Beste Kathleenchris
Ik vind het mooi dat jullie Jelle betrekken bij julliesterrekindjes. Zo kan hij ook zijn gevoelens uiten en kan ook hij dit alles verwerken. Zo te horen is hij een zeer flinke jongen met een sterk karakter. Het vraagt toch moed om met je vrienden over je sterrebroertje en zusje te praten. Mag ik vragen hoe oud hij is?
Voor Mauro is Luisa nog niet iemand die tot zijn dagelijkse leven behoort. Maar ik zou wel graag hebben dat hij met de tijd weet dat hij nog een zusje heeft, waar hij altijd naartoe kan.
Als ik met de fiets door het dorp rij, heb ik precies de indruk dat iedereen mij medelievend aankijkt. Ik vraag me af of ik het me inbeeld of dat het nieuws zich al verspreid heeft? Dat vind ik zo'n naar gevoel. Wetende dat mensen over onze Luisa vertellen/roddelen. Ik had haar graag voor ons alleen gehouden, maar nu is ze precies algemeen goed geworden. Vreselijk. Op zulke momenten zou ik willen dat we nog in 't stad gewoond hadden.
Knuffel, ook aan die flinke Jelle
Lin
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Hallo Lin,
Lars was 2.5 jaar toen Inke geboren werd. Ondertussen is hij een flinke knaap van meer dan 6 jaar. En z'n idee van broertjes en zusjes groeien met zijn leeftijd. Je zal wel merken dat Mauro hier ook in groeit. Ik wil Inke* en Jelle* gewoon niet doodzwijgen en ben er eerlijk in, in al mijn vragen en antwoorden.
Heel vreemd, vriendjes die met veel thuis zijn (dus broertjes en zusjes) gaan hier heel gewoon in mee. En praten samen met hem. Z'n beste vriendje is alleen thuis en hij snapt het niet goed waarom Lars daar nog mee bezig is (vriendje was ook wat jaloers op Lars als ik in verwachting was van Jelle). Maar het is heel lief hoe 'stoer' ze er over kunnen praten.
Ik heb me vaak de vreemde eend gevonden tussen 'normale mensen'. Maar achteraf besefte ik dat er geen 'normale mensen' zijn, iedereen heeft iets meegemaakt. En als er achter m'n rug iets gezegd wordt, doet het nog steeds pijn. Ook al is het iets heel onschuldig en geen roddel om te roddelen. Dus ik vertel relatief snel ons verhaal. MM ik denk dat dit gevoel blijft. Je krijgt dan ook de vragen 'hoeveel kinderen heb?', 'allé, geen broertje of zusje voor Lars?', en dan merk je dat er onder tafel van alles gebeurd (nu kan ik er soms om glimlachen). Maar je hebt gewoon vaak het gevoel dat je niet echt open kan zijn. Of dat je inderdaad de mama van de doodgeboren kindjes bent ...
Inke en Jelle is het laatste grafsteentje bij ons. Ik zou door de grond zakken als er een nieuw bijkomt, maar ergens vind ik het ook triestig dat onze kindjes als laatste liggen. Je beseft dat het echt niet meer veel gebeurt. Ik voel me soms een freak omdat er nu twee kindjes liggen van ons ...
Ach geniet maar van de fietstochtjes, ze kunnen deugd doen met dit weer (alleen wat veel wind vandaag).
groetjes
kathleen
Lars was 2.5 jaar toen Inke geboren werd. Ondertussen is hij een flinke knaap van meer dan 6 jaar. En z'n idee van broertjes en zusjes groeien met zijn leeftijd. Je zal wel merken dat Mauro hier ook in groeit. Ik wil Inke* en Jelle* gewoon niet doodzwijgen en ben er eerlijk in, in al mijn vragen en antwoorden.
Heel vreemd, vriendjes die met veel thuis zijn (dus broertjes en zusjes) gaan hier heel gewoon in mee. En praten samen met hem. Z'n beste vriendje is alleen thuis en hij snapt het niet goed waarom Lars daar nog mee bezig is (vriendje was ook wat jaloers op Lars als ik in verwachting was van Jelle). Maar het is heel lief hoe 'stoer' ze er over kunnen praten.
Ik heb me vaak de vreemde eend gevonden tussen 'normale mensen'. Maar achteraf besefte ik dat er geen 'normale mensen' zijn, iedereen heeft iets meegemaakt. En als er achter m'n rug iets gezegd wordt, doet het nog steeds pijn. Ook al is het iets heel onschuldig en geen roddel om te roddelen. Dus ik vertel relatief snel ons verhaal. MM ik denk dat dit gevoel blijft. Je krijgt dan ook de vragen 'hoeveel kinderen heb?', 'allé, geen broertje of zusje voor Lars?', en dan merk je dat er onder tafel van alles gebeurd (nu kan ik er soms om glimlachen). Maar je hebt gewoon vaak het gevoel dat je niet echt open kan zijn. Of dat je inderdaad de mama van de doodgeboren kindjes bent ...
Inke en Jelle is het laatste grafsteentje bij ons. Ik zou door de grond zakken als er een nieuw bijkomt, maar ergens vind ik het ook triestig dat onze kindjes als laatste liggen. Je beseft dat het echt niet meer veel gebeurt. Ik voel me soms een freak omdat er nu twee kindjes liggen van ons ...
Ach geniet maar van de fietstochtjes, ze kunnen deugd doen met dit weer (alleen wat veel wind vandaag).
groetjes
kathleen
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
-
Fran2
- Berichten: 3
- Lid geworden op: 1 augustus 2009, 8:57
Hoi,
jullie berichtjes zijn allemaal zo hoopgevend... Wat een prachtige manier waarop jullie afscheid genomen hebben van jullie kindjes... Na amper 13 weken moesten wij al afscheid nemen van het onze. Na 4 dagen afzien, hebben ze uiteindelijk toch een curettage uitgevoerd. We hebben ons dochtertje niet meer mogen zien. Ze werd direct opgestuurd naar Leuven voor onderzoek. Telkens we gingen informeren of ze al terug was, wist niemand van iets. De laatste keer zeiden ze dat ze waarschijnlijk al begraven was op een begraafplaats in Roeselare waar alle dergelijke kindjes liggen. Ik ga er nooit heen. Als je niet weet waar ze ligt, vind ik het zo zinloos om daar te staan... Enkel de laatste echo's heb ik nog en dat is het enige wat me rest. Misschien is het daardoor dat ik alles nog steeds niet heb verwerkt. Intussen hebben we al een dochter van 7 maanden maar nog elke dag denk ik aan ons eerste kindje... Ik wou dat ik toen al dit forum gevonden had. Dan zou ik me misschien niet zo alleen gevoeld hebben.
Groetjes
Fran
jullie berichtjes zijn allemaal zo hoopgevend... Wat een prachtige manier waarop jullie afscheid genomen hebben van jullie kindjes... Na amper 13 weken moesten wij al afscheid nemen van het onze. Na 4 dagen afzien, hebben ze uiteindelijk toch een curettage uitgevoerd. We hebben ons dochtertje niet meer mogen zien. Ze werd direct opgestuurd naar Leuven voor onderzoek. Telkens we gingen informeren of ze al terug was, wist niemand van iets. De laatste keer zeiden ze dat ze waarschijnlijk al begraven was op een begraafplaats in Roeselare waar alle dergelijke kindjes liggen. Ik ga er nooit heen. Als je niet weet waar ze ligt, vind ik het zo zinloos om daar te staan... Enkel de laatste echo's heb ik nog en dat is het enige wat me rest. Misschien is het daardoor dat ik alles nog steeds niet heb verwerkt. Intussen hebben we al een dochter van 7 maanden maar nog elke dag denk ik aan ons eerste kindje... Ik wou dat ik toen al dit forum gevonden had. Dan zou ik me misschien niet zo alleen gevoeld hebben.
Groetjes
Fran
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Beste Fran,
Eerst en vooral vind ik het heel spijtig dat je je eerste kindje bent verloren. Maar ook een dikke proficiat met je baby'tje.
Spijtig dat je niet beter opgevangen bent na je currettage. Ik moet wel zeggen dat het bij mijn eerste miskraam (8 weken)net zo was. Toen bleef ik ook alleen achter. Hetgene wat me toen geholpen heeft was inderdaad een site met lotgenoten. Je hebt het nodig om met hen te kunnen babbelen. Het neemt de pijn net weg, maar maakt ze draaglijker.
Ik moet eerlijk toegeven dat, omdat het zo pril was, ik niet het gevoel van gemis had naar mijn baby. Het was ook nog geen baby. Maar ik voelde mij verslagen. Na die lange weg die wel al hadden afgelegd ben je eindelijk zwanger en dan dat. En vooral de plannen die ik al in mijn hoofd had gemaakt,werden zomaar kapot gesmeten. Dat was toen voor mij het ergste.
Mijn gyne zei toen onmiddellijke bij het vaststellen dat de foetus niet meer leefde, dat ik een currettage moest laten uitvoeren. En eerlijk gezegd wilde ik die dode baby niet langer in me. Met Luisa was dat net zo. De gedachte dat ik met een dode baby in mijn buik zit, zou me gek maken. Na de ingreep werd ik tussen de mama's en pasgeboren baby'tjes gelegd. Dit vond ik onmenselijk en heb toen om een kamer in het gewone ziekenhuis gevraagd. Na Luisa's geboorte lag ik ook in het moederhuis, maar toen stoorde het me niet. Raar, he?
Ben je na het ondezoek te weten gekomen waarom je bab'tje het niet gehaald heeft? Ik moet volgende week op controle bij de gyne. Waarschijnlijk zullen er al een aantal testresultaten binnen zijn en ik ben als de dood voor wat we mss te horen gaan krijgen.
Ik weiger te accepteren dat Luisa zomaar gestorven is. Voor mij/ons zit er een meerwaarde achter. Wat deze is, zal met de toekomst duidelijk worden. Er gaat geen dag voorbij dat ik onze lieve Luisa niet mis. Toch wil ik ook genieten van mijn man en zoontje. Ik weet dat Luisa het zo gewild zou hebben.
Geniet van je kleine deugeniet en je man. Zij zullen je steunen.
Groetjes Lin
Eerst en vooral vind ik het heel spijtig dat je je eerste kindje bent verloren. Maar ook een dikke proficiat met je baby'tje.
Spijtig dat je niet beter opgevangen bent na je currettage. Ik moet wel zeggen dat het bij mijn eerste miskraam (8 weken)net zo was. Toen bleef ik ook alleen achter. Hetgene wat me toen geholpen heeft was inderdaad een site met lotgenoten. Je hebt het nodig om met hen te kunnen babbelen. Het neemt de pijn net weg, maar maakt ze draaglijker.
Ik moet eerlijk toegeven dat, omdat het zo pril was, ik niet het gevoel van gemis had naar mijn baby. Het was ook nog geen baby. Maar ik voelde mij verslagen. Na die lange weg die wel al hadden afgelegd ben je eindelijk zwanger en dan dat. En vooral de plannen die ik al in mijn hoofd had gemaakt,werden zomaar kapot gesmeten. Dat was toen voor mij het ergste.
Mijn gyne zei toen onmiddellijke bij het vaststellen dat de foetus niet meer leefde, dat ik een currettage moest laten uitvoeren. En eerlijk gezegd wilde ik die dode baby niet langer in me. Met Luisa was dat net zo. De gedachte dat ik met een dode baby in mijn buik zit, zou me gek maken. Na de ingreep werd ik tussen de mama's en pasgeboren baby'tjes gelegd. Dit vond ik onmenselijk en heb toen om een kamer in het gewone ziekenhuis gevraagd. Na Luisa's geboorte lag ik ook in het moederhuis, maar toen stoorde het me niet. Raar, he?
Ben je na het ondezoek te weten gekomen waarom je bab'tje het niet gehaald heeft? Ik moet volgende week op controle bij de gyne. Waarschijnlijk zullen er al een aantal testresultaten binnen zijn en ik ben als de dood voor wat we mss te horen gaan krijgen.
Ik weiger te accepteren dat Luisa zomaar gestorven is. Voor mij/ons zit er een meerwaarde achter. Wat deze is, zal met de toekomst duidelijk worden. Er gaat geen dag voorbij dat ik onze lieve Luisa niet mis. Toch wil ik ook genieten van mijn man en zoontje. Ik weet dat Luisa het zo gewild zou hebben.
Geniet van je kleine deugeniet en je man. Zij zullen je steunen.
Groetjes Lin
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Fran,
Een dikke troostknuffel voor jou. Ik heb ook een curretage gehad wel op 8 weken en toen zijn mijn dochtertjes ook gewoon afgevoerd voor onderzoek. Nu op 13 weken zijn het ook al meer babytjes he. Ik hoop dat je hier steun vindt en dat het helpt bij het verwerken.
Lin, voor mijn is een miskraam inderdaad anders te verwerken dan een doodgeboorte...Mijn laatste miskraam ben ik nog amper blijven bij stilstaan omdat je om den duur leert om jezelf te beschermen en zo lang mogelijk te wachten met een test te doen...
En toen ik wist dat onze tweeling overleden was, dan wilde ik ook zo snel mogelijk een curretage..ik kon ook niet met dat idee leven. Gekke was dat ik toen nog zwangerschapssymptomen had en dat was helemaal surreeel. Bij mijn andere miskramen was het altijd duidelijk dat het mis was omdat dan een soort van regels dooorbraken.
Lin , ik heb je een berichtje gestuurd maar had problemen met computer dus weet niet zeker of het nu toegekomen is.
Liefs Audrey
Een dikke troostknuffel voor jou. Ik heb ook een curretage gehad wel op 8 weken en toen zijn mijn dochtertjes ook gewoon afgevoerd voor onderzoek. Nu op 13 weken zijn het ook al meer babytjes he. Ik hoop dat je hier steun vindt en dat het helpt bij het verwerken.
Lin, voor mijn is een miskraam inderdaad anders te verwerken dan een doodgeboorte...Mijn laatste miskraam ben ik nog amper blijven bij stilstaan omdat je om den duur leert om jezelf te beschermen en zo lang mogelijk te wachten met een test te doen...
En toen ik wist dat onze tweeling overleden was, dan wilde ik ook zo snel mogelijk een curretage..ik kon ook niet met dat idee leven. Gekke was dat ik toen nog zwangerschapssymptomen had en dat was helemaal surreeel. Bij mijn andere miskramen was het altijd duidelijk dat het mis was omdat dan een soort van regels dooorbraken.
Lin , ik heb je een berichtje gestuurd maar had problemen met computer dus weet niet zeker of het nu toegekomen is.
Liefs Audrey
-
Fran2
- Berichten: 3
- Lid geworden op: 1 augustus 2009, 8:57
Onze baby had de pentalogie van Cantrell, hetzelfde als Laura van K'tje. Ze leefde nog en ging waarschijnlijk wel 6 maanden zwangerschap halen maar een voortzetting van de zwangerschap werd ons afgeraden. Bovendien moest ik 's nachts de eerste pilletjes zelf thuis opsteken omdat het dan in het ziekenhuis 'sneller zou gaan'. Het schuldgevoel dat ik daaraan overgehouden heb, is met geen woorden te beschrijven...
Groetjes
Fran
Groetjes
Fran
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Fran, wij hebben ook onze zwangerschap moeten stopzetten op 24 weken (mozaiek trisomie 9) want dokters gaven ons ook weinig hoop op een volwaardig leven voor Renéetje. De eerste maanden was het schuldgevoel bij mij groter dan het verdriet. En nu nog steekt het met momenten zijn kop op en kan ik maar niet begrijpen dat ik dat ooit heb kunnen beslissen. De rest van mijn leven ga ik me afvragen wat het was geweest als...bij ons waren er geen duidelijke fysieke afwijkingen, maar gezien de chromosoomafwijking vreesden men voor mentale handicap, moeilijk of niet lopen, niet spreken...Door de groeistilstand die erbij kwam gaven dokters helemaal geen kans...Maar dan zie je je kindje en is ze zo helemaal af. Dikke knuffel meid, 'k kan me voorstellen hoe je je voelt. Ook nog proficiat trouwens. Audrey
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Beste Fran2
Het moet vreselijk geweest zijn om het pilletje zelf op te steken. Ongelooflijk hoe wreed de medische wereld kan zijn. Voor hun is dat bijna dagelijkse kost, maar voor jou is het je droom, je toekomst die uit elkaar spat. Dat vergeten zij wel eens. Niemand die dit soort dingen meemaakt is gediend met:" je bent toch nog jong" of "Je zal nog wel kindjes krijgen." Deze woorden helpen echt niet.
Bij mij heeft de gyne dat pilletje opgestoken. Toen ik die miskraam had, dacht ik dat mijn wereld ging instorten, dat er niks ergers kon zijn dan dat, tot je een doodgeboorte meemaakt.
Mijn man en ik hebben ons natuurlijk afgevraagd wat de oorzaak kan zijn van Luisa's dood. En we zijn tot de constatatie gekomen dat wanneer ze (zwaar)gehandicapt zou geweest zijn, we blij zijn dat de natuur zo beslist heeft. Dit klikt mss heel cru maar wat voor leven zou Luisa gehad hebben? En wat als er ons iets zou overkomen? Waar zou ze terecht komen? Mogen we Mauro met deze enorme taak opzadelen. Dat lijkt me onrechtvaardig t.o.v. hem. Dit zijn natuurlijk rationele argumenten, die het verlies niet wegnemen.
Mijn man wou nog een tweede opinie voor Luisa's dood. Hij kon gewoon niet geloven wat er ons overkwam. Zelfs al had de echo ons een stervende Luisa getoond. Wat hadden ze dan kunnen doen? Niks!
Ik weet dat het bij jou andere omstandigheden waren, maar dit overkomt je. Je hebt dit niet in de hand. Het enige dat je kan doen is het proberen een plaats te geven en je te concentreren op de mooie dingen, zoals je baby. Geniet, met je sterrekindje in je hart.
Knuffel
Lin
Het moet vreselijk geweest zijn om het pilletje zelf op te steken. Ongelooflijk hoe wreed de medische wereld kan zijn. Voor hun is dat bijna dagelijkse kost, maar voor jou is het je droom, je toekomst die uit elkaar spat. Dat vergeten zij wel eens. Niemand die dit soort dingen meemaakt is gediend met:" je bent toch nog jong" of "Je zal nog wel kindjes krijgen." Deze woorden helpen echt niet.
Bij mij heeft de gyne dat pilletje opgestoken. Toen ik die miskraam had, dacht ik dat mijn wereld ging instorten, dat er niks ergers kon zijn dan dat, tot je een doodgeboorte meemaakt.
Mijn man en ik hebben ons natuurlijk afgevraagd wat de oorzaak kan zijn van Luisa's dood. En we zijn tot de constatatie gekomen dat wanneer ze (zwaar)gehandicapt zou geweest zijn, we blij zijn dat de natuur zo beslist heeft. Dit klikt mss heel cru maar wat voor leven zou Luisa gehad hebben? En wat als er ons iets zou overkomen? Waar zou ze terecht komen? Mogen we Mauro met deze enorme taak opzadelen. Dat lijkt me onrechtvaardig t.o.v. hem. Dit zijn natuurlijk rationele argumenten, die het verlies niet wegnemen.
Mijn man wou nog een tweede opinie voor Luisa's dood. Hij kon gewoon niet geloven wat er ons overkwam. Zelfs al had de echo ons een stervende Luisa getoond. Wat hadden ze dan kunnen doen? Niks!
Ik weet dat het bij jou andere omstandigheden waren, maar dit overkomt je. Je hebt dit niet in de hand. Het enige dat je kan doen is het proberen een plaats te geven en je te concentreren op de mooie dingen, zoals je baby. Geniet, met je sterrekindje in je hart.
Knuffel
Lin
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Liefste Audrey,
ALS ik ooit nog zwanger wordt, wil ik tot de 4de maand wachten om het tegen vrienden en collega's te vertellen.
Gisteren zag ik een collega van me in de Colruyt. Ik heb gedaan alsof ik haar niet zag omdat ik niet wou vertellen wat er gebeurd was. Ik probeer er zelf vrede mee te nemen en wil niet constant geconfronteerd worden met hetgene dat ik niet meer heb. Dat maakt me ook bang om terug te gaan werken. Ik heb een vijftigtal collega's die het weten (maar het volledige aantal is een kleine 200. En je weet zulk nieuws verspreid zich snel. Daarbij komt nog eens een 100-tal leerlingen die weten dat ik zwanger was. Ik kan het gewoon niet aan om hun blikken te trotseren. Het geroddel achter mijn rug. Met het huidige verdriet, kan ik dat niet aan.
Bij mijn miskraam kreeg ik op een gegeven nacht een enorme pijnscheut in mijn buik en daarna wat bloedverlies. Maar ik kan mij nog zeer weinig tot niets herinneren van de zwangerschap zelf. Het was allemaal nog zo pril. Ik weet nog wel dat we enkele dagen daarvoor de families het goede nieuws hadden verteld. Dat was toen een lesje voor ons om het de volgende keer te vertellen na de 12 weken. En als ik ooit nog zwanger word, wil ik het voor ons houden tot we onze baby in onze armen houden.
Mag ik eens vragen waar jullie in IVF-behandeling zijn?
Volgens mij zijn onze sterrekindjes met volle overgave een watergevecht aan het houden.
Knuffels
Lin
ALS ik ooit nog zwanger wordt, wil ik tot de 4de maand wachten om het tegen vrienden en collega's te vertellen.
Gisteren zag ik een collega van me in de Colruyt. Ik heb gedaan alsof ik haar niet zag omdat ik niet wou vertellen wat er gebeurd was. Ik probeer er zelf vrede mee te nemen en wil niet constant geconfronteerd worden met hetgene dat ik niet meer heb. Dat maakt me ook bang om terug te gaan werken. Ik heb een vijftigtal collega's die het weten (maar het volledige aantal is een kleine 200. En je weet zulk nieuws verspreid zich snel. Daarbij komt nog eens een 100-tal leerlingen die weten dat ik zwanger was. Ik kan het gewoon niet aan om hun blikken te trotseren. Het geroddel achter mijn rug. Met het huidige verdriet, kan ik dat niet aan.
Bij mijn miskraam kreeg ik op een gegeven nacht een enorme pijnscheut in mijn buik en daarna wat bloedverlies. Maar ik kan mij nog zeer weinig tot niets herinneren van de zwangerschap zelf. Het was allemaal nog zo pril. Ik weet nog wel dat we enkele dagen daarvoor de families het goede nieuws hadden verteld. Dat was toen een lesje voor ons om het de volgende keer te vertellen na de 12 weken. En als ik ooit nog zwanger word, wil ik het voor ons houden tot we onze baby in onze armen houden.
Mag ik eens vragen waar jullie in IVF-behandeling zijn?
Volgens mij zijn onze sterrekindjes met volle overgave een watergevecht aan het houden.
Knuffels
Lin
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Lin,
In het begin heb ik ook heel wat mensen ontlopen...Je wil het inderdaad niet altijd opnieuw moeten vertellen, of niet tegen bepaalde mensen of niet op dat moment van de dag...Dat betert wel. Terug gaan werken is inderdaad verschrikkelijk, bij mij was het dat toch...maar dat is even doorbijten en dan merk je dat het ook weer 'deugd' doet. Je komt terug in een bepaalde routine, je gaat weer meedraaien in het 'normale' leven, je hebt afleiding...Ik ben na 2 maanden terug gaan werken en heb die 2 maanden thuis wel nodig gehad. Dus neem je tijd. Stel er je op in dat het terug gaan werken moeilijk zal zijn, maar dat het een van de noodzakelijke stappen is om te nemen, en dat het op middellange termijn je weer verder helpt.
Ik heb IVF met PGD laten doen in Life Leuven, gewoon omdat mijn gyn daaraan verbonden is. Ze heeft nog een privepraktijk in het Antwerpse en daar ging ik al heel lang. Ik heb na de eerste positieve bloedproef mijn ouders geïnformeerd en eigenlijk wisten heel wat collega's het ook snel. 't is mijn 5de zwangerschap, 6de kindje en iedereen weet dat het tot nu toe nog niet goed gelopen is, en dan wisten ze ook ineens waarom ik soms futloos was of een beteke zenuwachtig deed. En ik wilde er ook eens van genieten zoals andere mensen.
Ja 't is inderdaad waterballet> Peis dat onze schatten het ook te warm vonden>
In het begin heb ik ook heel wat mensen ontlopen...Je wil het inderdaad niet altijd opnieuw moeten vertellen, of niet tegen bepaalde mensen of niet op dat moment van de dag...Dat betert wel. Terug gaan werken is inderdaad verschrikkelijk, bij mij was het dat toch...maar dat is even doorbijten en dan merk je dat het ook weer 'deugd' doet. Je komt terug in een bepaalde routine, je gaat weer meedraaien in het 'normale' leven, je hebt afleiding...Ik ben na 2 maanden terug gaan werken en heb die 2 maanden thuis wel nodig gehad. Dus neem je tijd. Stel er je op in dat het terug gaan werken moeilijk zal zijn, maar dat het een van de noodzakelijke stappen is om te nemen, en dat het op middellange termijn je weer verder helpt.
Ik heb IVF met PGD laten doen in Life Leuven, gewoon omdat mijn gyn daaraan verbonden is. Ze heeft nog een privepraktijk in het Antwerpse en daar ging ik al heel lang. Ik heb na de eerste positieve bloedproef mijn ouders geïnformeerd en eigenlijk wisten heel wat collega's het ook snel. 't is mijn 5de zwangerschap, 6de kindje en iedereen weet dat het tot nu toe nog niet goed gelopen is, en dan wisten ze ook ineens waarom ik soms futloos was of een beteke zenuwachtig deed. En ik wilde er ook eens van genieten zoals andere mensen.
Ja 't is inderdaad waterballet> Peis dat onze schatten het ook te warm vonden>
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Hey Fran, ik wil ook nog even zeggen dat ik het heel jammer vind dat je niet meer steun gevonden hebt bij het verlies van jullie eerste kindje...
Ik hoop dat je er nu nog iets aan hebt,aan het medeleven van lotgenoten... dikke knuffel alvast.
Met mij gaat het de laatste dagen iets minder. Ik heb m'n regels gekregen donderdag, exact een maand en een dag na de geboorte van Laura*.
Komt er nog bij dat we gisterenmorgen de akte getekend hebben voor onze bouwgrond, en iedereen wenst ons proficiat met de aankoop en is blij en zo, maar ik KAN niet blij zijn, ja we hebben nu een lap grond, so what. Ik ben het enige waar ik zo naar verlangde kwijt nog voor ik ze had. En ik kan het niet verdragen dat mensen ons nu feliciteren met zoiets, ook al is het goedbedoeld...
En die twee dingen hebben dus blijkbaar heel wat losgemaakt, ik heb alweer enorm veel gehuild, 't was op sommige momenten net zoals de eerste dagen...
Ik weet wel dat het goed is dat ik niks opkrop, maar ik wil zo graag mijn oude ik terug...
Het is heel moeilijk, ik ben zo ontzettend verdrietig, en tegelijk geraak ik hierdoor gefrustreerd. Op een heel donker moment durf ik zelfs te zeggen dat het voor mij allemaal niet meer hoeft.
Gisteren gingen we met vrienden een dagje naar zee, en we sloten af met een etentje.
Het zijn onze beste vrienden, en ze verwachten nu hun tweede kindje, na een miskraam in oktober vorig jaar. Ik gun het hen echt, maar soms word ik zo jaloers als ik die groeiende buik zie, en als er een grapje gemaakt wordt, dan lach ik aan de buitenkant wel mee, maar vanbinnen ben ik jaloers, want hoe ze ook met ons meeleven, deze pijn voelen zij niet. En wat zou ik graag ook weer onbezorgd zijn, en niet dat constante gemis voelen...
Het dessert moest nog komen en ik kon m'n tranen echt niet meer bedwingen. Ik heb echt enorm veel geweend, de hele avond lang. Onze vrienden begrepen het wel, maar dan krijg je van vreemden die vragende blikken... Niemand van die mensen kan ook maar vermoeden waarom je weent...
Gelukkig heb ik een schat van een vriend, hij is zo lief en begrijpend, echt een man uit de duizend.
En het gevoel dat ik toch gauw voor een volgende ICSI (wij zijn in behandeling bij Dr. Decleer, verbonden aan Jan Palfijn in Gent) wil gaan, dat blijft hoor. Ik wil weer iets om echt naar uit te kijken, en hoewel iedereen zegt dat het goed is dat we nu kunnen beginnen denken aan de bouw van ons huis, is er maar één ding waar ik wil mee bezig zijn, en da's zorgen voor een broertje of zusje voor Laura*. Die drang is zo sterk, soms schrik ik er zelf van...
In tegenstelling tot Lin kijk ik uit naar onze afspraak met de gyn komende vrijdag. Ik ben heel benieuwd wat hij ons zal vertellen... Ik hoop heel erg dat het misschien het begin kan zijn van een volgende stap.
Maar ook hier werd al nagedacht over een eventuele volgende zwangerschap, ik zou net zoals Audrey wel onze ouders, broers en zussen inlichten, en misschien de dichtste vrienden. Maar alle anderen, die zullen het wel zien eens m'n buik begint te groeien. Ik wil het niet meer met grote trom verkondigen, tenminste, dat zie ik nu toch zo.
Ook ik ben nog steeds niet in bepaalde winkels teruggeweest, gewoon omdat er de laatste keer dat ik er was, nog gepraat werd over mijn buikje en de zwangerschap... Ooit moet ik er terug heen, maar ik stel het alsmaar uit.
En tegelijk voel ik me boos als ik bvb aan zee loop en niemand aan me kan zien hoezeer alles voor mij (ons) veranderd is... Normaal ben je je buikje kwijt en loop je achter een kinderwagen aan... En dat steekt soms nog, zeker als je al die gelukkige gezinnetjes ziet genieten van een dagje uit...
Maar dat alles zal moeten slijten, dat besef ik wel, soms wou ik dat de tijd per week voorbij ging ipv per dag, maar we moeten elke dag doormaken hé...
Mijn terugkeer op het werk is ook voorzien twee maand na de bevalling. Normaal moet ik op 24 augustus terug starten, ik zal zien of ik me er klaar voor voel, maar misschien zal het inderdaad goeddoen, om terug de routine te hebben. Nu heb ik te veel tijd om te denken ook...
Dikke dikke knuffel aan iedereen, en nogmaals, ik heb al zoveel aan jullie allemaal gehad, bedankt daarvoor.
K'tje
Ik hoop dat je er nu nog iets aan hebt,aan het medeleven van lotgenoten... dikke knuffel alvast.
Met mij gaat het de laatste dagen iets minder. Ik heb m'n regels gekregen donderdag, exact een maand en een dag na de geboorte van Laura*.
Komt er nog bij dat we gisterenmorgen de akte getekend hebben voor onze bouwgrond, en iedereen wenst ons proficiat met de aankoop en is blij en zo, maar ik KAN niet blij zijn, ja we hebben nu een lap grond, so what. Ik ben het enige waar ik zo naar verlangde kwijt nog voor ik ze had. En ik kan het niet verdragen dat mensen ons nu feliciteren met zoiets, ook al is het goedbedoeld...
En die twee dingen hebben dus blijkbaar heel wat losgemaakt, ik heb alweer enorm veel gehuild, 't was op sommige momenten net zoals de eerste dagen...
Ik weet wel dat het goed is dat ik niks opkrop, maar ik wil zo graag mijn oude ik terug...
Het is heel moeilijk, ik ben zo ontzettend verdrietig, en tegelijk geraak ik hierdoor gefrustreerd. Op een heel donker moment durf ik zelfs te zeggen dat het voor mij allemaal niet meer hoeft.
Gisteren gingen we met vrienden een dagje naar zee, en we sloten af met een etentje.
Het zijn onze beste vrienden, en ze verwachten nu hun tweede kindje, na een miskraam in oktober vorig jaar. Ik gun het hen echt, maar soms word ik zo jaloers als ik die groeiende buik zie, en als er een grapje gemaakt wordt, dan lach ik aan de buitenkant wel mee, maar vanbinnen ben ik jaloers, want hoe ze ook met ons meeleven, deze pijn voelen zij niet. En wat zou ik graag ook weer onbezorgd zijn, en niet dat constante gemis voelen...
Het dessert moest nog komen en ik kon m'n tranen echt niet meer bedwingen. Ik heb echt enorm veel geweend, de hele avond lang. Onze vrienden begrepen het wel, maar dan krijg je van vreemden die vragende blikken... Niemand van die mensen kan ook maar vermoeden waarom je weent...
Gelukkig heb ik een schat van een vriend, hij is zo lief en begrijpend, echt een man uit de duizend.
En het gevoel dat ik toch gauw voor een volgende ICSI (wij zijn in behandeling bij Dr. Decleer, verbonden aan Jan Palfijn in Gent) wil gaan, dat blijft hoor. Ik wil weer iets om echt naar uit te kijken, en hoewel iedereen zegt dat het goed is dat we nu kunnen beginnen denken aan de bouw van ons huis, is er maar één ding waar ik wil mee bezig zijn, en da's zorgen voor een broertje of zusje voor Laura*. Die drang is zo sterk, soms schrik ik er zelf van...
In tegenstelling tot Lin kijk ik uit naar onze afspraak met de gyn komende vrijdag. Ik ben heel benieuwd wat hij ons zal vertellen... Ik hoop heel erg dat het misschien het begin kan zijn van een volgende stap.
Maar ook hier werd al nagedacht over een eventuele volgende zwangerschap, ik zou net zoals Audrey wel onze ouders, broers en zussen inlichten, en misschien de dichtste vrienden. Maar alle anderen, die zullen het wel zien eens m'n buik begint te groeien. Ik wil het niet meer met grote trom verkondigen, tenminste, dat zie ik nu toch zo.
Ook ik ben nog steeds niet in bepaalde winkels teruggeweest, gewoon omdat er de laatste keer dat ik er was, nog gepraat werd over mijn buikje en de zwangerschap... Ooit moet ik er terug heen, maar ik stel het alsmaar uit.
En tegelijk voel ik me boos als ik bvb aan zee loop en niemand aan me kan zien hoezeer alles voor mij (ons) veranderd is... Normaal ben je je buikje kwijt en loop je achter een kinderwagen aan... En dat steekt soms nog, zeker als je al die gelukkige gezinnetjes ziet genieten van een dagje uit...
Maar dat alles zal moeten slijten, dat besef ik wel, soms wou ik dat de tijd per week voorbij ging ipv per dag, maar we moeten elke dag doormaken hé...
Mijn terugkeer op het werk is ook voorzien twee maand na de bevalling. Normaal moet ik op 24 augustus terug starten, ik zal zien of ik me er klaar voor voel, maar misschien zal het inderdaad goeddoen, om terug de routine te hebben. Nu heb ik te veel tijd om te denken ook...
Dikke dikke knuffel aan iedereen, en nogmaals, ik heb al zoveel aan jullie allemaal gehad, bedankt daarvoor.
K'tje
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
He lieve meid,
een dikke knuffel voor jou. Snap dat je het nu moeilijk hebt. Vind het heel dapper dat je nu al met een zwangere vriendin optrekt. En dan nog die regels erbij, die confrontatie.
Dat je niet met je bouwgrond tevreden kan zijn, ook dat begrijp ik. Want wat is inderdaad een grond tov een kindje. En je wordt er soms ook zo narrig van he als de buitenwereld dan heel entoesiast doet, percies of je hebt het geluk van je leven, terwijl jij nog in je grootste ongeluk zit. Maar ze kunnen het inderdaad niet vatten, en mensen praten nu eenmaal liever over die grond zodat ze het maar niet over iets anders, pijnlijkers moeten hebben.
Positieve is wel dat je merkt hoe stevig je relatie is en hoe graag je diegene ziet, die ene persoon ter wereld met wie je Laura kan delen.
En ja, ik konook niet wachten met terug beginnen, ik denk dat dat een soort van vrouwelijke overlevingsreflex is....
Lieve meid, kruip even dicht tegen je vriend aan, hou Laura even dicht bij je in gedachten, laat de traantjes maar even vloeen, en weet dat dit er nu eenmaal bijhoort en het morgen of overmorgen of de dag nadien, weer beter gaat. Dikke knuffel Audrey
een dikke knuffel voor jou. Snap dat je het nu moeilijk hebt. Vind het heel dapper dat je nu al met een zwangere vriendin optrekt. En dan nog die regels erbij, die confrontatie.
Dat je niet met je bouwgrond tevreden kan zijn, ook dat begrijp ik. Want wat is inderdaad een grond tov een kindje. En je wordt er soms ook zo narrig van he als de buitenwereld dan heel entoesiast doet, percies of je hebt het geluk van je leven, terwijl jij nog in je grootste ongeluk zit. Maar ze kunnen het inderdaad niet vatten, en mensen praten nu eenmaal liever over die grond zodat ze het maar niet over iets anders, pijnlijkers moeten hebben.
Positieve is wel dat je merkt hoe stevig je relatie is en hoe graag je diegene ziet, die ene persoon ter wereld met wie je Laura kan delen.
En ja, ik konook niet wachten met terug beginnen, ik denk dat dat een soort van vrouwelijke overlevingsreflex is....
Lieve meid, kruip even dicht tegen je vriend aan, hou Laura even dicht bij je in gedachten, laat de traantjes maar even vloeen, en weet dat dit er nu eenmaal bijhoort en het morgen of overmorgen of de dag nadien, weer beter gaat. Dikke knuffel Audrey
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Hallo iedereen,
het is inderdaad een hele natte dag !
Wat ik allemaal lees, komt zo bekend voor.
Ook ik heb heel lang winkels/plaatsen vermeden. De winkel van de geboortekaartjes, de zwemlessen (waren toevallig gedaan, maar ben niet meer naar het vervolg gegaan), de voetbal ... ik had geen zin om hierover te praten. Gevolg, na Jelle kreeg ik nog steeds een proficiat omdat we zwanger waren. Heel pijlijk, en sindsdien vermijd ik nog meer te mensen. En nu vragen ze waar het baby'tje is, want ik ben toch al bevallen ... En inderdaad je begint jezelf als een freak te voelen. Dat gevoel gaat niet meer weg.
Het vertellen of niet vertellen? Zit het me ook af te vragen, maar na 10 weken kan ik het gewoon niet wegsteken (ondertussen wordt dat zwangerschap 4). Bij ons wordt er altijd met kriekenvlaai getracteerd bij een zwangerschap, dat zal ik wel achterwege laten. Maar het verzwijgen op het werk is te moeilijk. De nabije omgeving, liefst zo lang mogelijk uitstellen, maar Lars heeft veel te veel, veel te snel alles door en hij kan zijn mondje niet houden. Trouwens het niet vertellen, is dan ook weer doodzwijgen. Bij Jelle vind ik het nog steeds jammer dat niet iedereen het wist. Zo weten de buren totaal niet dat er al een kindje geweest is ... en nu vertel je het gewoon niet meer.
Inke is overleden in m'n buik doordat de navelstreng onder haar armpje zat. Vaak heb ik me afgevraagd of ze het een week eerder bij de echo konden zien. Ze had een groeiachterstand en toen werd ze ook al minder beweeglijk (dus was er waarschijnlijk al een gedeeltelijke afknelling). Maar dan was ze nog maar 29 weken, met problemen ... waar hadden we gestaan ?! Overlevingskansen zijn realistisch voor een gezond kindje. Maar een kindje met wat problemen? Dus ergens een opluchting dat de natuur de beslissing nam. Dus ja, ik snap jullie gevoelens over zelf beslissen heel goed.
Jelle leefde nog tijdens de arbeid, maar overleed bij de bevalling. Ik vind het jammer dat ik hem niet even levend zag. Maar tegelijk zou ik me schuldig gevoeld hebben tov Chris, want hij was er niet bij. Maar het blijft wringen dat mijn lichaam faalde, dat er een infectie was ... maar de klok kunnen we niet meer terugdraaien hé. Ook al zouden we het willen.
Het recht op verdriet: dat vind ik het verschil tussen miskraam en doodgeboorte. Al gebruik ik deze twee woorden niet graag. Hoe je opgevangen wordt bij een doodgeboorte is dag en nacht verschil tov miskraam. Maar geestelijk is een miskraam veel eenzamer, zeker als je inderdaad al 13 weken ver bent. Het geeft je het gevoel dat je niet mag missen, dat je niet droevig mag zijn, ... zeker als je al voor een zwangerschap zo hard moest vechten. Het pilletje zelf moeten opsteken is gewoon loodzwaar. Zoiets mogen ze niet vragen aan een patiënt. Ik weet dat min oude gyn, na Inke, m'n hoofd vasthield en vroeg : 'hoe is het daar?'. Eigenlijk een domme vraag. Het overviel me zo hard dat ik gewoon zei 'het lukt wel'. Terwijl je schreeuwt om hulp. Maar krijg je die altijd. Omdat ik bij Jelle in een groter ziekenhuis terechtkwam (Gasthuis in Leuven) door de behandelingen, is de opvang beter. maar ideaal ?? Neen, sorry maar we moeten nog veel zelf uitzoeken, verwerken, uitstippelen, plannen ... dat vind ik juist frusterend.
Soit, even m'n frustraties kwijt. Ik wens jullie allemaal nog een leuk weekend ondanks de regen.
Gisterenavond lag ik in de tuinzetel ... ik zag allemaal schaapjes voorbij komen (de wolkjes) en ik dacht aan jullie. Zou het een teken zijn, een signaal? Ik hoop dat jullie het ook zagen !
liefs
Kathleen
het is inderdaad een hele natte dag !
Wat ik allemaal lees, komt zo bekend voor.
Ook ik heb heel lang winkels/plaatsen vermeden. De winkel van de geboortekaartjes, de zwemlessen (waren toevallig gedaan, maar ben niet meer naar het vervolg gegaan), de voetbal ... ik had geen zin om hierover te praten. Gevolg, na Jelle kreeg ik nog steeds een proficiat omdat we zwanger waren. Heel pijlijk, en sindsdien vermijd ik nog meer te mensen. En nu vragen ze waar het baby'tje is, want ik ben toch al bevallen ... En inderdaad je begint jezelf als een freak te voelen. Dat gevoel gaat niet meer weg.
Het vertellen of niet vertellen? Zit het me ook af te vragen, maar na 10 weken kan ik het gewoon niet wegsteken (ondertussen wordt dat zwangerschap 4). Bij ons wordt er altijd met kriekenvlaai getracteerd bij een zwangerschap, dat zal ik wel achterwege laten. Maar het verzwijgen op het werk is te moeilijk. De nabije omgeving, liefst zo lang mogelijk uitstellen, maar Lars heeft veel te veel, veel te snel alles door en hij kan zijn mondje niet houden. Trouwens het niet vertellen, is dan ook weer doodzwijgen. Bij Jelle vind ik het nog steeds jammer dat niet iedereen het wist. Zo weten de buren totaal niet dat er al een kindje geweest is ... en nu vertel je het gewoon niet meer.
Inke is overleden in m'n buik doordat de navelstreng onder haar armpje zat. Vaak heb ik me afgevraagd of ze het een week eerder bij de echo konden zien. Ze had een groeiachterstand en toen werd ze ook al minder beweeglijk (dus was er waarschijnlijk al een gedeeltelijke afknelling). Maar dan was ze nog maar 29 weken, met problemen ... waar hadden we gestaan ?! Overlevingskansen zijn realistisch voor een gezond kindje. Maar een kindje met wat problemen? Dus ergens een opluchting dat de natuur de beslissing nam. Dus ja, ik snap jullie gevoelens over zelf beslissen heel goed.
Jelle leefde nog tijdens de arbeid, maar overleed bij de bevalling. Ik vind het jammer dat ik hem niet even levend zag. Maar tegelijk zou ik me schuldig gevoeld hebben tov Chris, want hij was er niet bij. Maar het blijft wringen dat mijn lichaam faalde, dat er een infectie was ... maar de klok kunnen we niet meer terugdraaien hé. Ook al zouden we het willen.
Het recht op verdriet: dat vind ik het verschil tussen miskraam en doodgeboorte. Al gebruik ik deze twee woorden niet graag. Hoe je opgevangen wordt bij een doodgeboorte is dag en nacht verschil tov miskraam. Maar geestelijk is een miskraam veel eenzamer, zeker als je inderdaad al 13 weken ver bent. Het geeft je het gevoel dat je niet mag missen, dat je niet droevig mag zijn, ... zeker als je al voor een zwangerschap zo hard moest vechten. Het pilletje zelf moeten opsteken is gewoon loodzwaar. Zoiets mogen ze niet vragen aan een patiënt. Ik weet dat min oude gyn, na Inke, m'n hoofd vasthield en vroeg : 'hoe is het daar?'. Eigenlijk een domme vraag. Het overviel me zo hard dat ik gewoon zei 'het lukt wel'. Terwijl je schreeuwt om hulp. Maar krijg je die altijd. Omdat ik bij Jelle in een groter ziekenhuis terechtkwam (Gasthuis in Leuven) door de behandelingen, is de opvang beter. maar ideaal ?? Neen, sorry maar we moeten nog veel zelf uitzoeken, verwerken, uitstippelen, plannen ... dat vind ik juist frusterend.
Soit, even m'n frustraties kwijt. Ik wens jullie allemaal nog een leuk weekend ondanks de regen.
Gisterenavond lag ik in de tuinzetel ... ik zag allemaal schaapjes voorbij komen (de wolkjes) en ik dacht aan jullie. Zou het een teken zijn, een signaal? Ik hoop dat jullie het ook zagen !
liefs
Kathleen
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten