Een onvervulde kinderwens ...
Naar aanleiding van de Dag van de Kinderwens van 2009, wilden we nog eens verhaal van onder het stof halen.
Het verscheen in mei 2008 in Goed Gevoel.
Evelyne:‘Terwijl mijn leeftijdsgenoten volop van het leven genieten, wordt het mijne beheerst door mijn onvervulde kinderwens.’
Toen ik een jaar of twintig was, vermoedde mijn huisarts dat ik endometriose had, een woekering van het baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder. Ik kampte al jaren met onverklaarbare buikpijnen en het viel hem op dat die het heftigst waren in de periode van mijn maandstonden. Ik liet me nader onderzoeken door een gynaecoloog en die bevestigde het vermoeden van de huisarts. Er volgde een operatie om de endometriose te verwijderen en mijn gynaecoloog wees me erop dat veel vrouwen de klachten zien afnemen, zodra ze zwanger zijn geweest. Maar ik was nog erg jong toen, was nog helemaal niet aan kinderen toen en had daar ook weinig boodschap aan. Wat mijn gynaecoloog er niet bij vertelde, was dat de ziekte eventuele zwangerschap ook wel eens zou kunnen bemoeilijken. Daar kwamen we pas achter toen mijn vriend en ik een tweeënhalf jaar geleden wél aan kinderen toe waren. We woonden intussen al een tijdje samen en zagen een baby’tje echt wel zitten. Dat daarmee de helse pijnen, waarmee ik maand na maand kamp, vermoedelijk ook wat zouden afnemen, was een extra argument om niet langer te wachten. Maar na een jaar ‘proberen was ik nog steeds niet zwanger. Er volgde een nieuwe operatie om de endometriose te behandelen en na afloop wond de specialist er geen doekjes om. Als ik ooit zwanger wilde worden, dan zou IVF moeten gebeuren. Een natuurlijke zwangerschap was gewoon uitgesloten. Natuurlijk was dat een klap, maar anderzijds was ik ook blij dat ik nu tenminste wist waar ik aan toe was.
We zijn inmiddels anderhalf jaar verder en momenteel onderga ik mijn vierde IVF-behandeling. Na de derde poging ben ik vijf weekjes zwanger geweest, maar die zwangerschap eindigde spijtig genoeg in een miskraam. Een serieuze opdoffer uiteraard, maar aan de andere kant weet ik nu ook dat het mogelijk is, dat ik wel degelijk zwanger kan worden. Ik probeer er dan ook de moed in te houden, al moet ik toegeven dat het niet gemakkelijk is. Ik ben nog jong, in de fleur van mijn leven, en terwijl mijn leeftijdgenoten volop van het leven genieten, wordt het mijne grotendeels beheerst door mijn onvervulde kinderwens en de bijbehorende vruchtbaarheidsbehandelingen. Dat is niet altijd evident. Ook niet op seksueel vlak. Door alle hormonen die ik krijg toegediend laat mijn libido nogal te wensen over. Dat is voor mijn vriend ook niet altijd gemakkelijk. Maar we weten dat het slechts tijdelijk is en ik geloof dat onze relatie dat echt wel aan kan
Als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat elke nieuw poging zwaarder weegt. De ontgoochelingen stapelen zich op en ook fysiek heb ik van elke nieuwe behandeling meer last dan van de vorige. Een lange termijnplanning hebben we niet, we leven van behandeling naar behandeling en doen ons best onderweg goed onze grenzen te bewaken. Als één van ons beiden verder behandelen niet meer ziet zitten of de dokters verdere pogingen niet meer zinvol zouden achten, dan stoppen we er onmiddellijk mee. Maar voorlopig geven we het nog niet op.
Bron: Goed Gevoel – mei 2008
U kan dit artikel ook downloaden
Dit verhaal kreeg een happy end, want vlak na de verschijning van dit artikel kreeg Evelyne te horen dat ze zwanger was.
Evelyne is ondertussen de overgelukkige moeder van Dieuwke en wil iedereen die kampt met een onvervulde kinderwens een hart onder de riem steken. “Zolang je de kans krijgt en echt kinderen wil, moet je er echt voor gaan” zegt ze. “Er zijn veel zware en moeilijke momenten maar als je kijkt wat je ervoor in de plaats krijgt, is het het allemaal meer dan waard geweest!”
Evelyne en haar vriend hebben ondertussen besloten om voor een broertje of zusje voor Dieuwke te gaan want ze beseffen maar al te goed dat het daarna voor altijd gedaan zal zijn, dan zal er een een hysterectomie moeten volgen omdat de endometriose alleen maar ernstiger wordt!
Evelyne en vriend, vanwege het voltallige De Verdwaalde Ooievaar-team wensen wij jullie alles succes van de wereld toe!
Eerste uitgave april 2009