Nieuw hier. En heb ik nu een egoïstische kerst ?

[maanzaadje21]

Hallo allemaal, ik ben Sofie, 27 jaar en al 2 jaar aan het proberen om zwanger te worden.

Ik heb net telefoon gekregen van een familielid dat dicht bij ons staat met de boodschap dat ze al 16 weken zwanger zijn van hun eerste kindje. Natuurlijk is dit heel fijn voor hun maar ik ben al bijna een uur en een half onophoudelijk aan het huilen. Mijn emmer is vandaag dus overgelopen, ik ben het op het moment beu om blij te zijn voor een ander, beu om te moeten doen alsof je het allemaal niet erg vindt, beu om mijn verdriet weg te stoppen en te zeggen och ja, onze tijd komt ook nog wel.

Ik wil deze gevoelens echt niet toelaten, ik wil het opzij kunnen zetten. Gewoon weer blij zijn voor een ander zoals ik was toen we nog helemaal niet bezig waren met kinderen. Ook voor mijn verloofde, hij heeft vandaag gezien hoe groot mijn gevoel van onmacht en verdriet stilletjes aan begint te worden. Stelt hij me de vraag of ik bij hem weg zal gaan als het aan hem blijkt te liggen. Ik wil helemaal niet weggaan bij hem ik zie hem heel graag !

Ik ben hier nu gewoon mijn frustratie's van me af aan het schrijven omdat ik hem er niet mee wil belasten. Hoewel het kwaad vanavond wel geschied is . Mijn hele feestvreugde ligt aan diggelen en ik voel me nu een dikke egoïst. We moeten vanavond nog gaan eten bij mijn verloofde zijn ouders en ik hoop dat ik het droog hou. Na nieuwjaar gaan we verder naar de gyn. hopelijk vlotten de onderzoeken wat.

Bedankt aan de mensen die dit eventueel lezen, de meesten zullen zich wel al net zo droef gevoeld hebben op bepaald punt ?

[Ketje]

Hallo welkom hier! ( alhoewel iedereen natuurlijk je liefst zou toewensen dat jij je hier niet hoeft aan te melden).

Ja, met kerst komen er dikwijls mensen met voor hen blijde boodschappen die ons een wrang gevoel geven en eens te meer laten voelen dat het bij ons nog niet "gelukt" is.
En op het einde van het jaar maakt ieder voor zich de balans van het voorbije jaar op.
De eindejaarsfeesten zijn voor velen op dit forum dan ook confronterende momenten met de eigen onmacht en het onstilbaar verlangen naar een eigen kindje. Jij bent helemaal geen egoïst, gewoon een mens!
Laat het verdriet even toe, maar raap je daarna terug bij elkaar. En ik lees dat je dat al doet omdat je volgend jaar verdere stappen wil ondernemen: goed zo!
Vruchtbaarheidsbehandelingen zijn geen eenvoudig parcours, het is eigenlijk extra ballast die op je weg komt, maar samen kan je het aan. Jij zal in ieder geval beseffen hoeveel moeite je moet doen voor een kindje, dat niks "for granted" is.

Begrijpelijk dat je verloofde ook met vragen zit wat jij ervan zou vinden als de oorzaak bij hem zou liggen. Dat is natuurlijk mogelijk, maar er zijn vandaag al veel oplossingen. Meestal komt de last , het ongemak en het heen-en-weer geloop van behandelingen op jouw schouders terecht, maar blijf erover spreken met elkaar en neem hem ook mee naar sommige afspraken/ onderzoeken.

Verder kan ik je ook maar de raad geven om niet gans je leven ' on hold' te zetten tussen de behandelingen door, blijf tijd maken voor elkaar en om met vrienden af te spreken, ook al is dat soms confronterend.

Zet de nodige stappen en als jij eind volgend jaar terugkijkt, dan kan jij misschien ook al zeggen: 2015 dat was mijn jaar!

[maanzaadje21]

Bedankt Ketje.