamen mij niet vragen, “hé, ben jij niet diegene…”. Nee, een kind als een ander. Ik kan net als iedereen genieten van een avondje uit met vrienden.

Zowel thuis als op school werd er allemaal heel normaal mee omgegaan. Er werd nergens speciaal over gedaan of niets verzwegen. Ik was geen ‘speciaal product’, ik was een normaal kind, en ben een normale volwassene geworden.

Het enige wat mij anders maakte als alle andere kinderen, is dat er in mijn geboortealbum krantenartikels plakken die in de krant verschenen zijn de dag na mijn geboorte, 25 oktober 1983. En zelfs dat werd normaal behandeld.

Men beweert wel eens dat ivf kinderen beter vatbaar zijn voor allerlei ziektes. Ik kan uiteraard enkel uit eigen ervaring spreken. Ik ben wel eens ziek, maar wie is dat niet? Ik heb zeker geen zwakke gezondheid of niets schiet er bovenuit. Uitzonderingen bestaan er natuurlijk altijd…

Het heuglijke nieuws dat Louise Brown, de allereerste proefbuisbaby in de wereld, moeder is geworden, en dat alles heel natuurlijk verlopen is, is eveneens een mooie bevestiging van deze theorie en van het feit dat onvruchtbaarheid niet persé erfelijk hoeft te zijn.

Daarom dat De Verdwaalde Ooievaar een enorm goed initiatief is, waar ik graag aan meewerk samen met m’n moeder. Het is zelfs meer dan dat, De Verdwaalde Ooievaar staat niet alleen mensen met vruchtbaarheidsproblemen bij, maar het helpt ook het eeuwige misverstand uit de wereld dat de ‘producten’ van de verschillende behandelingen geen normaal leven kunnen leiden.

Lees meer: het algemene topic over kinderen
en over adoptie

_{Tweede uitgave juni 2009}