Thema 1: Verminderde vruchtbaarheid, wat nu?

Het eerste dat door mijn hoofd ging wanneer wij geconfronteerd werden met ICSI was een gevoel van ongeloof. Ik dacht “Dit laat ik nooit doen!”. Er ging van alles door mij heen maar vooral “waarom wij”.

Ze proberen je gerust te stellen met de woorden “Je bent niet alleen”.
Het voelt alleen niet zo.
Ze zeggen dat het een moeilijk parcours is om af te leggen.
Alleen besef je dat pas als je met de behandeling gestart bent.

Tijdens de behandelingen krijg ik last van angst en stel ik me steeds de vraag: wat als het niet lukt en hoe zou mijn leven zijn wanneer mijn wens niet in vervulling zou gaan. Het wordt steeds moeilijker om op controle te gaan. Mijn lichaam protesteert en laat dit op de meest genante manier zien. Toch vind ik de moed om door te gaan.

Mijn pick-ups verlopen relatief goed, de ene al wat beter dan de andere. Wat er door mij heen ging tijdens de terugplaatsing was echter iets anders. Het meest intieme met je partner gaat niet door. Ik had een gevoel van falen.
Waarom moeten zij er nu bij zijn?

Pech … Het resultaat van mijn eerste terugplaatsing is negatief. De tranen rollen voor de zoveelste keer over mijn wangen. Ik ben er compleet kapot van. Gelukkig kan ik bij familie en vrienden terecht maar ze begrijpen mij niet.
Ze zeggen: “Ik probeer het mij voor te stellen maar ik ken het gevoel niet om met de gedachte rond te lopen van nooit kinderen te hebben”.

Aangezien ik het zo moeilijk heb, besluit ik om een therapeute op te zoeken. Zo kan ik met iemand praten over mijn gevoelens en dit biedt me een hele grote steun.
Als je maar met één ding bezig bent, een kind, dan wordt dit een obsessie. Bij mij veranderde die obsessie in angst (wat als het niet lukt? …).
Ik werd angstig van alles en iedereen, ook al was daar geen reden toe. Erover praten gaf mij toch de kracht om nog twee pogingen te doen.

Yes, ik heb geluk. Na mijn derde pick-up & terugplaatsing was ik zwanger. Het heeft lang geduurd voordat ik van mijn zwangerschap heb kunnen genieten. Het deed raar om na 6 jaar zwanger te zijn.

De zwangerschap verliep goed en we kregen een flinke zoon. Het is een droom die werkelijkheid is geworden. Daar lag hij dan in mijn armen, mooi en perfect. Na enkele uren begon ik me vragen te stellen. Had ik er wel goed aan gedaan om zover te gaan? Had ik dit wel verdiend? Zou hij wel volledig gezond zijn? Wat brengt het in zijn verdere leven?

Wij danken iedereen die ons gesteund en geholpen hebben tijdens deze ganse periode.

Ook wensen wij iedereen veel sterkte en succes toe met hun behandelingen.

Hetgeen voor ons onmogelijk bleek te zijn, is voor ons toch nog mogen uitkomen.
Einde 2008 was ik opnieuw zwanger, op de natuurlijke manier. Ik ben nu een fiere mama van twee zonen!