moppertopic

[Vereltje]

Ik denk dan altijd: als de mensen al vinden dat een half jaar lang is, waarom krijgen we dan toch nog altijd van die rotopmerkingen uit onbegrip? Gek word je er van! Best gewoon niet op letten denk ik...

Ben wel zenuwachtig natuurlijk maar ook blij dat het zover is. Ik zie het als het begin van de oplossing. Hier op het werk wordt er wel waat raar gekeken als ik zeg dat ik niet weet of ik er volgende week ga zijn, het is hier echt heel druk. Maar ik heb me voorgenomen rustig de tijd te nemen en me niet te laten opjagen. Ze zullen het hier ongetwijfeld wel een weekje zonder mij kunnen.

[Loeki]

Twas een jaar en half, maar toch, ik voel me er niet beter door. Was het bij ons maar in orde na een jaar en half, wij zijn al twee jaar aan het "knoeien".
Afin. Kvraag me soms af of ze iets doorhebben... Waarschijnlijk niet. Maar ja, ik ben dan honderuit aan het vertellen en dan beginnen ze daarover en dan klap ik ineens dicht. Tis ergens gek dat ze niks meer aan mij vragen van wanneer gij, terwijl ze dat vroeger wel deden. Laten we maar hopen dat ze het gewoon hebben opgegeven, of dat het hen niet interesseert, dan heb ik er geen last van.

Heel goed van je dat je er positief naar kijkt. Ze gaan inderdaad hopelijk weer een hoop leren he, ook al vinden ze niks, dan weten ze dat ook. Of een beetje endo dat ze gelijk kunnen wegwerken. Heb je het niet gezegd op het werk? Mij hadden ze van te voren gezegd dat ik een week ziekteverlof zou krijgen, en ik heb dat op m'n werk ook zo ingepland. Ze wisten dat ze niet op me moesten rekenen. Voor de reden heb ik niks gezegd, alleen aan diegenen die er kwamen achter vragen heb ik gewoon gezegd "kijkoperatie om iets na te kijken". Hoe of wat niet gezegd. Uiteindelijk was ik misschien inderdaad een dag of twee best vroeger kunnen gaan werken, maar daar heb ik me niks van aangetrokken. Je verdient het wel hoor, een weekje rust.

[wat is er mis?]

Hey Loeki en Vereltje,

Het is idd overal wat anders. Bij mij mocht ik absoluut geen regels hebben tijdens de laparoscopie en ook moest het gebeuren voor de eisprong zodat een zwangerschap niet zou worden afgebroken. Vooraf moest ik ook specifiek een bloedafname doen om er zeker van te zijn dat ik niet zwanger was.

Ik heb geen week ziekteverlof gekregen, ook niet gevraagd eigenlijk. De donderdag is de ingreep gebeurd en de maandag kon ik gewoon gaan werken. Ook de zondag had ik het gekund als het had gemoeten.

Op het werk heb ik het enkel tegen mijn baas verteld. Hij weet er alles van, maar verder weet niemand hier iets. Ik heb tegen de anderen gezegd dat ik een dagje thuis werkte. Dat kan bij ons, dus niets vreemd aan.

Groetjes,

Bokje

[Vereltje]

Tegen mijn baas heb ik wel gezegd dat ik een kijkoperatie moest ondergaan, ben ook zeer vaag geweest over het waarom, en heb gezegd dat ik waarschijnlijk een weekje buiten strijd zou zijn.

Maar andere mensen die een afspraak met me willen plannen volgende week hoeven niet te weten waarom het niet gaat. Pff ik word er gewoon zo moe van van al die toestanden. Waarom kan alles nu niet gewoon normaal gaan?

[wat is er mis?]

Ja Vereltje,

Een vraag die ik me al veel heb gesteld. Ik word nog master in het bedenken van redenen waarom ik dan weer weg moet. Mijn bureaugenote is om het zacht uit te drukken nogal nieuwsgierig en altijd iets vinden is geen evidentie. Tot nu toe is het me gelukt, maar het is steeds een hele scenario-bedenking in mijn hoofd.

Groetjes,

Bokje

[Loeki]

Ik moest wel vier maanden wachten op m'n laparo wegens tekorten aan personeel en operatiezalen, tzal ook daarmee wel zijn dat het in mijn cyclus "zo nauw niet stak".

Net voor ze het infuusje staken zeiden ze me "we moeten bij u geen zwangerschapstest doen, want je hebt net je regels gehad". Anders had ik nog een urinetestje mogen doen waarschijnlijk (dan is het ineens wel representatief, anders roepen ze altijd dat je bloed moet laten prikken).

Eigenlijk stond er in de algemene brochure van het ziekenhuis dat je daar standaard een week verlof voor kreeg. Vandaar dat ik het wist, ze hebben niet de moeite genomen dat te zeggen. Maar ja, ook hier overal anders! Kvond een week wel ok. Kzou zeggen neem gerust te tijd om te herstellen. Desnoods naar de huisarts wat bijvragen. Thangt ook van je werk af he, ik kan hier gerust een dag in mijn stoel hangen, valt niet op. Als je daarentegen een hele dag moet rondhossen, das toch een groot verschil.

Liever gewoon zwanger hé Vereltje! Mijn man zei ook toen ik aan de anti-conceptie (wat een woord eigenlijk...) moest, dat hij die IUI nog goed vond meevallen (hij ziet er zo van af he... ), maar al dat "gedoe" errond vond hij het ergst (en hij moest dan nog niet voor de echo's...). En ik ook. Altijd dat geregel. Ik heb nu al in potlood de dagen gemarkeerd in mijn agenda dat ik geen afspraken mag zetten volgende cyclus wegens controle of inseminatie. Ik weet nog niet eens of ik ga mogen starten, maar toch is het plannen echt wel nodig voor het werk.

Ook bij mij wilden ze tijdens mijn week ziekteverlof ineens allemaal vergaderen met mij. Tis een heel gedoe...

[grootgevaarke]

Ik heb daar eigenlijk nooit doekjes om gewonden, om het feit dat het niet lukte en dat we zouden gaan starten met IVF. Het scheelt toch een pak in domme opmerkingen. Dan moeten ze tenminste niet meer vragen: allé, en wanneer gaan jullie er nu aan beginnen?
De meesten van mijn collega's zijn gelukkig heel begrijpende mensen!

[wat is er mis?]

Ja Loeki en de anderen,

Nu doe ik het klinken alsof ze me geen ziekteverlof zouden geven. Dat is ook niet juist. Ze vroegen me wel of ik een ziekenbriefje moest hebben. En bij ons is dat niet nodig (speciaal werk, ja) en dus daarom heb ik er niet naar gevraagd. Baas wist toch al wat me te doen stond en de anderen hebben er geen zaken mee.

Grootgevaarke,

Ik heb echt ook mijn redenen om het niet te vertellen op het werk. Je kan er vinden onder een nieuw topic. Vind het wel leuk om de anderen hun mening daarover ook eens te weten.

[Tanya]

Ik heb van in het begin eerlijk geweest op mijn werk, maar hier kan dat ook echt. Heel begrijpende bazen en ik was bovendien niet de eerste op het werk die met deze problemen worstelde. Dat scheelt natuurlijk een hoop.
Heb zelf ook een laproscopie ondergaan enkele jaren geleden en inderdaad ook in het ziekenhuis waar ik toen was, kreeg je hier een week voor. Vond trouwens ook dat je dat goed kon gebruiken.

Het feit dat mijn baas en een heel deel collega's op de hoogte zijn van onze problemen heeft ook wel een minpuntje. Iederen duimt mee voor morgen en ik doe dus al bijna heel de dag niet anders dan zeggen : Heb een bloeding, tzal dus niks zijn. Iedereen heeft daar dan nog eens een mening over van "kan ook iets anders zijn, wacht nog even af" "misschien is er eentje toch ingenesteld en eentje niet"... Allemaal goed bedoeld maar nu zo vermoeiend... Vooral nu de bloeding harder wordt

[grootgevaarke]

Oh Tanya, ik duim toch hard voor jou hoor!

[Loeki]

Blijt, het gaat weer niet vandaag. Kstond vanmorgen op het punt me ziek te melden maar ben toch maar komen werken. Ben nu echt hondsmoe, steken in mijn zij (misschien spierpijn, gisterenavond nog gaan lopen), en de tranen springen constant in mijn ogen, voor niks, helemaal niks. Hoe heet dat, "hormonaal depressief"? Ik voel dat het puur van de hormonen is, mentaal sta ik goed, tis erg verwarrend.

Heb ook op het punt gestaan om naar GHB te bellen om te smeken of die ring er niet een paar dagen eerder uit mag, maar tegelijk vind ik het zelf belachelijk. Hoe lang kunnen twee dagen duren?????

Tegelijk word ik boos op mezelf, ik kan heus veel verdragen, ben sterk en echt geen huilebalk, waarom waarom gaat dit me dan niet af?

[Havanne]

Ik moet echt effe mopperen. Zit ik gisteren hier op de chat de vertellen dat ik merkelijk beter voel dan de eerste IUI. Bijna niet mottig, niet veel last van de kage bloeddruk.

Vandaag ben ik zo motiig als een peer en een heel lage bloeddruk 9/6 vandaar die mottigheid allicht. En dan moet je proberen er niet aan te denken . Ik ben moe, moe, moe, moe, ik heb er geen woorden voor. Ik denk dat ik best een cyclus rust. Al kan ik zelf die knoop moeilijk doorhakken.

Ne, gedaan met zagen.

[wat is er mis?]

Oeioei,

Als ik het hier allemaal lees moet ik me mezelf gelukkig prijzen. Ik heb nergens last van. Of toch niet merkbaar. Ik ben niet mottig, niet verschrikkelijk moe (alhoewel ben deze nacht moeten opstaan omwille van lek water en nog moeten dweilen ).

Havanne, komaan nog een beetje en we weten het. Nog een paar dagen. Ik tel mee af, alhoewel ik eigenlijk niet tel en de dagen zo laat voorbij gaan.

Loeki, hetzelfde voor u. Nog twee dagen. Ik kan me niet voorstellen hoe het nu voelt voor je. Maar het lijkt me vreselijk je mentaal goed te voelen en hormonaal dan weer niet. Zo is het ook altijd iets hé.

Groetjes,
Bokje
http://babyproject.skynetblogs.be/

[Loeki]

Ik denk ook nu van als ze mij niet willen laten starten met IUI in natuurlijke cyclus, ik ook best een rustmaand inlas, kwestie van hormonenvrij te zijn en mijn lichaam de kans te geven te herstellen. Maar ik weet niet of ik zo sterk ga zijn, zelfde probleem beetje als jij Havanne. Ik had me voorgenomen na twee IUI's een rustcyclus in te lassen, en nu zou ik dan zitten aan één IUI en twee rustcycli, ja dan gaat het wel helemaal niet vooruit.
Moest ik twee IUI's gehad hebben dan zoals jij Havanne, ik zou niet twijfelen, nemen die pauze. Daarna kan je er weer beter tegen. Wie weet hoe lang gaat die miserie nog duren hé... Twee of drie blokjes van twee IUI's, das toch mooi?

Waarom boycot ik mezelf ook weer, met te vinden dat ik me zo niet moet "aanstellen". Pfff, een dagje ziek en wat zielig doen in bed was misschien toch beter geweest. Ik ben geen cent waard op het werk voor de moment, heb nogthans veel werk en een deadline morgen.

Tis gewoon effe kl*te nu maar we moeten erdoor. Het moet, moet, moet!

Bokje : goed dat het voor jou lekker loopt. Zoveel te beter toch? (handig zo'n glimlach die je kan produceren met een knopje, zou ik in real life ook moeten hebben).

[wat is er mis?]

Idd super leuk dat het zo goed gaat. Jammer genoeg gaat het niet altijd even goed. Zoals gisteren tijdens de lunchpauze. Die zou ik beter eens plaatsen bij verkeerde opmerkingen (ga maar eens kijken - ik doe het zo dadelijk). En hoe dichter maandag komt, hoe meer ik ermee bezig ben.

Ook ik heb een deadline, weliswaar niet morgen, maar ik heb er nog megaveel werk aan en zou me dus hier niet mogen bevinden, toch kan ik het niet laten. Dat geeft me ook wel een teken dat de mentale rust ook niet helemaal correct is en toch is het anders dan anders.

Die Utrogestan, ik heb daar dus geen last van hé. Alleen is het een vieze boel daar beneden. De inlegkruisjes vliegen erdoor .

En wat betreft een rustpauze tussen IUI. In Jette zeggen ze dat je best door doet. Om één of andere reden (die ze dus niet kennen) zien ze meer succes na achtereenvolgende pogingen dan bij pogingen met tussenpauze. Nu, ik moet niet spreken hé. Ik heb geen merkbare last van de hormonen. En emotioneel valt het ook al bij al mee. Vermoedelijk zal het zwaarder beginnen wegen na meerdere pogingen.
Wij hebben wel na 3 pogingen evaluatie. En dan zal er misschien automatisch een rustpauze in vallen. Zo zie ik het nu een blokje van 2x 3 pogingen. Maar ik zie wel.

Groetjes,
Bokje