De Verdwaalde Ooievaar

Hallo, ik ben een vrouw van 33 met een enorme kinderwens, maar heb heel weinig geluk met mannen. De waarheid is dat ik de beste jaren voor kinderen te krijgen ben blijven vastzitten aan een erg dominante man, die geen kinderen kon krijgen en er ook geen wou.

Omdat ik van hem hield, legde ik me er bij neer dat ik nooit geen kinderen zou hebben, maar uiteindelijk liep mijn huwelijk nogal gewelddadig op de klippen.

Ondertussen vlot het met mij echt niet om een nieuwe relatie aan te knopen en begint het feit dat ik kinderloos ben, erg aan mij te knagen.

Daarnaast heb ik momenteel ook nog geen vast werk en weinig financiële middelen, omdat ik altijd huisvrouw ben geweest, omdat mijn man me ontmoedigde om te werken en ik uit zijn hand moet leven.

Binnenkort ga ik eindelijk alleen wonen, nadat ik bij terug bij mijn moeder was ingetrokken, maar de wens naar een kind begint erg aan mij te knagen.

Op mijn leeftijd heeft het geen zin om te blijven wachten op een juiste partner en vraag me daarom af wat jullie het beste vinden.

Momenteel heb ik echt geen vertrouwen meer in mannen en ik denk dat dit door omstandigheden niet meer goed gaat komen ook en ergens wens ik daarom liever mijn kind alleen op te voeden, dan met een verkeerde vader, omdat ik uit ervaring leer, dat ik mijn kind met dat laatste nog meer ellende dan deugd kan bezorgen.

Hier zijn een paar dingen die ik overwogen heb, met alle voor- en nadelen en ik zou graag meer meningen horen.

1) Uitgaan en proberen een one-night stand te versieren. Ja, ik ga wel graag uit, maar het probleem is dat ik die man dan nog wel eens terug kan tegenkomen en ik de kans op SOA's in zo een geval te groot vind en ik ook moeilijk met een wildvreemde de koffer in kan duiken en als he iemand zou zijn die ik ken, zou het me nog moeilijker vallen.

2) Spermabank: alleen weet ik niet wat daar de voorwaarden, wachttijden, kostprijs en dergelijke zijn. Hier hoef ik niet wakker te liggen van SOA's en zal ik ook niet met de verwekker geconfronteerd hoeven te worden en daarom hoop ik hier meer over te weten te komen.

3) Adoptie: ik vrees dat deze procedure te duur, te omslachtig en te frustrerend voor mij zal zijn. Dat het kind niet biologisch van mij zal zijn, is het minst van mijn zorgen.

4) Mijn kinderwens opgeven, maar dan begin ik me leeg en depressief te voelen.

Wat zouden jullie in mijn geval doen? Het is alsof mijn biologische klok in mijn hoofd tikt als een tijdbom en ik stilaan radeloos wordt.

Het enige waar ik wel uit ben, is dat ik niet meer naar een relatie met een man verlang, omdat ik nog meer pijn dan het gemis aan een kind in mijn leven echt kan missen.

Hoi Mindy,

Ik kan je perfect begrijpen. Je wil heel graag kinderen en je hebt geen vertrouwen meer in een man. Ondertussen ben je 33 en voel je je klokje tikken.

Hmmmm, wel niet zo eenvoudig op te lossen als het lijkt. In eerste instantie zou ik zeggen: ga naar de spremabank om zo je wens in vervulling te laten komen... Als ik je hele verhaal lees, vrees ik dat dat plannetje misschien niet zo eenvoudig is dan gedacht.

Om als alleenstaande moeder in aanmerking te komen voor donatie moet je eerst op bezoek gaan bij een psycholoog. Na dat gesprek en na het invullen van een hele vragenlijst zal pas toestemming gegeven worden.

Uit je berichtje kan ik afleiden dat je je vertrouwen in mannen compleet kwijt bent maar ook dat je nog geen stabiele leefomgeving hebt voor je toekomstige kindje. Ik ben geen psycholoog, bijlange na niet, maar ik vrees dat deze twee aspecten zwaar in je nadeel gaan wegen.

Ik hoop dat je nu niet boos op me wordt maar denk je zelf niet dat je beter nog even wacht? Ga alleen wonen, volg alle opleidingen en cursussen die je niet mocht volgen van je man (wie weet ontmoet je daar wel lieve mannen?), bouw een beetje routine in je leven en zoek die job waar je altijd naar verlangde. Die kinderwens zal zeker niet weggaan maar stel het nog 1 jaartje uit zodat je alles op een rijtje kan zetten.

Een geschikte partner vind je inderdaad niet per sé binnen het jaar dus daar kan ik je perfect volgen. Maar ze bestaan wel hoor, die lieve mannen die je onvoorwaardelijk graag zien.

Ik wens je nog heel veel succes met je nieuwe leven en je kinderwens!

Natuurlijk kunnen wij niet in jou plaats beslissen,maar een spermabank lijkt mij toch ook het beste.
Een one-night-stand zou ik nu echt niet 'kiezen' om een kind mee te maken, en dan moet het al van de 1e x raak zijn ook e.
Een collega v mij heeft ook alleen een dochtertje, omdat haar leeftijd ook begonnen te tellen en ze geen relatie had. Ze heeft er nog altijd geen en is gelukkig met haar dochter. Ik weet niet hoeveel het kost, maar ze heeft het niet breed en zei dat dit nog mee viel, wss zul je die info wel op het net kunnen vinden.
Succes!

Ik ga binnenkort alleen wonen en een stabiele woonomgeving, die er zeker inzit, komt ze sowieso, maar dat is pas binnen enkele maanden.

Maar tegen dan ben ik 34 en mijn klok tikt inderdaad. Nee, ik ben van plan om een bewust alleenstaande moeder te worden en wens geen relatie meer met een man.

Anderzijds begin ik me wel ook aangetrokken te voelen tot andere vrouwen, maar dat gaat me biologisch gezien wel niet echt helpen met mijn kinderwens.

Hoi Mindyke,

Hier wat vrijblijvend advies van een bijna 36-jarige die BAM wenst te worden.

Ik denk dat het heel belangrijk is dat je sterk in je schoenen staat voordat je eenmaal begint met de medische mallemolen.
Een eigen plekje hebben, zelfstandig zijn, en financiële reserve hebben zijn volgens mij enkele zaken die je zeker vooraf grondig moet bekijken.
Ik spreek jammer genoeg echt uit ervaring hier.
Ik heb concreet werk gemaakt van mijn kinderwens in februari 2008.
Intussen ben ik een grote endometriose-operatie, 4 inseminaties, 3 ICSI-pogingen, 2 terugplaatsingen van ingevroren embryootjes en jammer genoeg een miskraam verder.
De behandelingen vergen heel veel van je, zowel mentaal als lichamelijk, en ze kosten ook veel geld als je zoveel behandelingen moet ondergaan als ik.
Vooraf weet je nooit hoelang het gaat duren voordat je een kindje in je armen kan houden, je kan vooraf echt niet inschatten wat voor impact het na verloop van tijd op je leven heeft.

Ik zou je echt aanraden eerst op je eigen pootjes terecht te komen, te genieten van je herwonnen vrijheid, de dingen te doen die je altijd al wilde doen maar niet mocht van je ex, zodat je innerlijke rust vindt en klaar bent om voor een wondertje te zorgen.

Veel succes!

Noa09

Hoi Noa, daar ben ik ook echt mee bezig, maar ik voel ook dat mijn biologische klok aan het tikken is.

Ja, ik geniet van mijn herwonnen vrijheid en zet wat geld opzij. Binnenkort heb ik een eigen stek en ik maak een pak nieuwe vrienden.

Alleen besef ik dat ik mijn kinderwens niet meer van een partner wil laten afhangen.

Ik heb er heel veel spijt van, dat ik de beste jaren van mijn leven aan de verkeerde man ben blijven vastzitten. Zijn wil was wet en ik heb lang gedacht dat ik geen kinderen wou, omdat hij me zo manipuleerde.

Toen ik nog jonger was, is er een periode geweest, dat ik ook echt geen kinderen wou. Later, tijdens mijn huwelijk, begon ik me te bedenken, maar toen ik eens een paar dagen over tijd was, begon mijn man al meteen over het feit dat ik maar voor een abortus moest gaan.

Het was vals alarm, wat ik ook verwachtte, gezien hij ook onvruchtbaar was, heeft dit de relatie gewoon geen goed gedaan.

Ik legde me er bij neer en wou samen met hem oud worden, maar hij werd hoe langer hoe agressiever en wantrouwiger tegenover mij.

Als ik bij hem gebleven was, leefde ik misschien niet meer en eigenlijk is mijn kinderwens de grootste reden waarom ik ben gaan lopen.

Mijn man heeft me gek verklaard toen ik over mijn kinderwens begon. De meeste mannen die ik ontmoet, willen geen kinderen en daarom voel ik me er ook niet meteen toe aangetrokken.

En als ik dan een man ontmoet die wel kinderen wil, dan wil hij ze niet met mij. Telkens opnieuw moet ik mannen die ik wel zie zitten, een gezinnetje zien stichten met een ander en dat begint ook op mijn humeur te wegen.

Het is voor mij momenteel extra frustrerend, omdat in mijn oude vriendenkring, op mijn werk en ga zo verder er een echte baby boom aan de gang is en dat doet me wel erg veel pijn.

Een deel van mij probeert ook al na te denken, wat ik ga doen, als ik echt niet aan een kind zou geraken.

Momenteel heb ik mijn huisdieren nog, maar als die wegvallen, zou ik me helemaal geen raad meer weten.