Bericht
door K'tje » 31 januari 2009, 15:42
Ik kom hier ook es mopperen... Weet niet echt of het hier wel thuishoort, maar kom.
Wij hebben slechts enkele mensen in onze omgeving ingelicht over ons probleem. Grotendeels omdat m'n vriend het niet aan de grote klok wil hangen. Een jaar lang wist niemand iets, hebben we het allemaal alleen gedragen. Na 6 mislukte IUI's heb ik het verteld aan m'n moeder, en dan later ook aan m'n zus.
In november, vlak na het verdict dat m'n beide eileiders verkleefd zijn, heb ik hem kunnen overtuigen om een koppel van onze dichtste vrienden in vertrouwen te nemen.
M'n "beste" vriendin weet van niks, om de eenvoudige reden dat zij het aan haar man zou vertellen, en dat die man op zijn beurt z'n mond niet kan houden, en het dus zeker zou rondbazuinen.
Maar het is soms lastig. Vorige zaterdag zijn we nog eens samen op stap geweest, en ze praat constant over haar dochtertje van 20 maand. Het is voor mij extra pijnlijk omdat ik drie dagen na de geboorte van dat kindje met de pil gestopt ben, maar daar kan ze natuurlijk niks aan doen. Wat me wel heel erg stoort, is dat ze wel 1000x zeggen (zowel zij als haar man) "wacht maar tot je zelf een kindje hebt". Zelfs over het drama in Dendermonde, was het volgens hen nog erger als je zelf al ouder bent. Ik heb tranen met tuiten gehuild toen ik het nieuws zag vorige week, ik heb er enkele dagen echt niet goed van gelopen, waarom zouden wij dat minder erg vinden?
Of het niet begrijpen? Zij begrijpen ook niet wat het is, wat wij moeten meemaken, en soms heb ik zo'n zin om het uit te schreeuwen, als iemand z'n beklag doet tegen mij, om die persoon dan gewoon duidelijk te maken dat niet iedereen bewust kinderloos is...
De vrienden die het wel weten, reageren echt zoals het hoort, ik kan er altijd terecht (vriend heeft zo geen behoefte om erover te praten) en ze overstelpen ons ook niet met de vraag "en?", dus da's ook al veel.
Maar ik vind het gewoon veel te vaak te pijnlijk om te doen alsof bij mensen die verondersteld worden om echte goeie vrienden te zijn. Ik zit af en toe echt enorm te twijfelen om het te vertellen, maar ik wéét gewoon dat ik het evengoed in de plaatselijke krant kan zetten, hoe cru het ook lijkt.
En dat iederéén het weet, dat wil ik dan ook weer niet, want ik heb geen zin om elke week de vragen te krijgen...
Pfff, het is echt dubbel hé, als niemand het weet is het erg, als enkelen het weten ook, want ik mijd nu de mensen die het niet weten, en als iedereen het weet, wordt je volgens mij overstelpt met goedbedoelde raad en standpunten die toch niks helpen...
Oef, het heeft deugd gedaan om het eens van me af te schrijven...
Sinds gisterenavond weten we dat onze eerste cryo-poging mislukt is, en de moraal is eventjes wat minder. Het is gewoon niet eerlijk, wanneer staat het geluk eens aan onze kant?
Nu ik weet wat ICSI precies inhoudt, kijk ik er tegenop om weer een verse poging te doen. Ik heb het er allemaal voor over hoor, maar het is gewoon zwaar, en niemand begrijpt hoe zwaar als ze het niet zelf hebben meegemaakt. Zelfs m'n vriend verstaat het soms niet, mannen voelen niet wat wij voelen hé...
Goh, blij dat het moppertopic bestaat, het moest er echt es uit!
K'tje
) al moeilijk om te volgen. Mijn ventje zat erbij als een geslagen hond. Als hij al die medicatie hoorde opsommen, zag ik hem bleek trekken. Hij zei altijd maar "ik steek het niet onder stoelen of banken maar ik hoop dat je nu zwanger bent". Wel drie keer heeft hij dat gezegd. En je zou denken dat hij mij ervan wil besparen, nee hoor, het is voor zijn eigen. Hij zei ook erbij "gij gaat niet te doen zijn en ge zijt nu al niet te genieten". Thnx, hé ventje, voor de aanmoediging. Ik heb geantwoord dat hij ook maar dan die hormonen moest inspuiten dan zou hij het wel weten wat het is. Zijn antwoord was "met twee ambetanterikken thuis rondlopen is niet te doen, dus hij past". Ik heb toch een lieverd hé 
.
