Valentijn ...

Seksualiteit en relatie

‘Wat doen we met Valentijn?’, vroeg mijn man me vorige week. Ik wist niet wat ik hoorde. Het was jaren geleden dat hij me die vraag nog gesteld had. Niet dat ik het belangrijk vind om op Valentijn dure cadeaus te krijgen of uitgebreid te gaan eten, maar toch. Het is een dag die ik niet zomaar wil laten voorbijgaan. Een dag waarop ik dicht bij hem wil zijn en me innig verbonden, geliefd en gerespecteerd wil voelen.
Helaas is er een tijd geweest waarop dat allemaal niet zo vanzelfsprekend was. We zagen mekaar graag, dat was het probleem niet. Maar het ging allemaal zo moeizaam. En dat had alles te maken met onze onvervulde kinderwens.

De dokters hadden ons verteld dat kinderen bij ons niet vanzelf zouden komen. Het nieuws sloeg in als een bom. Er volgde een periode van verdriet, twijfel en onzekerheid. Pas jaren later, is me duidelijk geworden dat we het elk op onze eigen manier moesten verwerken. Maar elk op onze eigen manier betekende afstand en afstand betekende twijfel.

Zouden we deze crisis ooit te boven komen? Hoe lang zouden we dit nog volhouden? En konden we wel samen oud worden als we geen kinderen kregen? Geen wonder dat Valentijn voor ons jarenlang geen feest is geweest.

‘Na zeven magere jaren, volgen zeven vette jaren,’ was de wijze raad van m’n omgeving. ‘Zal wel zijn’, dacht ik toen verbitterd, ‘maar toch niet bij ons.’
Gelukkig, ze kregen wel gelijk. Ons geduld werd beloond en de kloof tussen ons terug gedicht. Intussen zijn wij de trotse ouders van een dochter van vijf en een zoon van drie jaar, geboren na in totaal acht behandelingen. Mijn man en ik hebben vorig jaar onze tiende huwelijksverjaardag gevierd.