Ik zou willen ...

Ik zou willen …
Ik zou willen, dat ik nooit De Verdwaalde Ooievaar vzw had ontmoet
Ik zou willen, dat ik nooit wist wat een fertiliteitsprobleem is.

Ik zou willen, dat je niet bang bent om dit woord uit te spreken.
Wij hebben nu eenmaal dit probleem en geraken er nooit meer vanaf.
Het is belangrijk voor mij om te horen dat je ons probleem aanvaardt, het het ook u raakt.

Als ik huil of emotioneel word als er over kinderen gesproken wordt,
dan zou ik willen dat je weet dat het niet is omdat je mij pijn hebt gedaan.
Dit onderwerp ligt nu eenmaal heel gevoelig voor mij.

Als ik niet meteen op kraamvisite kom
weet dan dat het niet is dat ik uw kind niet graag zie of het allerbeste toe wens,
maar weet dat het is omdat ik de stap niet kan zetten,
dat het voor mij heel moeilijk is om babytjes te ontmoeten
een babytje waar wij al zo lang naar verlangen.

Ik zou willen
dat je mij niet opnieuw die pijn laat voelen
die ik voelde toen we met ons probleem geconfronteerd werden,
door ons te negeren en uit te sluiten bij gezellige feestjes.
Hoogtswaarschijnlijk gaan we toch niet komen,
maar uitgesloten worden voelt dubbel zo erg.

Indien ik niet naar feestjes kom
weet dat het dan niet is dat ik je niet graag heb
maar dat het voor mij op dat moment moeilijk is
om gezellig te doen
of om op plaatsen te komen waar over kindjes gesproken wordt.

Weet dat het niet besmettelijk is om een fertiliteitsprobleem te hebben,
dus ik zou willen dat je me niet uit de weg gaat,
ik heb je nu meer dan ooit nodig.

Ik heb best wel eens afleiding nodig en wil graag horen hoe het met jou is.
Maar ik wil ook graag dat jij weet hoe het met mij is.
Met zou kunnen dat ik bedroefd ben en misschien ga huilen,
maar ik zou willen, dat je me over mezelf laat praten,
al wil ik dat niet iedere keer,
want soms heb ik er helemaal geen behoefte aan en wil ik gewoon alleen zijn,
alleen met m’n verdriet.
Helaas zijn die momenten onvoorspelbaar, ook voor mij.

Ik weet dat je veel aan me denkt,
ik weet dat mijn verdriet ook jou verdriet doet.
Ik zou willen dat je me die dingen laat weten,
door op te bellen, een kaartje of een brief te sturen, een arm om mijn schouder te slaan.

Ik zou willen dat je niet verwacht dat mijn verdriet snel over is,
ook niet indien de toekomst ons weer toelacht,
dit is een pijn die ik mijn hele leven met me mee zal dragen
een wonde die minder pijn zal gaan doen maar de littekens zullen blijven.
De eerste prognose was traumatisch voor me
en iedere keer na een tegenslag, komt dat trauma terug.
Dit is een verdriet dat nooit zal over gaan.
Ik zal verdriet hebben over mijn onvervulde kinderwens
tot op de dag dat ik zelf zal sterven.

Ik werk erg hard om lege momenten op te vullen
maar soms moet ik om medische redenen ook plots weg.
Ga dan aub niet voorspellen
wat er met mij aan de hand is.
Indien er vermoedens zijn,
spreek die dan tegen mij uit en niet tegen anderen.

Ik zou willen
dat je niet van me verwacht “er niet aan te denken”
of om “eens op vakantie te gaan”.
Wij zijn al een hele stap verder
en weten dat die fabeltjes bij ons echt niet zullen helpen.

Ik wil niet beklaagd worden, maar ik zou willen
dat je me de kans geeft om verdrietig te zijn.
Ik moet door dit verdriet heen
ik zou willen dat je begrijpt dat mijn leven overhoop gehaald is.

Ik weet dat het vervelend is voor je om bij me te zijn als ik mij beroerd voel.
Wees aub geduldig met me, net zoals ik geduld heb met jou.

Als ik zeg “het gaat goed”, dan zou ik willen dat je begrijpt,
dat ik mij misschien toch niet zo goed voel
maar er eens even niet over wil praten.

Ik zou willen dat je weet, dat alle reacties van verdriet die ik heb, erg normaal zijn.
depressie, kwaadheid, hopeloosheid en overstelpend verdriet,
je kan het allemaal verwachten.
Het verdriet dat men kent bij een onvervulde kinderwens
is immers even zwaar als het verdriet bij het rouwen om een dierbare.
Dus vergeef me aub als ik rustig en teruggetrokken ben, of prikkelbaar en humeurig.

Je advies om “van dag tot dag” te leven is een uitstekend advies.
Alleen is op dit ogenblik elke dag me te veel.
Ik zou willen dat je kon begrijpen, dat het al heel wat is,
Als ik van “uur tot uur” probeer te leven.

Vergeef het me als ik onbeleefd ben, het is absoluut niet mijn bedoeling.
Soms wordt alles me te veel en wil ik even alleen zijn.
Als ik wegloop zou ik willen dat je me help teen rustig plekje te vinden,
zodat ik even alleen kan zijn.

Ik zou willen dat je begrijpt dat verdriet mensen verandert.
Toen wij te horen kregen dat we dit probleem hadden, stierf een groot deel van mij.
Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik voordien was
en ik zal ook nooit meer dezelfde persoon worden.

Ik zou heel graag willen dat je me kan begrijpen.
Dat je je zou kunnen inbeelden hoe het voelt:
mijn verlies en mijn verdriet, mijn hoop en mijn verlangen, mijn stilte en mijn tranen, mijn leegte en mijn pijn.

Maar ik hoop, echt waar ik hoop,
dat je het nooit zal begrijpen.

(naar: Marinus van den Berg: uit: Dagen die je nooit vergeet)