De Verdwaalde Ooievaar

Hoi mensen, ik wil mijn verhaal toch kwijt, want ik zit er de laatste tijd volledig onderdoor.

Dankzij een scheiding, waarbij mijn kinderwens motivatie nummer 1 was om mijn gewelddadige man te verlaten, is mijn leven een beetje overhoop geraakt.

Ik nam mezelf voor dat ik wel een nieuwe partner ging vinden en het gezinnetje ging stichten dat ik wou.

Nu zijn we al bijna twee jaar verder en heb ik nog steeds geen nieuwe partner gevonden. Ik begon het op te geven en naar andere methoden te zoeken om mijn kinderwens te vervullen.

Toen kwam ik enkele maanden geleden een man tegen, die meteen indruk op mij maakte. Hij sprak me ergens aan en ik wou hem wel terugzien, ondanks het feit dat iemand me voor hem waarschuwde.

Nu, ik was van plan om me niet teveel voor te stellen, maar ik ontmoette hem opnieuw. Het was niet mijn doel om opnieuw verliefd te worden op hem, maar we hadden veel gemeen en het klikte.

Toen begon hij over het feit dat hij een kind wou, terwijl ik over mijn kinderwens gezwegen had in alle talen.

Ik begon er weer in te geloven, tot ik tot de conclusie moest komen, dat hij me enkel zijn bed in wou krijgen en daarna negeerde hij me plots.

Ik voel me echt vies en gebruikt en door enkele feiten uit mijn verleden, ben ik in een diep emotioneel gat beland.

Mijn vertrouwen in mannen, dat al niet zo groot was, is nu helemaal zoek.

Mijn besluit staat nu echt vast: ik wil een kind, koste wat het kost, maar liefst zonder nog ooit een man in mijn bed te moeten hebben.

Ik ben ooit zwaar misbruikt geweest, waardoor ik al afkering ben voor seks. Daarna kwam ik een relatie terecht, waarin zwaar emotioneel en fysiek mishandeld werd. Mijn man deed er ook alles aan om mij emotioneel te kraken en speelde de verkrachting uit mijn verleden ook uit. Hij begon me vies te noemen, voor een slet uit te schelden en gebruikte liever een opblaaspop dan naar mij om te zien, terwijl ik wel graag meer intimiteit had tussen ons.

Nu bots ik op een andere man, waar ik me weer bij op mijn gemak voelde, om na 1 nachtje gewoon gedumpt te worden, terwijl ik echt een nieuwe relatie wou en een gezin met hem wou stichten.

Ik ben hierdoor emotioneel helemaal ingestort en denk er niet meer aan om nog ooit intiem te zijn met een man. Ik walg al van het idee alleen, want ik voel me echt gewoon een gebruiksvoorwerp op dat gebied. Nooit wil ik nog opgeraapt, gebruikt en weggegooid voelen en mijn vertrouwen in mannen is nu gewoon helemaal weg.

Daarom overweeg ik liever naar de spermabank te gaan, dan nog op een man te rekenen.

En wat die kerel betreft: we weten waar me hem kunnen vinden en mijn vriendinnen staan me wel bij om hem aan te pakken, als hij nog eens in mijn buurt durft te komen.

Wat rot zeg! Veel sterkte. Hoop dat je veel steun krijgt van je vriendinnen!

Hoi, ik heb nog contact gehad met die persoon en heb hem duidelijk gemaakt dat hij me serieus gekwetst heeft. Blijkbaar was hij zich van geen kwaad bewust en ik heb ook geen zin om kwaad op hem te blijven, maar ik heb hem wel duidelijk gemaakt, dat hij beter twee keer nadenkt, voor hij nog eens iemand valse verwachtingen voorspiegelt en dat hij beter over kinderen kan zwijgen, als hij enkel op avontuur uit is.

pffff sommige mannen hé!!
Sterk hoor van je om hem nog onder ogen te durven komen!
Je hebt inderdaad al veel meegemaakt en het is normaal dat je wat een afkeer begint te krijgen van het andere geslacht (je zou voor minder). Maar echt, ook al geloof je het niet, er zitten er echt wel brave tussen hoor.
Veel succes met je KID

Eigenlijk krabt het vooral een oude wonde open: mijn man sprak in het begin altijd over kinderen, maar eens hij me had, manipuleerde hij me er ook om geen te hebben.

ik wens je veel sterkte! veel succes met je kid behandeling, en geloof me .....
er lopen der nog goede rond op onze planeet hoor, (ik kan het weten)
was amper 23 en al gescheiden!maar nu reeds terug bijna 9 jaar gelukkig getrouwd!en zwanger via icsi!

ik wens je veel sterkte toe meid. Ik weet perfect hoe jij je moet voelen, heb in het verleden ook zaken meegemaakt en het is iets dat je idd tekent voor je leven. Maar toch zou ik je zeggen geef de moed niet op, er komt een dag dat je een goede man tegenkomt, ik kan het weten
grts kitje

Ik heb het nog niet opgegeven. Persoonlijk ben ik mijn plan aan het uitwerken.

Nu: ik heb er genoeg van dat ik al heel mijn leven voor mannen gewoon een goede vriendin of een object kan zijn, maar nooit een volwaardige partner om een gezin me te stichten.

Daarom heb ik zoiets van: wie mij wil, zal het kind er maar bij moeten nemen. Ik ga op de eerste plaats op zoek naar een verwekker, die emotioneel gewoon niets voor mij hoeft te betekenen, maar gewoon het potje moet leveren en daarna zien we wel.

Ik heb genoeg vriendinnen die destijds tijdens hem zwangerschap door hun partners in de steek gelaten geweest zijn, die ondertussen wel goede relaties hebben, met mannen die wel goede vaders zijn, wat niet gezegd kan worden van de verwekkers.

Misschien zijn hun kinderen wel het enige positieve dat die vrouwen aan hun foute partners hebben overgehouden.