Afscheid nemen

[Quirina]

Liesje,

Quirina hier uit het IUI-clubje.
Barkat heeft ons het nieuws verteld en we leven massaal met je mee!
We krijgen koude rillingen als we je verhaal horen... Hoe trots je kon vertellen dat het een jongetje was, hoe onzeker je was in de eerste weken en hoe hoopvol je was nadien. Dit moet een enorme slag zijn! Afscheid nemen van je appeltje.

Ik begrijp je schuldgevoel, je verscheurende keuze... Ik begrijp heel goed dat je neigt naar een zwangerschapsonderbreking, maar dat je je daartegenover schuldig voelt. Lieve Liesje, ik wens jou en je partner enorm veel sterkte met welke keuze je ook maakt!
Als je wilt ventileren, we zijn er 'virtueel' voor je!

Heel veel liefs,
Quirina

[moppie 1974]

he liesje,

wil je gewoon een hart onder de riem steken.. echt ik leef zo met je mee. Ik heb een mk gehad op 10 wk en 4dg ons kindje had zelf gekozen om nog niet naar hier te komen maar waar jullie nu voorstaan is zo verschrikkelijk erg..
Weet niet goed hoe onder woorden brengen maar wat je ook doet he lieve meid weet dat we je altijd steunen!!! een hele dikke knuffel voor jullie xxx sterkte meid moppie xxx

[Sanjacky]

Lieve lieve Liezeke...

Ik vind het zo verschrikkelijk voor je meid... niks wat we zeggen kan nu je pijn wegnemen en je troosten... er zijn gewoon geen woorden voor... Ik hoop dat je ondanks de omstandigheden toch nog een beetje goed nieuws krijgt en dat de hersenen van je appeltje niet beschadigt zijn... desondanks wacht je een moeilijke weg... je hebt dit niet verdient... niemand verdient dit trouwens... een kind afgeven is het ergste wat een ouder kan overkomen... Dikke knuffel meid...xxx...

Ik wil jullie allemaal een dikke knuffel sturen... jullie zijn stuk voor stuk sterke vrouwen en ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe ...xxx...

[klavertje4]

liesje liezeke....

is een heel moeilijke emotionele periode nu waar jullie door moeten...ik leef heel erg met je mee en denk aan je meid...

dikke knuf en kus x

elske

[kathleenchris]

Liesje,

Langs deze weg willen we je nog een extra knuffel geven voor deze mmoeilijke periode.

Heel veel liefs
Kathleen

[K'tje]

Hé Liesje, eindelijk kan ik hier komen en iets meer schrijven dan "ik denk aan je". Want ik heb het er moeilijk mee, en ik schrik er zelf een beetje van eerlijk gezegd. Toen ik zag dat je een topic had aangemaakt, sloeg m'n hart over. Ik had zo gehoopt dat alles goed zou zijn met jullie appelke!

Maar het is helaas niet zo, en ik weet heel goed wat jullie doormaken. Ook wij hebben de beslissing moeten nemen om de zwangerschap te onderbreken. Zo oneerlijk, hé, en hoewel iedereen zegt dat ze je begrijpen, is dat van de meesten elemaal niet zo.

Gelukkig werden ook wij goed bijgestaan door professionals, mijn gyn heeft ook onmiddellijk zijn objectieve mening gegeven, en ons de dingen gezegd zoals ze waren.
Oké, misschien hard, maar we hadden dat nodig. Ons hoofd wist wel dat we eigenlijk geen keuze hadden, maar wat is het moeilijk om dat effectief uit te spreken...

Ik vind het heel moedig dat je je nu al optrekt aan de verhalen van lotgenoten, dat kon ik me op dat moment echt niet inbeelden... Ik voelde me, ondanks de steun van Audrey, Kathleen enzo, heel erg alleen. 't Was alsof enkel m'n vriend me kon begrijpen. Later is het wel gebeterd, en deed het zo'n deugd om m'n eigen gevoelens te herkennen bij anderen. (ik heb veel gehad aan www.metlegehanden.be)
Neem jullie tijd om afscheid te nemen. Gisteren hadden m'n vriend en ik het er nog over, da's het enige waar we spijt van hebben. Toen we vernamen dat we de zwangerschap zouden moeten onderbreken, toen heb ik emotioneel afstand genomen van het kindje in m'n buik. Ik negeerde de bewegingen (veel waren het er niet want ze kon zich niet bewegen zoals een perfect gezond kindje), wilde echt niet weten wat het geslacht was enzo.
En ik heb daar wel spijt van. Ik wou dat ik ten volle besefte van wat we afscheid zouden moeten nemen. Maar eens Laura geboren was, hebben we dat wel zoveel mogelijk goedgemaakt tegenover onszelf. We kunnen onszelf niet kwalijk nemen dat we niet wisten waar we voor stonden natuurlijk.

We zijn voor haar 300km ver gereden om toch maar een heel mooi meisjes-roze kistje te halen in Nederland. En dan 's anderendaags aan zee een urne in handgemaakte mozaiek, maar met sterretjes op... We hebben een kaartje laten maken met de afdrukken van haar handjes en voetjes, haar naam en geboortedatum, en achteraan stond het mooie tekstje wat je vast al wel ergens gelezen hebt:
"An angel in the book of life
wrote down an infants birth
and mentioned as he closed the book
too beautiful for earth"

Ik heb het toen van Audrey gekregen, en vind het nog altijd zo veelzeggend...

M'n vriend en ik dragen allebei een gouden sterretje met daarin een beetje as van ons meisje. Ik voel me trots om haar altijd zo dicht bij me te hebben. Aan m'n gsm hangt een klein roze engeltje. Heel toevallig stond ik naar die geluksengeltjes te kijken, er was ééntje voor elke maand van't jaar. Dat roze engeltje sprong er meteen uit voor mij, en toen ik op't kaartje keek, zag ik dat het voor juni was. Laura is geboren in juni, voor mij was dat geen toeval.

Liesje meid, neem afscheid, neem jullie tijd. Het wordt zwaar, maar tegelijk ook zo mooi. Jullie zullen huilen, maar ook heel trots zijn. Dat piepkleine kindje, jullie zoontje, jullie eigen vlees en bloed. Dat verandert je voor altijd.
En persoonlijk voel ik nu enorm veel liefde voor m'n dochtertje. Ik ben haar dankbaar dat ze zo goed waakt over haar brusje, en ik ben zeker dat ze altijd heel dicht bij ons is en zal zijn.

Je appeltje komt terecht bij héél veel lieve engeltjes, hij zal het echt naar z'n zin hebben, ik ben zeker dat ons kindjes hem met open armpjes zullen ontvangen.

En wij zijn er altijd voor jou. Hier, maar ook in gedachten, want ook al ken ik je niet persoonlijk, je spookt door m'n hoofd meid.
Liefs en nog een dikke dikke knuffel.
K'tje

[liezeke]

dag allerliefste lieverds,

K'tje; ik heb al heel veel aan jou gedacht. ik kan er best inkomen dat het heel moeilijk is om mijn berichtjes te lezen omdat ze waarschijnlijk heel herkenbaar zijn en onvermijdelijk heel wat gevoelens bovenhalen die je liever niet telkens opnieuw beleeft en bevoelt.
dat alleen voelen, tja, dat heb ik ook vaak ook al heb ik ont-zet-tend veel aan Audrey, Kathleentje, Cara, Sandy en al die ik nog vergeet (mijn geheugen is ook een zeef door slecht te slapen en veel te veel emoties op een korte tijd). ik weet dat ik en ventje hierdoor moeten ook al zijn er veel lieve moeders en familie waar we steun aan hebben. 's avonds ben je 'alleen' (met de poezekop wel) en komt dat verdriet boven en dan is die eenzaamheid verscheurend, ik weet niet hoe ik dat gevoel anders moet omschrijven dan doet het ook fysiek pijn en schreeuw ik het echt uit van de pijn (dat zelfs de poezekop ervan wegloopt;)).
overdag lukt het best, zie ik vaak alles 'nuchter' in en heb ik wel af en toe een beetje last van een huilbuitje maar valt het wel mee.
en ja, ventje en ik dachten ook dat het beter was afstand te nemen van ons appelke maar door jullie ervaring ben ik bewust beginnen genieten van ons ventje. veel babbelen met hem, van zijn stampjes genieten, gaan wandelen, gaan joggen in het park waar ik zo graag kom, frietjes gaan eten op het pleintje, een glaasje cava of wijn gaan drinken in onze wijnbar (tja, nu hoef ik niet echt zo strikt meer te zijn) gaan zwemmen, het stad intrekken, met neefje en nichtje in bad gaan (jeuj, met babietje van tante liesje;)), hij ziet en voelt het allemaal. liefst van al zou ik nog een paar reizen maken met hem (enventje) maar da's praktisch niet zo goed mogelijk;) ook slaap ik nu met mijn aapje (een knuffeltje dat ik kreeg van twee goeie vriendinnen toen ik ventje leerde kennen omdat ventje toen ipv. door de deur over de muur klom om op ons kot binnen te raken en ik hem toen 'mijn aapje' noemde en ons appelke op 3D echo echt op een aapje leek. dat aapje kan ik aan ons appeltje meegeven in zijn kistje.
door zo te genieten van ons appelke (kan niet ten supervolle omdat ik ook voor het grootste deel nog verdoofd rondloop) denk ik dat 'echt' afscheid nemen wel moeilijk zal zijn maar weet ik ook dat ik heel mooie herinneringen in mijn 'appelkesdoos' kan steken. ik heb van mijn zusje een mooie doos gekregen (ik had er al één maar die was te klein geworden) waar ik allemaal kleine spulletjes van hem instop.
ook ventje begint daar langzaamaan van te genieten, in het begin toch moeilijk omdat het een raar soort genieten is. maar appelke heeft zijn plaats binnen ons gezinnetje en hij is en blijft voor altijd ons eerste kindje wat we ook zo vertellen aan mensen die ons dierbaar zijn.
we gaan ook fotootjes nemen van ons appelke zodat hij ook naar de buitenwereld een 'gezicht' (we gaan naar de buitenwereld wel foto's van de handjes opsturen) krijgt, dat maakt het ook voor hen makkelijker hem niet zomaar weg te denken.

we weten dat het nog enorm zwaar zal worden, volgende week bevallen en daarna heeft ventje een week verlof (komt 'goed' uit want ventje kan niet zomaar verlof nemen) zodat we samen door die eerste dagen knn. ik heb mijn patiëntjes verteld dat ik hier echt mijn tijd voor wil nemen en voor de eerste keer in mijn leven voelde ik me hierover niet schuldig. alsof dat 'moeder-zijn' en kiezen voor mijn kindje nu al al de rest 'den boom in' deed vliegen;) heb ook een collega gevonden die noodzakelijke patiëntjes wil overnemen zodat de zorg voor hen ook blijft verdergaan.

en eigenlijk, ik vind het van mezelf heel cru en zeg duizendmaal sorry tegen ons appelke hiervoor geeft het me zo veel deugd om te zien dat K'tje terug zwanger is, dat Audrey een pracht van een zusje voor Reneetje heeft gekregen... dat houdt me recht om door dat verdriet van de volgende maand(en) te gaan ook al kan nog lang duren en misschien helemaal niet meer voor ik terug zwanger ben.
ik ga me zelf moeten inhouden om niet meteen aan gyn te vragen op intakegesprek wanneer (als bevalling en zo goed verloopt) we er terug aan mogen beginnen...
misschien weten jullie dat wel?

en ja, ons appelke gaat het daar goed hebben, aan de sterrehemel geldt spina niet;) ons bomma staat al klaar met een crème glaceke en bompa mee een goei fles wijn;) en hij mag iedere dag met de oma van ventje nr 'the bold and the beautiful' kijken;) om maar te zwijgen van al die engeltjes (heb hem al verteld van zijn toekomstige vriendjes en vriendinnetjes)...

abrazo muy fuerte

liesje

ik stuur binnenkort pb's als ik wat 'tijd' heb in mijn bevallingsverlof;)

[cara]

Liesje

Jouw berichtjes, de antwoorden daarop (je hebt het echt prachtig omschreven, K'tje), het gevoel alleen te staan,... het is ook voor mij heel erg herkenbaar.
's Avonds ben je inderdaad alleen, maar eigenlijk ook niet. Je appeltje is bij jou en zal dat altijd zijn. Na de geboorte zal je dat nog veel beter voelen, want dan heb je hem gezien. En als je hem ziet, zal je hem echt herkennen. Hij is jullie kindje, dat zie je meteen en hij zal jullie nooit meer loslaten. Hoe pijnlijk sommige momenten ook zijn, ik ben niet meer alleen, ik heb mijn zoontje steeds bij me.
Ik herken hem in heel veel kleine dingen. Hij verwarmt echt mijn hart.

Je hebt het al gemerkt, je denkt al als een mama, je voelt al als een mama. En na de bevalling ben je ook mama van een ongetwijfeld prachtig zoontje. En eerlijk, er is een gevoel zo mooi als dat moedergevoel. Ik ben zo razend trots op mijn zoontje en ik hou zo veel van hem. Ik ben gewoon zo blij dat ik hem eventjes heb mogen kennen en al mis ik hem heel erg, ik weet dat hij ergens op ons wacht en dat hij daar speelt met alle kindjes die eigenlijk hier zouden moeten zijn. Ik weet dat hij daar gelukkig is en dat hij voelt dat wij hier beneden erg van hem houden.

Je hoeft je ook niet schuldig te voelen dat je al denkt aan een volgende keer zwanger worden. Je wilt je appeltje immers niet vervangen, dat kan niet. Je wilt hem gewoon een broertje of zusje schenken, die je zal verwennen, vertroetelen, knuffelen,... zoals je ook appeltje had willen verwennen, vertroetelen en knuffelen. En terwijl je dat later voor je jongste kindje zal doen, zal je oudste kindje daar mee van genieten. Want in je hart zal je alles voor je twee kindjes doen. Dus voel je niet schuldig omdat je daar naar uitkijkt. Je appeltje kijkt daar zelf ook heel erg naar uit.

Een hele dikke knuffel van een zeer emotionele Cara

[MA]

Zit hier toch ook te knipperen met mijn oogjes...

Liesje, jullie hebben dus een datum vastgelegd ? Veel sterkte dan...en hoe gek het misschien ook klinkt, geniet ten volle van de momenten samen.
En ja, soms huil je echt zoals een beest, ik kan het niet anders omschrijven...Ik moest nadien vaak denken aan sommige dieren die soms dagen met hun dode baby rondzeulen...zo voelde ik mij ook. Een rauwe alles overheersende pijn. En andere momenten is daar echt die rust, en dat gevoel van verbondenheid en liefde.

Appeltje voelt vast al jullie liefde en na verloop van tijd voel je ook echt die van hem.

Hoe snel je terug zwanger mag worden...'technisch' gezien 2-3 maand als je een bevalling hebt. Bij een keizerssnede is het echt wel een hele tijd wachten (6-9 maanden).
Mentaal is moeilijker in te schatten. Ik kreeg toen duidelijk te horen dat ik beter een tijdje zou wachten, want het kan nog eens mislopen (miskraam (geen doodgeboorte) wordt door artsen als iets dat er bij hoort gezien en dat frequent voorkomt, zeker bij mensen die al eens iets voor hebben gehad), en als het misloopt moet je hier ook mee om kunnen gaan. Plus dat er heel veel terug naar boven komt als je opnieuw zwanger bent en dat maakt het in het begin moeilijk om van die nieuwe zwangerschap te genieten...bij de ene is het angst, bij de andere schuldgevoel dat primeert. En, ik had persoonlijk wel tijd nodig om Renéetje haar eigen plekje te geven en met haar bezig te kunnen zijn. Quasi fulltime (klinkt een beteke gek, maar je snapt vast wel wat ik bedoel). Ik had ook geen ruimte in mijn hoofd en misschien ook niet in mijn hart die eerste weken voor een tweede kindje. Al wilde ik wel onmiddellijk weer zwanger worden. Heb dan na 2 maanden een miskraam gehad en toen merkte ik dat ik er toch niet helemaal klaar voor was. MAar na een 6-7 maanden weer wel...Je zal wel voelen wanneer dat voor jou is..

Dikke knuffel Audrey

[sandy]

Lieve Liesje,

Ik herken zo goed hoe je die fysieke tastbare pijn beschrijft. Wij hebben niet lang gehad om afscheid te nemen van onze jongen in de buik (mijn bevalling is ingeleid 2 dagen nadat we te weten waren gekomen dat hij was gestorven) en die hele periode tot na de bevalling liep ik rond als verdoofd. Ik was degene die stoicijns mijn ventje trooste maar op dat moment zelf kwamen de tranen nog niet echt. Ik herinner me de dag van de bevalling toen we s'morgensvroeg naar het ziekenhuis wandelde (wij wonen zeer dichtbij): ik keek rond me en was helemaal in een waas, de dingen die ik elke dag zag en kende, zag ik door een dikke filter. Ik probeerde alles in me op te nemen want ik besefte dat ik de volgende keer dat ik daar voorbij zou lopen, een andere persoon zou zijn. Na de bevalling zelf is die fysieke pijn gekomen, ik voelde dat er fysiek een stukje van mijn hart was afgebroken, zo voelde het echt aan. Volgens mij is dat stukje hart altijd bij mijn jongen gebleven, en dat voelt goed aan (hoe pijnlijk het ook is voor mij).

Ik vind het mooi hoe jullie nu bezig zijn met jullie appelke. Jullie zullen daar naderhand echt heel blij mee zijn, met al die speciale momenten.Ik heb ergens gelezen dat het verwerken van een doodgeboren kindje zo moeilijk is omdat je al de liefde voelt voor je kleintje maar dat je eigenlijk geen herinneringen hebt eraan omdat je nog geen dingen samen hebt kunnen doen. Doordat jullie nu zo bewust samen dingen doen, denk ik dat je mooie herinneringen zult hebben later.

Ik zal heel heel erg aan jullie denken volgende week. Het worden nog moeilijke dagen, maar je wordt vast heel goed begeleid. Je wordt mama volgende week. Niet zoals je het zou willen, maar toch, je wordt mama en dat is mooi. Je zal verbaasd zijn door de liefde die je zal voelen voor je appelke.

Onze zoon is ook trouwens een fervente fan van crème glacekes. Ik zie die twee al serieus genieten daarboven. Er daar staat volgende week een leger van vriendjes klaar om hem te verwelkomen en met hem te spelen...

Dikke knuffel hé
xxxx Sandy

[Skael]

Beste Liezeke,

Heel veel moed en sterkte gewenst,
eenvoudig is het niet maar weet dat wij hier allen aan je denken.
Je bent mama, nu en voor altijd van je appelke,
een grote wens, een droom die uitkomt maar spijtig genoeg in diggelen wordt geslagen, maar een mooi leven krijgt zonder pijn ook al is het pijnlijk voor
jullie.
Neem aub de tijd om afscheid te nemen,
zelf heb ik niet genoeg tijd gekregen, en geef je eerlijk toe, je hebt je tijd echt nodig, neem hem zo kort of zo lang je zelf nodig hebt, voor mij heeft iemand anders de beslissing genomen, met alle gevolgen vandien.
Praat zoveel je kan, zoals ze hierboven al geschreven hebben, met lege handen, is een site waar je veel steun kan vinden, echt waar, ook ik zit zoals Kathleen, Audrey en andere op deze site.
Begrepen worden is heel belangrijk, zowel nu als daarna. En steun heb je echt wel nodig en neem het je niet kwalijk,neem de schuld niet op jou, want je hebt alles in je gedaan wat je kan of kon doen voor appelke.

Herinneringen zijn zo dierbaar, ook al hebben we er zo weinige. Neem foto's van jou, je appelke, je gezin,
voetjes, vingertjes, alles wat jij maar nodig vindt,
het klinkt misschien raar, en je gedachten staan er niet naar, maar echt het kan helpen op een later moment, zelf heb ik spijt dat ik niet meer foto's heb van mijn twee rakkers.

Weet je in je hart bestaat en heel speciaal plaatsje,
en dat plaatjes is zo speciaal omdat daar liefde zit,
liefde voor een heel speciaal persoontje, een kindje dat daar gaat wonen of al woont, dat te mooi was om op deze wereld te komen. Klinkt misschien stom maar heb ongeveer een tekstje gekregen van iemand die me dierbaar is en het heeft me geholpen en helpt me nog op momenten, het verdriet is er, maar de liefde voor onze kindjes ook, de moederliefde voor dit speciaal engeltje zoals iedere moeder liefde heeft voor hun wondertje is heel speciaal en wonderbaar, hoe triestig ook het verdriet en het afscheid nemen is.
Heel veel sterkte toegewenst, voor u en uw partner.

PS: papa's zeggen soms niet altijd veel, ook zijn zijn papa en dragen hun kindjes op hun manier met zich mee.

Liefs en sterkte

Skael

[mies]

Liezeke,

Jij bent de reden waarom ik vanavond terug op DVO zit. Ik denk op mijn werk verschillende keren per dag aan jou, je ventje, en je appelke...
Nog steeds ja, niet alleen de eerste dagen na "E-day"...

Ik heb enorm veel respect voor jullie en de manier waarop jullie met deze aartsmoeilijke situatie omgaan. Heel sereen, heel mooi, heel...

Ikzelf heb op een andere manier al met een groot verlies te maken gekregen in mijn leven (moeder ziek en gestorven toen ik kind was), en ik weet helaas maar al te goed dat voor andere mensen de wereld gewoon blijft doordraaien. Dat voor hen alles alweer anders is na een week, 2 weken, 4 maanden, 5 jaar...
Liesje, weet goed dat hier op DVO de mensen voor je klaar staan, je begrip en steun kan vinden bij mensen die iets gelijkaardigs hebben moeten doormaken. Ikzelf heb het niet meegemaakt, maar de mama's op dit gedeelte van het forum zijn allemaal schatten van mensen waarbij je terecht kan.

Ik zal volgende week nog meer aan jullie denken. Ik wens jou, Liezeke en je ventje een prachtige tijd samen met je appelke toe. En natuurlijk een goeie reis voor appelke naar de sterrehemel!!
Geniet van dat creme-glaceke, die wijn en The Bold en The Beautiful, jongen!

[kathleenchris]

Liesje,


De eerste keer dat ik wilde antwoorden op je berichtje heb ik m'n berichtje niet verstuurd. Ik zocht naar woorden, maar ze kwamen niet ... Iedere keer voel je je eenzaam als je een kindje moet afgeven, maar je hoopt dat er niemand meer volgt ... Ik had nooit gedacht dat verdriet fysiek echt pijn kon doen, maar weten dat er ergens mensen zijn die het kennen, halen me er wel door. Het zijn soms eenzame momenten, maar ook momenten met een knipoog en een warm gevoel om niet alleen naar sterretjes te kijken, om niet alleen een vlindertje te volgen ... !!! Er zijn een paar heel dierbare mensen die me er dan doorhalen. Dat is een cadeautje geweest van Inke en Jelle, want door hen heb ik ze leren kennen.

Ik vind het heel lief van je dat je bewust geniet van appeltje ... dat is het mooiste cadeau en achteraf geeft je dat juist meer energie, ook al vraagt nu enorm veel energie!!!

Volgende week denken we zeker aan jullie !!! Een hele lieve dikke knuffel !

Kathleen

[juf2]

Veel sterkte Liezeke!
Ik denk elke dag aan jullie!
Jullie appelke is blij met zulke lieve ouders! En daar in de hemel bij de andere sterretjes zal hij met trots naar jullie kijken!
Nog veel moed de komende dagen!

[L***]

ik zit hier weer te huilen voor jou liezeke en voor al die sterke dames hier. jullie zijn ongelooflijk! chapeau hoe jullie hiermee omgaan en hoe jullie elkaar steunen, echt waar!
het is zoals jullie hier schrijven: ik weet helemaal niet hoe het voelt. maar de pijn druipt gewoon uit jullie berichten. het verdriet ook, net als de mooie momenten én de allesoverheersende liefde.
en ik hoop dat dat snel het enige is dat jullie overhouden: allesoverheersende liefde...
ik zal aan je denken volgende week, liesje, elke dag.
heel veel sterkte