Thema 4: Samen verder
Op een dag besloten we om een innig wensje waar te maken: onze kinderwens. Reeds van jongs af aan is het onze droom.
Die wens uitvoeren blijkt echter niet zo eenvoudig te zijn als gedacht. Steeds weer zetten we een stapje verder om toch maar met op zijn minst zijn drietjes verder te gaan. Eerst doen we het geheel op natuurlijke wijze, dan met stimulatietechnieken en voor we het goed en wel beseffen staan we in een fertiliteitscentrum alle mogelijke alternatieven te bespreken en worden termen als iui, ivf en icsi rond de oren geslagen.
Terwijl we dan ook stap voor stap die technieken uitproberen en eerst beginnen met iui, begint ook het besef te komen dat we misschien toch niet met ons gezinnetje gaan eindigen zoals we dachten. Voor we de overstap naar een in vitro fertilisatie zetten, spreken we nog eens deftig met onze fertiliteitsprofessor maar ook en vooral met elkaar. Hoe ver zouden we gaan? En wat als we uiteindelijk toch met lege handen zouden staan?
We besloten de kat uit de boom te kijken en gewoon stapje voor stapje verder te gaan maar wel met een limiet in onze gedachten, hopende dat we nooit aan die limiet komen.
En toch zijn we die opgelegde limiet genaderd.
Toen hebben we alles naast elkaar gelegd. Hoe lang gingen we dit nog vol houden? Gingen we echt kost wat kost verder? Wetende dat het hopeloos was…ook al heeft gyn het nooit met zo veel woorden gezegd… .
Op een bepaald moment weet je dat het genoeg is. Wat is die keuze verscheurend! We hebben altijd gezegd dat we ons geen leven zonder kinderen konden voorstellen en toch is het juist dat waar we nu voor stonden…
Langs de andere kant konden we dit ook niet langer vol houden: steeds weer die rollercoaster van emoties, op en af, op en af…zouden we niet ooit uit de bocht vliegen en serieus crashen? Zou het niet beter zijn om te stoppen voor we effectief onszelf dit zouden aandoen?
En toch deden we nog een poging. We waren niet klaar als koppel om te stoppen. Vraag me niet hoe je dat weet maar we wisten het gewoon. Alleen verliep die poging net als alle andere pogingen en waren we terug naar af. Terug naar de tijd voor die poging, met dat verschil dat we nu wél als koppel klaar waren om te stoppen.
Nu ja, klaar… we zijn in een heel groot zwart gat gevallen. Niet aan de buitenkant, niet voor familie of vrienden, niet voor ons werk, … . We bleven functioneren, prachtig en wel, met de grootste lach en vrolijkste grap maar innerlijk zijn we door een heus rouwproces gegaan. We hebben onze droom misschien niet letterlijk ten grave gedragen, dan toch figuurlijk. We hebben ons bewust de tijd gegeven om het verlies van onze droom te verwerken. We konden ook gelukkig wel ergens terecht met onze gevoelens en gedachten maar het was heus wel een gitzwarte periode. Het feit dat we met twee verder zouden gaan, schrok ons totaal niet af. Daarvoor zijn we veel te veel twee handen op één buik maar het feit dat we niet met minstens drie verder gingen… dat zat zwaar…
Vandaag, een dik jaar later, zien we terug de zon en kijken we vooral naar het feit hoe we met twee ons toch maar gelukkig kunnen prijzen. We zijn maar met twee, maar hoe?!
Natuurlijk zal het ons altijd spijten dat wij nooit zelf kinderen gaan hebben. Natuurlijk komt dat verdriet soms wel eens aan de oppervlakte maar daar vinden we van dat dat ons recht is om dan op dat moment daar even bij stil te staan en eventueel te filosoferen hoe anders ons leven er zou uitzien maar tegelijkertijd liggen we ons af te vragen of dit leven nu slechter is? Neen hoor. Anders? Ja dat wel! Beter? Neen, dat kan niemand weten wegens het alternatief niet gehad te hebben.
Wat we wél weten is dat we gelukkig zijn, gelukkig met wat we wél hebben. Ja, kinderen zijn nog steeds ons leven. Ja, het kan nog steeds pijn doen, soms op het meest onverwachte moment en toch kunnen we ook perfect samen leven met gezinnen met kinderen. Ons motto is dan ook dat we wel een leven kunnen leiden zonder eigen kinderen maar daarom nog niet een leven zonder kinderen tout court.
Maar tegelijkertijd hebben we ook best wel ons leven aardig ingericht zonder kinderen. We hebben andere doelen gevonden, doelen waar we allebei even hard voor vechten en waar we samen voor gaan en dát , dát zal de wereld geweten hebben.
Juist omdat we alles toch wel kunnen plaatsen, juist omdat we een plaatsje laten voor ons stil (onzichtbaar voor velen) verlies maar toch ook wel tegelijkertijd onze lach, grap en grol hebben terug gevonden.