Moreel dillema
Geplaatst: 13 september 2012, 3:14
Mijn vriend wil dus geen kinderen en ik wel, maar ik wil de relatie niet opgeven, anderzijds mijn kinderwens ook niet.
Wat me afschrikt aan spermadonors is dat ik graag zou willen weten wie de vader is van mijn kind en echt graag een kind wil van een man waar ik van hou.
De laatste tijd spookt het gewoon door mijn hoofd om gewoon met mijn pil te stoppen, zonder het hem te laten weten. Ik weet dat dit misschien niet echt eerlijk is, maar hij blijft negatief tegenover kinderen en ik zie er op mijn leeftijd echt tegenop om nog opnieuw op zoek te gaan naar een relatie en een kind uit een anonieme proefbuis wil ik zeker niet.
Mijn plan is dus om hem niet meer met mijn kinderwens lastig te vallen en er niet meer over te spreken. Hij wil uitgaan, reizen en absoluut geen kinderen. Ik heb geen prio in uitgaan en reizen en hoop gewoon dat ik een kind van hem kan krijgen, waarna ik er de zorgen voor op mij neem en hij vrij is om te doen wat hij wil.
Misschien is het vals, maar het is het enige wat ik juist acht. Per slot van rekening kan de pil altijd falen en ik wil koste wat het kost een kind. Ik hou zielsveel van hem en hoop dat hij volwassen wordt en zijn prioriteiten anders stelt, maar omdat ik daar niet meer op reken, wil ik gewoon op mezelf rekenen.
Ik zal hem altijd graag zien, geen allimentatie van hem eisen en dergelijke, maar wil gewoon zo graag een kind, dat ik het dus overweeg om gewoon met de pil te stoppen achter zijn rug.
Het is misschien vals, maar ik krijg het gevoel dat ik te lang tijd verloren heb met mannen die geen kinderen willen. Ik ben 10 jaar met een man samen geweest, waarvoor ik mijn kinderwens opzij gezet heb. Wetende dat hij nu een kind op een ander heeft, waar hij hoogst waarschijnlijk niet om gevraagd heeft, heeft me gewoon aan het nadenken gezet. Misschien moet ik eens meer opkomen voor wat ik wil en zijn wens negeren. Hij krijgt per slot van rekening zijn genot, maar ik mijn kind anders nooit.
Wat denken jullie? Ik ga het kind alleen opvoeden, maar dan weet het tenminste wie zijn vader is. Een deel van mij hoopt dat het ook de relatie zal verbeteren, maar daar reken ik niet op. Ik wil op veel fronten rekening houden met zijn wil, maar de mijne er niet aan laten ondergaan.
Ondertussen weet ik dat er meer vrouwen die techniek toepassen en daarom vraag ik me af of ik me echt teveel van hem moet aantrekken. Hij heeft de keuze: dat kind aanvaarden of niet. Dus ik heb niet het gevoel dat ik het hem opdring. Ik heb alleen geen zin om nog langer depressief te worden van elke dag dat tablet in te nemen, dat me enkel alle hoop ontneemt.
Wat me afschrikt aan spermadonors is dat ik graag zou willen weten wie de vader is van mijn kind en echt graag een kind wil van een man waar ik van hou.
De laatste tijd spookt het gewoon door mijn hoofd om gewoon met mijn pil te stoppen, zonder het hem te laten weten. Ik weet dat dit misschien niet echt eerlijk is, maar hij blijft negatief tegenover kinderen en ik zie er op mijn leeftijd echt tegenop om nog opnieuw op zoek te gaan naar een relatie en een kind uit een anonieme proefbuis wil ik zeker niet.
Mijn plan is dus om hem niet meer met mijn kinderwens lastig te vallen en er niet meer over te spreken. Hij wil uitgaan, reizen en absoluut geen kinderen. Ik heb geen prio in uitgaan en reizen en hoop gewoon dat ik een kind van hem kan krijgen, waarna ik er de zorgen voor op mij neem en hij vrij is om te doen wat hij wil.
Misschien is het vals, maar het is het enige wat ik juist acht. Per slot van rekening kan de pil altijd falen en ik wil koste wat het kost een kind. Ik hou zielsveel van hem en hoop dat hij volwassen wordt en zijn prioriteiten anders stelt, maar omdat ik daar niet meer op reken, wil ik gewoon op mezelf rekenen.
Ik zal hem altijd graag zien, geen allimentatie van hem eisen en dergelijke, maar wil gewoon zo graag een kind, dat ik het dus overweeg om gewoon met de pil te stoppen achter zijn rug.
Het is misschien vals, maar ik krijg het gevoel dat ik te lang tijd verloren heb met mannen die geen kinderen willen. Ik ben 10 jaar met een man samen geweest, waarvoor ik mijn kinderwens opzij gezet heb. Wetende dat hij nu een kind op een ander heeft, waar hij hoogst waarschijnlijk niet om gevraagd heeft, heeft me gewoon aan het nadenken gezet. Misschien moet ik eens meer opkomen voor wat ik wil en zijn wens negeren. Hij krijgt per slot van rekening zijn genot, maar ik mijn kind anders nooit.
Wat denken jullie? Ik ga het kind alleen opvoeden, maar dan weet het tenminste wie zijn vader is. Een deel van mij hoopt dat het ook de relatie zal verbeteren, maar daar reken ik niet op. Ik wil op veel fronten rekening houden met zijn wil, maar de mijne er niet aan laten ondergaan.
Ondertussen weet ik dat er meer vrouwen die techniek toepassen en daarom vraag ik me af of ik me echt teveel van hem moet aantrekken. Hij heeft de keuze: dat kind aanvaarden of niet. Dus ik heb niet het gevoel dat ik het hem opdring. Ik heb alleen geen zin om nog langer depressief te worden van elke dag dat tablet in te nemen, dat me enkel alle hoop ontneemt.
