De Verdwaalde Ooievaar

Hallo iedereen,

Ik ben nieuw hier... Ik heb het even nodig om even mijn hart te luchten. Mijn man en ik zijn in december vol goede moed gestopt met de pil. Ik was had al wat schrik omdat ik voor mijn piliname zeer onregematig was. ik was na mijn pil de eerste maal ongesteld geweest op 28 december (maar dit door mijn pil natuurlijk) de tweede maal op 10 maart daarna op 9 april. Natuurlijk was ik toen zeer euforisch omdat ik dacht dat ik mss toch een normale cyclus ging hebben maar niks is minder waar! op 21 mei had ik 3 dagen heel weinig bloedverlies (weet niet of ik dit dan als ongesteld mag bestempelen) en sindsdien zit ik steeds te wachten op mijn maandstonden... op 5 juni deed ik een zwangerschapstest (deze was negatief) en op 20 juni deed ik opnieuw een zwangerschapstest (weer negatief) maar ik zit dus nog steeds te wachten op mijn maandstonden...
Ik heb schrik om een afspraak te maken bij de gyneacoloog omdat ik schrik heb dat ze iets zal ontdekken waardoor ik in de medische mallemolen zal moeten stappen of dat ik geen kinderen zal kunnen krijgen! Ook heb ik wat overgewicht en dvrees ik dat ze me toch niet zullen willen helpenvoor ik wat kilo's kwijt ben. Ook heb ik vooral de vrees dat ik pcos zal hebben doordat ik wel wat symptomen ercan heb... Maar niks is natuurlijk zker!

Bedankt om mijn verhaal even te lezen...
groetjes

@bloempje, je kan ook even naar je huisarts gaan voor een bloedafname en daaraan kunnen ze zien waar je staat in je cyclus. En dan kan je eens met haar/hem bespreken of je best een afspraak maakt met je gyn of je je lichaam nog even de tijd moet geven. Mischien is die stap minder groot voor jou en makkelijker te nemen?

Langs de ene kant zou ik wel geneigd zijn om dit te doen, maar aan de andere kant zou ik gewoon graag weten of er iets aan de hand is... Versta je wat ik wil zeggen. Ik probeer vaak te zeggen tegen mezelf geef het nog wat tijd jullie zijn nog niet lang bezig. Maar aan de andere kant heb ik zo'n akelig gevoel dat het nooit op de natuurlijke manier zal gaan... als de moed me in de schoenen zakt dan ga ik nogal eens doemdenken. Wil zo graag een kindje maar ben zo bang dat dit niet zal lukken!

Pff weet even niet wat te doen het nog even uitzingen of al naar de dokter gaan... Mss moet ik gewoon wachten tot ik ongi wordt maar langs de andere kant hoe sneller ik van meer weet hoe sneller ik kan geholpen worden...Zit even in een slechte periode denk ik... Ik weet dat dit maar een peuleschil is in vergelijking met de verhalen dat ik hier al gelezen heb! Jullie hebben echt super veel moed en courage!

hey Bloempje,

Elk heeft zijn problemen, en voor ieder lijken ze groot. Das nu 1 iets met 'problemen', dat kan je niet afwegen tegen mekaar.
Stress (ook in je onderbewustzijn) heeft ook een invloed op je regels he. Moest ik van jou zijn, zou ik ook gewoon naar de dokter gaan. Moest er dan echt iets aan de hand zijn, dan zijn ze er toch nog vroeger bij. Maar probeer niet te doemdenken, meestal is het wel ok!

Succes hoor meid!

Nog steeds niet ongesteld... Maar ik vertoon wel wat verschijnselen dat ik anders niet heb. Ik ben de laatste tijd meer moe dan anders, Heb meer witte afscheiding, Af en toe steken in mijn onderbuik en af en toe gevoelige borsten (vooral als ik mijn bh afdoe)
Kunnen deze wijzen op een zwangerschap? of eerder op iets anders? Ik vind het hele vage klachten en kan me er weinig bij voorstellen. Kan je negatief testen en toch zwanger zijn?

@bloempje25 het kan zijn dat de zwangerschapstest nog niet positief is omdat jouw hcg-waarden (=het zwangerschapshormoon) nog niet hoog genoeg zijn. De klachten lijken wel op zwangerschapssymptomen.
Maar het beste is dat je een bloedafname laat doen, daar kan het duidelijk gezien worden.

Ik heb soms ook een lange cyclus, meestal na de behandelingen. Ik heb net een cyclus van 70 dagen gehad, ik denk dat mijn lichaam keihard moest recupereren

Niet opgeven hoor, soms duurt het lang eer een kindje komt, maar meestal lukt het uiteindelijk wel ... dat hoop ik allezinds voor mezelf ook