Aangewezen op eiceldonatie

Ik was 24 toen mijn partner en ik besloten om te stoppen met “de pil” in maart 2008. Twee maanden later en twee negatieve zwangerschapstesten later nog steeds geen maandstonden. Ik besloot naar men gynaecoloog te gaan. Die stelde vast dat ik al in mijn menopauze zat (primaire amennoroe). Dit was een serieuze slag voor ons beiden. Hij stuurde ons door naar een specialist in juli 2008.

Een heel resem aan onderzoeken werden uitgevoerd. Bloedtesten bij mij en mijn partner (voor eventuele erfelijkheidsaandoeningen), tweemaal spermatesten en bij mij nog een Hystero-salpingografie uitgevoerd (een zeer pijnlijk onderzoek waarbij de doorgankelijkheid van de eierstokken onderzocht worden). Na alle testen te hebben ondergaan was de conclusie dat er bij mij geen oorzaak voor de menopauze te vinden was en dat mijn partner leed aan verminderde kwaliteit en hoeveelheid van de zaadcellen. Conclusie: we waren aangewezen voor eiceldonatie en ICSI.

In september 2008 moesten we eerst “goedgekeurd” worden door de psychologe. Een hele reeks persoonlijke vragen beantwoorden tegen een vreemde die ons lot in haar handen had.
We werden gelukkig aanvaard om verder te gaan.
Wij hebben het geluk gehad dat mijn schoonzus wilde doneren. Zij doneerde dus voor een ander koppel en zij dan voor ons. Ook zij moest eerst goedgekeurd worden en voldoen aan alle voorwaarden. En dan kwam het lange wachten, tot er een koppel gevonden werd. Zo hebben we moeten wachten tot mei 2009.

Ik startte met de neusspray Suprefact, nadien nam ik Progynova in. Ondertussen had de anonieme donor haar Pick-up gehad. Er waren 8 eicellen waarvan 5 bevrucht. Uiteindelijk hebben ze er vier van kunnen houden. In juni kon ik dus eindelijk voor mijn terugplaatsing naar het ziekenhuis. Er werd op 2/06/09 één eicel teruggeplaatst (de eerste keer mogen ze er geen twee terugplaatsen). De lange wachtweken konden beginnen. Ondertussen verder utrogestan plaatsen en progynova innemen. Het was een zeer zenuwslopende periode. Ik voelde vanalles waardoor ik echt zwanger dacht te zijn. Maar mijn eerste werkdag na de terugplaatsing (dag 13) kreeg ik een bloeding op het werk. Met veel verdriet belde ik mijn partner op. De volgende dag, dag 14, moest ik sowieso naar het ziekenhuis voor de bloedname. En zoals verwacht was die negatief. Het werd een sombere week. Maar een mens beseft dat ie verder moet, terug vol goeie hoop naar de volgende poging.

Dus opnieuw met alles gestart. Op 31 juli 2009 kreeg ik mijn tweede terugplaatsing van twee cryo’s. We hebben nu nog 1 cryo in de vriezer zitten. We hebben het geluk gehad dat de twee eicellen onmiddellijk gingen delen en dus niet afstierven (zoals het zo dikwijls gebeurd). En nu dus wachten tot de 14e augustus om terug een bloedname te hebben met hopelijk goed nieuws. Ik ben nu wel veel rustiger dan de eerste keer. Ik probeer me meer bezig te houden en er minder aan te denken. Natuurlijk voel ik nog vanalles, pijnlijke borsten, raar gevoel in de buik, enz… maar ik weet ook dat de medicatie hier heel veel aan doet. We blijven hopen. Indien deze poging ook niet lukt en onze laatste eicel niet goed ontdooid, dan hebben we geen kans meer. Mijn schoonzus wou wel één maal doneren, maar geen tweede keer. En het is echt niet evident om een donor te vinden. Heel veel mensen kennen eiceldonatie niet (wij ook niet voor we in deze mallemolen terechtkwamen). Ik vind dit zeer jammer. Het is zo van belang voor mensen die in dezelfde situatie zitten als wij. het is zo frustrerend wanneer je een grote kinderwens hebt, maar deze niet vervuld kan geraken.
Daarom wil ik jullie zo goed mogelijk helpen om dit item wat meer ter sprake te brengen. Zodat er meer mogelijkheden komen voor mensen in onze situatie…