De Verdwaalde Ooievaar

Hoi iedereen,

Ik ben Valerie en probeer ook al een tijdje zwanger te geraken. Ik ben momenteel 35 jaar en we zijn vorig jaar (2011) in mei begonnen met zwanger te raken. Mijn geluk kon niet op toen ik in juli al zwanger bleek te zijn. Alles ging goed, op 8 weken een mooie echo met kloppend hartje te zien. Dus dan leef je heel hard naar de 12 weken toe, want dan is de zwaarste periode achter de rug! Helaas mocht het niet zijn, want op 11 weken kreeg ik een bloeding en toen bleek dat mijn kindje al op 9 weken gestorven was Ik kreeg dus een miskraam in oktober vorig jaar en dat heeft echt de grond onder mijn voeten weggeslagen. Ik heb echt heel diep gezeten, maar ben er gelukkig weer stilletjes aan bovenop geraakt. In maart van dit jaar hadden we weer geluk en kon ik op mijn ventje zijn verjaardag vertellen dat er weer een kindje op komst was. Ik had echter een paar weken eerder al een afspraak gemaakt met Dr Decleer omdat het niet direct meer lukte om zwanger te worden. Maar toen waren we plots toch zwanger! Ik liet de afspraak toch door gaan en ben daar nog altijd blij om. De eerste echo zag er goed uit, maar helaas bij de tweede echo op 8 weken zag hij dat het om een leeg vruchtblaasje ging en dat het dus een missed abortion was. Dus ja, verder vervolg was een curetage en daarna de mmm in! Eerst kwamen er bloedonderzoeken van mij en mijn man, maar die waren gelukkig ok. Daarna dus een laparascopie bij mezelf. Daaruit bleek dat mijn eierstokken verkleefd waren door een vroegere infectie en het was eigenlijk al een wonder op zich dat ik ooit was zwanger geworden, want mijn eicellen konden zo goed als niet door mijn eileiders. Vandaar ook dat ze ernstig beschadigd raakten en dat ik dus miskramen kreeg omdat er iets niet goed was met het vruchtje. Ik werd tijdens mijn laparascopie daaraan geopereerd en toen ik wakker werd kreeg ik dus dit verdikt te horen. Dr Decleer wist mij te vertellen dat hij alle vergroeiingen goed had kunnen wegnemen, maar dat ik er niet meer moest op rekenen om nog op natuurlijke wijze zwanger te worden, want er zit nu teveel littekenweefsel op mijn eileiders, waardoor de trilhaartjes beschadigd zijn die mijn eicel naar mijn baarmoeder moeten begeleiden, maw, mijn eicel raakt nooit op tijd in mijn baarmoeder en mocht het al tot een zwangerschap kunnen leiden, dan heb ik veel kans op een bbz. Maar hij garandeerde me dat mijn baarmoeder perfect in orde is en dat ik in principe zeer vruchtbaar moet zijn, dat mijn lichaam zelfs die beschadigde eicellen liet innestelen. Hij geeft me 95% kans op slagen met ivf. Dus ja, ik heb het weer erg zwaar gehad om die klap te verwerken, maar ik wou er direct invliegen! In juni had ik mijn laparascopie, in juli mochten we al starten met ivf. Zelf had ik er eerlijk gezegd al niet op gerekend dat die eerste poging zou slagen, vooral met al die hormonen en zo. De dag van de punctie naderde en er werden 12 eicellen geoogst, waarvan er 9 bevrucht raakten via icsi (ik zit blijkbaar in een studieproject waardoor ze voor alle mensen in dat project icsi toepassen, want mijn man zijn zaadkwaliteit is erg goed, zelfs boven het gemiddelde, het probleem ligt dus uitsluitend bij mij). Ze hebben 1 topembryo terug geplaatst en ik had er nog 5 voor in de diepvries. De eerste ivf poging was idd negatief, ik voelde ook geen enkele symptomen en ik had mijn ms al 5 dagen vroeger dan voorzien. Maar ik had me er ook zo op voorzien, dus het deed me eigenlijk niet veel. Ik zette echter wel veel hoop op de cryo-poging, omdat ik dacht, dat is meer in mijn natuurlijke cyclus, mijn lichaam is ondertussen weer wat op zijn plooi gekomen, wie weet heb ik nu meer slaagkans. En ja, ik voelde ook veel meer symptomen, dus dan ga je hopen. Maar na een paar dagen verminderden de symptomen en uiteindelijk kwamen mijn ms er terug door. Dus ja, nu staan we aan het begin van de volgende poging, nog steeds met ingevroren embryokes. Maar nu zakt de moed mij in de schoenen, want ik vrees dat we ook de lange baan op gaan. Ik weet niet of ik het 6 pogingen vol hou om iedere keer weer die teleurstelling te moeten verwerken. Ik heb het ook lastig met het feit dat ik de 35 al gepasseerd ben en nog steeds niet zwanger ben van een eerste kindje. Die angst slaat ook toe! Vandaar dat ik dit topicje open met de vraag naar succesverhalen.
Graag zou ik van jullie horen wie je bent, hoe oud je bent, hoe lang je hebt moeten proberen om zwanger te worden, welke behandelingen jullie allemaal hebben ondergaan en dan natuurlijk wanneer het eindelijk gelukt is! Ik weet dat we er niet alleen voor staan, dat er veel mensen in ons geval zitten, maar het zou me deugd doen om de verhalen te lezen van mensen bij wie het toch geslaagd is, ook al hebben we lang moeten proberen, dat het toch de moeite waard is om vol te houden! Ik denk dat er velen van ons steun aan kunnen hebben!
Alvast bedankt voor een antwoordje en vooral ook proficiat aan jullie allemaal die onze gezamelijke droom hebben kunnen realiseren!
Vele groetjes, Valerie

Hey ,

Eerst en vooral wil ik je heel veel succes wensen in de mmm. Het is inderdaad niet altijd gemakkelijk, en je moet zeker af en toe eens rust in lassen als je voelt dat het te zwaar begint te worden.
Na een teleurstelling telkens weer de moed bijeen rapen en op naar de volgende poging, is niet altijd gemakkelijk.

Sluit je hier gerust aan bij het groepje van IVF, daar vind je zeker en vast steun!

Ikzelf ben 33 , en wij verwachten in januari ons eerste kindje.
WIj zijn 2 jaar geleden in de mmm gestapt. IUI 4 was positief, maar helaas een missed abortion op 7 weken, IUI 5 was ook positief, maar een miskraam op 9 weken.
IUI 7..ook positief, en nu zijn we 25 weken zwanger!

Geef dus zeker de hoop niet op!


Vele groetjes

Milena

Hallo Valerie, ook ik ben een patiënte geweest van Dr Decleer en ik kan je echt wel zeggen: als hij zegt dat het gaat lukken, dan is dat zo!

Mijn eerste kindje kwam er toen ik 27 was. Ik heb toen 4 IUI's gehad bij hem, alle vier mislukt. Daarna een operatie waar endometriose werd weggenomen en dan na drie maanden behandeling van de endometriose was ik meteen zwanger van ICSI 1.

Voor ons tweede hebben we echter véél meer moeten doen, namelijk 3 IVF's en 4 cryopogingen en een operatie. In september 2010 zijn we toen gestart. De eerste IVF werd een zeer vroege miskraam (decleer sprak zelfs niet van een echte miskraam, maar mijn HCG steeg toen nog wat door na de negatieve test, dus volgens mijn gewone gyn toch vroege miskraam). Dan een mislukte cryopoging. Terug een IVF: zwanger. En dan bleek de eerste echo dat het een tweeling was maar op de foute plaats ingenesteld en idd, een week later kreeg ik een bloeding en verloor ik hen allebei. Terug twee cryopogingen: mislukt. Terug een verse IVF, weer zwanger, terug een miskraam op 5 weken. Decleer stelde toen voor om opnieuw een kijkoperatie te doen. Weer endometriose, weer nabehandeling van drie maanden en toen... meteen zwanger van een cryo! En die cryo is twee weken geleden geboren... Ik heb ook héél diep gezeten, heb vaak gedacht dat het nooit meer ging lukken en keer op keer miskramen zou hebben. Maar Decleer bleef erin geloven en wist me steeds weer moed in te praten om door te zetten. En kijk, wat ik nooit had durven hopen, zwanger worden van een cryo, is toch gelukt. En hoe, het is een fantastisch mooi kereltje en ik ben zooo verliefd op hem dat ik na mijn bevalling al meteen een derde wou, hoewel ik enkele maanden geleden nog gezworen heb nooit nog terug de MMM in te gaan. Ik zou het nu meteen weer doen... O ja, ik ben 32 jaar en wil over een paar jaar ook terug zwanger worden, als mijn ventje het ooit goed vindt, en dan zal ik ook 35 zijn. Decleer heeft me eens gezegd dat tot 38 jaar het ok is!

Veel succes, en vergeet niet: de aanhouder wint!!!

Hey mdr,

Ook ik wil mijn verhaal met je delen:

Mijn verhaal start in oktober 2010,na een relatie van 3jaar kwamen we tot de vaststelling dat mijn kinderwens véél groter was dan die van mijn ex vriend dus werd er een drastische beslissing genomen en gingen we uit elkaar, ik was tenslotte 36j,hij 37j.
Hélaas was dit voor mij niet mijn eerste relatie waarin ik tot de vaststelling kwam dat mijn partner er niet klaar voor was..Ik had al een tijdje voor mezelf uitgemaakt dat ik er dan maar alléén zou voor gaan, en dat gebeurde ook,dus stortte ik me in een onbekend avontuur, na de nodige dokters te hebben geraadpleegd, en de nodige goedkeuring(want als alleenstaande toen had je dat nodig)kreeg ik dus groen licht!
Mijn 1ste IUI poging was in febr.2011,was negatief, de volgende poging in april,was positief maar draaide uit op een miskraam op 9weken(géén hartactiviteit),een héél zware klap.. De 3de poging was in juli,terug positief,maar bij mijn 1ste echo bleek al dat het niet goed zat..er was nochtans een positieve zwangerschapstest en hcg..maar er was géén vruchtzak of vruchtje te bespeuren...Hoe kan dat nou..? Totale teleurstelling,alweer.. De 4de IUI was in september maar die was negatief..

Tijdens al die pogingen gebeurde er terug iets positiefs op liefdesvlak, leerde opnieuw iemand kennen maar omdat ik zo vastberaden was om met de behandelingen door te gaan,(had trouwens géén tijd meer te verliezen) wist ik niet goed wat ik met deze nieuwe gevoelens moest doen..Mijn nieuwe partner steunde me in mijn beslissing,wat komt dat komt en ik zal je steunen en je helpen om het kind op te voeden.
Tegelijkertijd begonnen bij mij de twijfels toe te slaan omdat mijn vriend ook nog open stond voor een kind van ons beiden...géén gemakkelijke beslissing voor mij omdat ik mijn vertrouwen totaal kwijt was en ik vond dat het wel allemaal héél rap ging..

En toch heb ik dan in het belang van het kind beslist dat het beter is als ik hem nog een vaderfiguur kan geven in zijn leven,dus zijn we samen naar mijn behandelende gyneaco.gegaan.
Omwille van het feit dat we niet nodeloos maanden op de natuurlijke manier wilden proberen en tijd zouden verspillen zijn er enkele onderzoeken gebeurd..daaruit bleek al gauw dat mijn vriend zijn zaadkwaliteit niet zo denderend was,dus stelde de dokter voor om toch te starten met nieuwe behandelingen,waar we allebei 100% achter stonden.

De hele mallemolen van hormonentoestanden,versch.echo's was een feit..
In febr2012 was onze 1ste pick up, resultaat 5 goede eicellen,we hadden er tenslotte maar eentje nodig hé..maar na de euforie kwam al gauw de teleurstelling, tot op vandaag is het nog een groot vraagteken wat er juist gebeurd is maar de dokter deelde me mee dat er "iets" is fout gelopen in het labo in Brugge...ongeloof!!Woede,honderden vragen...

De schrik zat er dan ook goed in bij een nieuwe poging,toch wou ik nog niet direct overstappen naar een andere dokter of ziekenhuis dus in april hebben we dan een nieuwe pick up ondergaan,terug 5 goede eicellen..hoe ik de uren nadien ben doorgekomen weet ik niet meer maar ik was héél bang dat ik terug slechts nieuws ging krijgen...maar neen gelukkig kwam er goed nieuws, alle 5 de eicellen waren bevrucht en van goede kwaliteit!!
Dus op vrijdag 13 april (een datum die ik nooit vergeten zal)was er een tp van 2 embryo's,aangezien mijn leeftijd mochten we er 2 terugplaatsen...

10dagen later was mijn 1ste bloedafname en jawel die was positief!!!!!!!Eindelijk zeg!! en dan was het afwachten of het er 1tje of 2 zouden zijn,dus aftellen naar de 1ste echo hé...

Vandaag kan ik dan ook met een grote smile zeggen dat ik zwanger ben van mijn 1ste kindje(nu 28weken),soms vindt ik het nog jammer dat het er géén twee zijn,want tenslotte ben ik ondertussen 38jaar,dus ik vrees dat het bij dit ene zal blijven, hopelijk blijft alles verder goed gaan en mag ik begin januari bevallen van een gezonde dochter of zoon!!!

Ik wens jou en je partner héél véél geluk toe met de verdere behandelingen,het is een zware emotionele rollercoaster maar geloof me als je zo vastberaden bent en blijft,probeer je iedere keer opnieuw dichbij jouw ultieme wens en doel te geraken..laat je niet op stang jagen door je leeftijd, jij en je partner dat is alles wat telt!!

Hallo Valerie,

Ik wil je zeggen : geef de hoop ECHT ni op.
Ik weet, iedereen hier weet hoe moeilijk het is telkens de teleurstellingen, je lichaam heeft wat te verduren,...het is super zwaar emotioneel, lichamelijk, noem maar op.

Ik en mijn man zijn 11 jaar samen, 4jaar getrouwd en we waren al 5 jaar bezig voor we ons kindje in onze armen mochten sluiten.
Na eerst 3 inseminatie,4x verse icsi-pogingen en enkele cryopogingen en ook 3 miskramen waarvan 1 toch spontane zw is het dan eindelijk gelukt.
Ze hebben er steeds 2 terug geplaatst, ons zoontje is nu 6 maanden (cryopoging in natuurlijke cyclus).

Gun zeker jezelf en je lichaam rust op tijd!

Geef de moed niet op, op een zeker moment als je het niet verwacht ga je positief nieuws krijgen !!!

Mdr,
Dikke knuf! Het is zwaar. Verdomd zwaar... Ben blij voor je dat je deze site gevonden hebt. Enkel hier kon ik met mijn echte gevoelens terecht. Enkel hier vond ik mensen die niet telkens met goedbedoelde klote-tkomtwelinorde-verhalen kwamen. Gelijkgestemden. Allen diezelfde wondermooie droom.
Ook ik kom vertellen dat je niet moet opgeven zolang je voelt dat je door kan gaan. Als je t even moeilijk krijgt kan een kleine pauze nooit kwaad. Tmoet leefbaar blijven als koppel ook he. Hoewel pauze nemen moeilijk valt (twordt op de duur echt precies een verslaving, die spuiten ) doet het soms deugd.
Maar terug naar oppeppen dus : niet opgeven! Wij begonnen te proberen in feb 2006 en pas in december 2011 mochten wij ons zoontje in de armen sluiten. 3 IUI's, 2 verse IVF's, ontelbaar veel cryo's en heel wat emotionele dallen zijn er nodig geweest.
Ik ben 31 en vond mijn 30ste verjaardag de hel omdat ik nog steeds ni zwnger was va nnr 1. Dus ook dat gevoel ken ik.
Veel succes! En surf hoier maar wat rond, je zal zien dat je heus niet de enige bent en maybe vind je wel een gelijkgestemde ziel.

Hey Mdr, (of Valerie ) We vinden elkaar hier terug. Ik weet ondertussen wat voor lieve, meelevende meid je bent en je verdient het om héél snel zo'n even lieve mama te worden! Ik kan hier jammergenoeg (nog) geen succesverhaal posten , maar ik help je mee positief blijven en stuur je van hieruit een dikke knuffel!

mdr, hopelijk kan ik je wat moed geven met mijn verhaal.

Ikzelf ben 32 jaar, in 2008 gestopt met de pil, na half jaar geen ms -> verdict PCO -> KI
2010 laprascopie -> verdict zware endometriose waardoor eileiders verkleefd -> IVF
Na IVF 2 (5de poging inclusief Cryo) zwanger van cryo, helaas op 10 weken missed abortion vastgesteld waarbij vruchtje gestorven op 8 weken.
Na 10 pogingen en 16 embryo's (IVF 5)liggen hier nu 2 wondertjes in hun park. Nooit gedacht nog dat geluk te mogen meemaken.
Het is soms moeilijk om erin te blijven geloven, maar wonderen zijn echt nog de wereld niet uit. En ja het kan ook jou overkomen ...

Hoi mdr,

Ik ben in februari 2008 voor het eerst naar de gyn gestapt om het traject in te gaan als BAM.

In juli 2008 heb ik een zware endometriose operatie gehad.
In januari 2009 ben k gestart, eerst volgden 4 IUI's zonder hormonen, daarna volgde de overstap naar IVF/ICSI.
Nog eens 6 verse ICSI's en 5 cryopogingen later (23 embryo's die werden teruggeplaatst) ben ik 'goed' zwanger, ben inmiddels 28 weken ver.
(De 2de verse ICSI mondde uit in een MK met curettage, de 2de cryopoging van de 3de ICSI werd een bbz met spoedoperatie).

Ik heb heel vaak erg diep gezeten maar kon en wilde mijn kinderwens nog niet opgeven. En net met de allerlaatste terugbetaalde kans is het gelukt!

Net als je het echt niet meer durft hopen kan het aan jou zijn.

Ik wens je heel veel doorzettingsvermogen en geluk!

Noa09

Goh, ik word er toch even stil van als ik jullie verhalen lees! En ja, het doet goed om te lezen dat de weg soms heel zwaar is, maar dat er toch een wonderlijk resultaat van kan komen! Bedankt iedereen voor de positieve verhalen!!!
En blijven posten zou ik zeggen

ja die positieve verhalen moeten wij anciens toch af en toe eens horen of lezen hoor. Want de moed zou echt wel eens in de schoenen zinken na 3 mislukte icsi's en 19 bevruchte eicellen die aan de hemel plakken en nie in mijnen buik.
Zelf sinds 2009 bezig in de mmm. Diagnose slechte spermakwaliteit bij hem, niets mis bij haar, alleen wa aan de oude kant aant worden vrees ik (38). Maarja als je al 4 jaar bezig bent en je niet verder geraakt bent dan een mk op 8 weken, dan gaan de jaren vooruit hee.
Blijf ons maar moed inspreken, gelukzakken waar het wel bij gelukt is. Want we hebben da nodig.

Dit las ik gisteren in de krant 'Braziliaanse van 61 brengt tweeling ter wereld'
http://www.hln.be/hln/nl/959/Bizar/arti ... reld.dhtml
Inspiratie kunnen we altijd gebruiken he

Groetjes

Fijn om wat positieve verhalen te horen! Ik ben aan 5de IUI toe (2de poging fout gelukt maar fout afgelopen) en voel de moed nu al in mijn schoenen kruipen soms. Een leven zonder kinderen kan ik me niet voorstellen maar hier nog jaren mee bezig zijn ook weer niet ... Was er maar een glazen bol die zei dat het allemaal in orde kwam ...

dat van da jaren ermee bezig zijn hebben we helaas niet in de hand hee !
En hoe graag we ook succes zouden willen, soms komen de maanden met teleurstellingen snel achter elkaar en ben je voor je het weet al jaren bezig...