De Verdwaalde Ooievaar

Hallo allemaal,
Ik kom hier mijn verhaal eventjes neerschrijven omdat ik echt niet meer weet wat gedaan, ik zit in een heel pijnlijke tweestrijd met mezelf!
Ik ben vorig jaar mama geworden van een zoontje dat ondertussen 20 maanden is..tijdens mijn zwangerschap is mijn grootvader gestorven na een slepende ziekte van meer dan 15 jaar! Er werd toen door de dokters voor de eerste maal uitgesproken dat deze ziekte erfelijk kon zijn! Tijdens mijn zwangerschap heb ik de testen gedaan en ben ik te weten gekomen dat ik drager ben van een erfelijke ziekte..ik heb 50% kans dat ik dit doorgeef aan mijn kind. Toen was ik te ver in mijn zwangerschap om het kindje te laten weghalen. Ik weet dus niet of mijn zoontje het heeft en weet ook niet of ik dit zou willen weten want ik zou het nooit aankunnen dat ik hem dit aandoe (het is wel iets dat maar op latere leeftijd voorkomt, maar toch..). Op dat moment wordt je overspoeld met geluk omdat je zwanger bent, maar éénmaal hij is geboren gaat er geen dag voorbij of de gedachte spookt door mijn hoofd dat hij het ook zal hebben..

Nu hebben wij een tweede kinderwens en ik sta voor een hartverscheurende keuze: ga ik voor ICSI en zorg ik dat mijn tweede kindje zeker de ziekte niet heeft of wordt ik spontaan zwanger? Voor velen zal het antwoord waarschijnlijk logisch zijn maar toch zal ik voor de rest van mijn leven met een schuldgevoel zitten ten opzichte van mijn eerste kindje..
Heeft iemand raad of advies wat ik kan doen?

Beste Feline,

Ik kan geloven dat dit zwaar valt.
wat zou je voor jezelf willen?
Het lijkt me veiliger om icsi te doen, om je kindje dat te besparen.

Je treft echt geen schuld ivm je eerste kindje, het feit dat je nu met de handen in het haar zit, bewijst dat je dat voor je eerste kindje ook zou proberen vermijden hebben, als je op de hoogte zou geweest zijn van die 50% kans.
Kan je je eerste kindje testen op zo een jonge leeftijd al? Mogelijk kan je zoontje dan een goede behandeling op tijd krijgen?

Wat zeggen de dokters?

knuffel, Margot

Wat erg dat je drager blijkt van een erfelijke ziekte!
Persoonlijk begrijp ik het dilemma niet zo goed, vrees ik. De keuze die je nu gaat maken, heeft toch geen enkel effect op je eerste kindje?
Een schuldgevoel lijkt me ook absoluut niet nodig. Je wist het niet en je kon het ook niet weten dat je drager bent. Nu weet je het wél, en nu kan je er dus wel rekening mee houden.

Wat Valaki zegt dus!

Beste Feline,
Ik vind het erg dat dit je overkomt. Drager zijn van een erfelijke ziekte is zwaar. En ik begrijp ook wel je tweestrijd. Maar naar mijn idee kan je maar voor elk kind opnieuw het allerbeste voorhebben. Met je kindje heb je alles gedaan wat goed was. En bij een tweede kindje kan je maar weer het beste willen... Met dan de nieuwe informatie, geeft dat nu een ander verhaal... Je hoeft jezelf niet schuldig te voelen, je kan maar handelen met de info die je hebt. En stel dat je je geen screening zou doen bij je tweede kindje, dan zal je je vermoedelijk ook schuldig voelen tov je tweede kindje. Hopelijk geraken jullie eruit!