dagelijkse confrontatie op het werk

[Repelsteeltje]

Idd Dieke, helemaal niets te vinden. Dat komt niet zoveel voor, maar gelukkig zie ik hier en daar eens een berichtje passeren hier op het forum van andere koppels die met hetzelfde probleem geconfronteerd werden.
De volgende stap is een biopsie (TESE). 40% kans geven ze ons dat ze daar wel celletjes vinden. Als dat zo is kunnen we met ICSI beginnen.
Meestal zijn ze hier op het werk wel redelijk begrijpend, maar als ik dan vernam dat ze achter mijn rug zo zitten vissen, terwijl ik al tegen 1 iemand gezegd had, met een krop in mijn keel dat ik er niet over wil en kan praten', vind ik dat weinig respectvol... Mijn baas weet wel dat we vruchtbaarheidsproblemen hebben, maar die zwijgt als een graf, gelukkig maar!
Groetjes,

Repelsteelje

[Dieke]

Wel ik zal duimen dat ze met een TESE voldoende zwemmertjes vinden zodat je lekker met ICSI kan beginnen!!

En ja, op het werk is het allemaal niet altijd gemakkelijk, maar we moeten er de moed inhouden. Ik vind altijd wel troost bij het ventje, en hier op het forum, en zolang dat kan, wel dan doen de collega's maar wat ze willen

[Repelsteeltje]

Zolang we kunnen hopen, gaat het nog wel. Ik wil er niet aan denken, aan de situatie dat ze niets vinden bij de biopsie.
Mijn man is ook een supertrooster, altijd al geweest, maar nu komen die kwaliteiten nog meer van pas
Op t werk mogen ze doen wat ze willen, behalve zwanger worden, want ik wil eerst

[Wendel]

Pff, harde dobber, Repelsteeltje.. Ook hier rechtopstaande duimkes voor de biopsie!

Wanneer mogen jullie dan starten met die volgende stap?

Hier heb ik ook 1 collega die gans mijn verhaal weet. Van de rest weet er zo hier en daar wel iemand dat ik waarschijnlijk al een tijdje gestopt ben met de pil, maar hoe lang of hoe het loopt, dat weten ze niet..
Het 'probleem' hier is ook dat er hier al een aantal collega's (van vroeger, die hier niet meer werken) en ook een aantal kennissen van mijn huidige collega's via behandelingen toch hun kinderwens hebben kunnen vervullen. Dus dan vrees ik ook een beetje voor dooddoeners zoals 'maar je ziet wel, het is xx toch ook gelukt?' en zo. Ze zouden wel allemaal snappen dat het niet leuk is, maar de onzekerheid en de angst snappen ze niet.. Ik hoop dat ik hen dat ooit allemaal mag vertellen, want dat zou ik achteraf wel doen..

[Repelsteeltje]

We weten nog niet voor wanneer de biopsie kan doorgaan, die moet nog gepland worden. We verwachten elk moment een telefoontje van het fertiliteitscentrum. Hopelijk zo snel mogelijk. Al wordt het een zware dobber als ze dan niets vinden, de onzekerheid die we nu hebben is nog moeilijker.
Nog een reden waarom ik het liever niet op het werk zeg, is dat ik het er dan ook niet heel de dag over moet hebben. Ik zou het vreselijk vinden om elke dag te moeten antwoorden op vragen 'hoe is het nu?', 'weet je al iets meer', 'gaat het een beetje'...
Allemaal wel goed bedoeld, maar helpen doet het niet echt.

Greez

[Dieke]

Ja, da's goed te verstaan, Repelsteeltje; net ook die goedbedoelde vragen wil ik toch wat ontwijken. Ergens omdat ik niet altijd geconfronteerd wil worden met de werkelijkheid.

Verder hoop ik dat de biopsie snel gepland kan worden, zodat jullie tenminste al verlost zijn van die onzekerheid, want da's echt nog het ergste, het niet weten.

Maar ik duim, hoor, en hoop dat je fantastisch nieuws krijgt!!

Verder hier een klein emo-buitje... Ik liep daarnet naar het wc en bedacht me dat ik mijn Utrogestan in mijn tasje was vergeten. Al even snel besefte ik dat ik het voorlopig niet meer moet nemen. Pffffffff, 't is misschien stom, maar dat sneed zo echt door mijn ziel, hé. Ben er nog wat ambetant van.

Bon, allez, kop op...

[lyse]

Pff, ik zit hier echt af te tellen tot het einde van de werkdag vandaag... Een (heel sympathieke) collega van me is vanmorgen op het werk de suikerboontjes komen brengen voor de geboorte van haar jongste zoontje. Ze is eind vorige week bevallen! Ze is langs geweest samen met haar andere zoontje van bijna 2 jaar: alles prima in orde, een vrolijk gezinnetje... Ze is heel open over alles en daardoor weet ik dat ze rond exact dezelfde periode als wij begonnen zijn met te proberen zwanger te worden. (Zij weet wel niets van ons.) Bij hen dus na 2 1/2 jaar met 2 gezonde baby's als resultaat, bij ons een heel ander verhaal... Het feit dat ze een paar dagen na de bevalling haar gewone leventje weer lijkt te kunnen opnemen steekt ook een beetje. En wij maar vruchteloos naar het ziekenhuis lopen...

Ik gun het haar heel graag maar word er toch ook wat verdrietig van...

[Repelsteeltje]

Hey Lieze,
Het is niet eerlijk hé. Jij maar proberen en proberen, hormonen hier, kalenders daar. En zijn, hup, zonder enige moeite 2 kleintjes. En dan nog heel de show erbij. Je zou je voor minder gefrustreerd voelen.
Maar kop op, ooit komt jouw tijd en kan jij met een gelukzalige glimlach op je gezicht rondlopen en iedereen trots je kleintje tonen.
Ik zou zeggen, nieuwe dag vandaag: vol goede moed er weer tegenaan! En eet alle suikerbonen maar in 1 keer op, dan moet je daar ook al niet meer naar zitten kijken

Succes!

[liezeke]

heej lyse,

gelukkig dat die collega nog een sympatieke is, hé!
toch telkens doorbijten en vooral (bij mij dan, ben een echte blètkous) de traantjes verbijten. soms ging ik dan even op het toilet adem zoeken.
gelukkig heb ik nog mijn collega-collega's met vruchtbaarheidsproblemen, en kan ik altijd bij hen terecht voor een blètstonde...

en jullie natuurlijk,

liesje

[lyse]

Hey allebei,
bedankt voor jullie reactie, jullie snappen me helemaal! Het is inderdaad altijd verbijten en gisteren stond het mij ook nader dan het lachen. Ik denk dat eens we met ivf beginnen (en ik ga er meer en meer van uit dat het zover zal komen) ik wel een paar van mijn collega's ga inlichten, o.a. die met de 2 kindjes. Maar ja, zelfs dan blijft het voor mensen die niet in onze situatie zitten moeilijk om zich in te leven en in te schatten hoe iets wat zij terloops zeggen of doen bij ons overkomt. Gisteren had mijn collega eigenlijk ook helemaal niks verkeerd gezegd of gedaan maar gewoon het feit dat het bij hen allemaal zoooo vlotjes gaat en bij ons totaal niet, dat doet pijn.

Vandaag ging het al weer wat beter en Repelsteeltje, ik heb jouw advies over de suikerbonen heel letterlijk genomen. Er zijn geen bewijzen van een blijde geboorte meer te vinden op mijn bureau...

[Repelsteeltje]

Hier ook weer suikerbonen. De baas wordt grootvader. En dan geven ze die nog zo ne schone naam (ene die op mijn lijstje staat). Anders had ik nog kunnen denken 'bah, lelijk'.
Verdomme, had niet gedacht dat het me ging pakken.

[wat is er mis?]

Repelsteeltje, dikke knuf!
Maar snel aan de slag met die suikerbonnen. Eet ze maar allemaal lekker snel op.
Wel dubbel balen als ze dan een naam kiezen die jij ook graag wilde. Dus nogmaals een dikke knuf. Miss is de baby lelijk?

Liefs,

Bokje

[Loeki]

Haha, dat heeft mij er ook vele keren doorgeholpen. Zo vies bij mezelf denken "pff, wat een lelijk kind".

Smakelijk, rap wegwerken die dingen.

[lyse]

Repelsteeltje, lap zeg, vandaag ben jij het die suikerbonenverdriet te verwerken krijgt op de werkvloer. Ik kan alleen jouw goeie raad van enkele dagen geleden herhalen:
-snel opeten die boel
-nog eventjes volhouden, de werkdag zit er weer bijna op
-morgen is het weer een nieuwe dag met hopelijk weer goede moed. Misschien kun je dan al een ietsiepietsie blij zijn voor het babytje dat hij/zij met een mooie naam door het leven mag gaan van zijn ouders. En ondertussen blijven we duimen dat onze tijd om een mooie naam te kiezen er snel komt... Liefs...

[fluffie]

hihi vond ik wel een goeie, van die lelijke baby

Vreselijk hé om die doopsuikers telkens weer voor je neus te krijgen! Ik heb er al aan gedacht om geen doopsuikers te zetten op het werk als ik beval, maar ja, dat zal toch geen kat begrijpen waarom ik dat doe... ook al weten ze allemaal dat het moeilijk gegaan is!

Veel sterkte iedereen!

Véro.
xx