Dag lieve meiden,
Ik denk er net zo over. De jaren 2007 en 2008 was ik zo erg bezig met mijn kinderwens dat het een kinderdwang werd. Ik voelde het volgen van de behandelingen als ontzettend tegennatuurlijk aan en vroeg me af hoe lang ik zou kunnen doorgaan. Ik heb tot nu toe 8 IUI pogingen gehad en twee terugplaatsingen via IVF (1 verse embryo en 1 cryo). Ik wil me ook een limiet stellen, maar ik weet nog niet waar of wanneer die limiet is voor mij. Ik ga nu veel tijd nemen om afscheid te nemen van en te rouwen voor mijn lieve schat Louie. Volgend jaar begin ik misschien terug met een behandeling, voor mij is momenteel niks zeker.
Het zal zowiezo, als het ervan komt, ook voor ons maar bij 1 kindje blijven, niet omdat ik niet meerdere kinderen wil, maar omdat alles gewoon te moeilijk is...
Sandy
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
Audrey, ik snap je wel hoor. En als iemand het kan relativeren is het wel iemand van ons. Maar toch ik het zwaar om niets te mogen doen. Ik ben ook zo iemand die dat vervelend vindt, de twee dagen na de vruchtwaterpunctie waren al lang genoeg. Nu, ik wist toen ook al ergens dat het waarschijnlijk moeite voor niets was.
Maar het lukt je wel.Ik duim mee dat het allemaal goed gaat.
Ergens voel ik me hier nu zo, ja ik weet niet hoe, we hebben twee gezonde meiden, allee, ze hebben gezondsheids"problemen" maar die worden goed behandeld en opgevolgd (hoewel andere ons gek verklaren dat we nog een derde willen). Ze zijn dan nog eens behoorlijk slim. Dus eigenlijk hebben we niet te klagen. Maar een derde kindje was zo welkom geweest.
Maar het lukt je wel.Ik duim mee dat het allemaal goed gaat.
Ergens voel ik me hier nu zo, ja ik weet niet hoe, we hebben twee gezonde meiden, allee, ze hebben gezondsheids"problemen" maar die worden goed behandeld en opgevolgd (hoewel andere ons gek verklaren dat we nog een derde willen). Ze zijn dan nog eens behoorlijk slim. Dus eigenlijk hebben we niet te klagen. Maar een derde kindje was zo welkom geweest.
-
sandy
- Berichten: 143
- Lid geworden op: 9 februari 2009, 15:20
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Sandy, da's inderdaad wel heel lang... Ik kan me voorstellen dat je het hard vond om te horen, goh...
Waarom moet dat door de beste specialist gebeuren, is er een speciale reden voor? Ik weet dat ons meisje gewoon in een Universitair ziekenhuis onderzocht werd. Ze hebben haar op dinsdag meegenomen, en op vrijdag was ze terug in't ziekenhuis waar ik bevallen ben.
Ik zou zeggen, probeer het zo goed als je kan positief te bekijken, zo heb je tijd om na te denken wat je met z'n lichaampje wil doen. Aangezien je hier aangaf dat je wat twijfelde over al dan niet cremeren of begraven, kan je die maanden misschien gebruiken om voor jullie zelf uit te maken wat het beste zou zijn...
Net zoals Audrey hier al schreef hebben wij ook veel aan dat plekje van ons dochtertje. Ik zoek leuke dingen uit om bij haar te zetten enzo, en dat geeft ons wel het gevoel dat we nog wat voor haar kunnen doen. En er gewoon zijn, dat voelt soms echt enorm goed aan. Pas op, er zijn dagen dat ik er niet naartoe ga, omdat ik er niet echt behoefte aan heb,(vanaf morgen dragen we allebei het asjuweeltje, dus dan heb ik ze altijd héél erg dicht bij me) maar 't is wel goed dat we weten dat ze daar op die plek gewoon is.
't Is natuurlijk mijn persoonlijke ervaring hé, iedereen gaat er op zijn manier mee om.
Voorlopig kan en wil ik nog niet denken om met de behandelingen te stoppen. Ieders verhaal is natuurlijk anders, ik ben met m'n 25 jaar nog héél jong, en aangezien we nog geen kindjes hebben, willen we nu nog niet opgeven... Maar waar we vroeger altijd zeiden dat we zeker twee kindjes wilden, is dat toch grondig veranderd... Als we één kindje mogen krijgen, dan hebben we alles wat we wensten. Ik denk niet dat ik het lot ga tarten, ik wil niets méér vragen...
En dan wil ik dat kindje opvoeden met Laura die prominent aanwezig zal zijn, ik wil dat mijn kindje er net zo goed mee omgaat als Kathleens zoontje Lars, want dat vind ik prachtig.
Dikke knuffel,
K'tje
Waarom moet dat door de beste specialist gebeuren, is er een speciale reden voor? Ik weet dat ons meisje gewoon in een Universitair ziekenhuis onderzocht werd. Ze hebben haar op dinsdag meegenomen, en op vrijdag was ze terug in't ziekenhuis waar ik bevallen ben.
Ik zou zeggen, probeer het zo goed als je kan positief te bekijken, zo heb je tijd om na te denken wat je met z'n lichaampje wil doen. Aangezien je hier aangaf dat je wat twijfelde over al dan niet cremeren of begraven, kan je die maanden misschien gebruiken om voor jullie zelf uit te maken wat het beste zou zijn...
Net zoals Audrey hier al schreef hebben wij ook veel aan dat plekje van ons dochtertje. Ik zoek leuke dingen uit om bij haar te zetten enzo, en dat geeft ons wel het gevoel dat we nog wat voor haar kunnen doen. En er gewoon zijn, dat voelt soms echt enorm goed aan. Pas op, er zijn dagen dat ik er niet naartoe ga, omdat ik er niet echt behoefte aan heb,(vanaf morgen dragen we allebei het asjuweeltje, dus dan heb ik ze altijd héél erg dicht bij me) maar 't is wel goed dat we weten dat ze daar op die plek gewoon is.
't Is natuurlijk mijn persoonlijke ervaring hé, iedereen gaat er op zijn manier mee om.
Voorlopig kan en wil ik nog niet denken om met de behandelingen te stoppen. Ieders verhaal is natuurlijk anders, ik ben met m'n 25 jaar nog héél jong, en aangezien we nog geen kindjes hebben, willen we nu nog niet opgeven... Maar waar we vroeger altijd zeiden dat we zeker twee kindjes wilden, is dat toch grondig veranderd... Als we één kindje mogen krijgen, dan hebben we alles wat we wensten. Ik denk niet dat ik het lot ga tarten, ik wil niets méér vragen...
En dan wil ik dat kindje opvoeden met Laura die prominent aanwezig zal zijn, ik wil dat mijn kindje er net zo goed mee omgaat als Kathleens zoontje Lars, want dat vind ik prachtig.
Dikke knuffel,
K'tje
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
Ik heb net vernomen dat via het stadhuis dat Basiel begraven is. Ergens ben ik "blij" dat het zo snel gegaan is, dat het niet maanden duurde en dat we dan dat nieuws krijgen.
Aan de andere kant, het is zo'n verschrikkelijke gedachte dat ons kleine ventje daar ligt. Het gedenkplaatje hangt ook aan de muur op het kerkhof.
Het is dus een zware dag vandaag.
Sandy, ons ventje werd naar het UZ Leuven gebracht en was dus binnen de maand weer terug; ik weet niet exact hoelang hij daar geweest is.
Laat maar even bezinken wat je wil.
Al heb ik persoonlijk het gevoel dat het nooit echt goed is, er is gewoon geen echt goeie manier.
Aan de andere kant, het is zo'n verschrikkelijke gedachte dat ons kleine ventje daar ligt. Het gedenkplaatje hangt ook aan de muur op het kerkhof.
Het is dus een zware dag vandaag.
Sandy, ons ventje werd naar het UZ Leuven gebracht en was dus binnen de maand weer terug; ik weet niet exact hoelang hij daar geweest is.
Laat maar even bezinken wat je wil.
Al heb ik persoonlijk het gevoel dat het nooit echt goed is, er is gewoon geen echt goeie manier.
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi Sandy,
maanden wachten is idd lang. Wij hebben 14 dagen op Luisa's lichaampje moeten wachten voordat ze vrijgegeven werd en dat vond ik al heel lang.
Bij ons is het wel zo dat tussen het onderzoek en de resultaten bijna 2 maanden tussen zit. Ik vind dat ook heel raar. Vandaag mag ik trouwens bellen voor deze resultaten.
Je hebt gelijk dat je voldoende tijd neemt om te herbronnen. Maar vaak is het makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ga het in ieder geval ook proberen.
Gisteren zijn we met een bevriend koppel naar een concert van Arsenal geweest. Had alles goed verlopen, had ik daar met een dik buikje staan dansen. Tijdens een liedje heb ik mijn tranen echt niet kunnen bedwingen, moest ik deze hele tijd aan mijn dochtertje denken. Maar het was echt een pracht concert. Als je dit soort muziek graag hoort, is het zeker een aanrader. Ambiance gegarandeerd. Ik ben blij dat we het gedaan hebben. Het is ons eerst uitentje onder vrienden sinds Luisa geboren is.
Hoi K'tje
ik ben inderdaad al wat ouder (33 jaar) dan jij en ik heb inderdaad al een kind. Voor mij is die keuze mss sneller, maar niet makkelijker gemaakt. Mag ik vragen hoe lang je al met behandelingen bezig bent? IK ben pas op mijn 28ste begonnen.
Hoi Audrey,
blij te horen dat het babytje het goed maakt. Weet je het geslacht al, of wil je het niet weten? Het blijven rusten is idd een tegenvaller, maar denk aan het grotere doel!
knuffel Lin
maanden wachten is idd lang. Wij hebben 14 dagen op Luisa's lichaampje moeten wachten voordat ze vrijgegeven werd en dat vond ik al heel lang.
Bij ons is het wel zo dat tussen het onderzoek en de resultaten bijna 2 maanden tussen zit. Ik vind dat ook heel raar. Vandaag mag ik trouwens bellen voor deze resultaten.
Je hebt gelijk dat je voldoende tijd neemt om te herbronnen. Maar vaak is het makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ga het in ieder geval ook proberen.
Gisteren zijn we met een bevriend koppel naar een concert van Arsenal geweest. Had alles goed verlopen, had ik daar met een dik buikje staan dansen. Tijdens een liedje heb ik mijn tranen echt niet kunnen bedwingen, moest ik deze hele tijd aan mijn dochtertje denken. Maar het was echt een pracht concert. Als je dit soort muziek graag hoort, is het zeker een aanrader. Ambiance gegarandeerd. Ik ben blij dat we het gedaan hebben. Het is ons eerst uitentje onder vrienden sinds Luisa geboren is.
Hoi K'tje
ik ben inderdaad al wat ouder (33 jaar) dan jij en ik heb inderdaad al een kind. Voor mij is die keuze mss sneller, maar niet makkelijker gemaakt. Mag ik vragen hoe lang je al met behandelingen bezig bent? IK ben pas op mijn 28ste begonnen.
Hoi Audrey,
blij te horen dat het babytje het goed maakt. Weet je het geslacht al, of wil je het niet weten? Het blijven rusten is idd een tegenvaller, maar denk aan het grotere doel!
knuffel Lin
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
C'tje, JA dat is een erg idee he..bij ons was het dan putteke van de winter en het sneeuwde en ik kon alleen maar denken, daar ligt mijn kleine meid alleen in die koude grond. Dikke knuffel lieve meid...je kleine ventje heeft nu wel rust....
Sandy, ik ben bevallen in GHB en bij ons is autopsie onmiddellijk gebeurd na die 23u dat ik Renéetje heb vastgehouden. Bereid je er wel op voor dat er mogelijks weinig uitkomt...Dat was bij ons ook zo'n grote teleurstelling.
K'tje, bij ons zal het ook bij eentje blijven maar ik ben intussen al 39 dus andere situatie he. Ben mijn man heel laat tegen gekomen en eerst woonde hij nog in Nederland, dan moest ik voor werk tijdje naar buitenland en dan zijn we pas kunnen gaan samenwonen en aan kinderen kunnen beginnen.
En inderdaad, is geweldig he hoe Larsje met zijn broer en zus om gaat.
Lin, we weten het geslacht inderdaad. Eigenlijk hadden we het van dag 1 kunnen weten want ze bepalen dat bij PGD. Tja zal weinig anders opzitten dan stilzitten moet alleen nog een aantal praktische dingen regelen want mijn man is in de week omzeggens niet thuis. Dus zal toch net iets meer moeten rondlopen in huis dan enkel om naar toilet te gaan of ik zit te verhongeren.
Sandy, ik ben bevallen in GHB en bij ons is autopsie onmiddellijk gebeurd na die 23u dat ik Renéetje heb vastgehouden. Bereid je er wel op voor dat er mogelijks weinig uitkomt...Dat was bij ons ook zo'n grote teleurstelling.
K'tje, bij ons zal het ook bij eentje blijven maar ik ben intussen al 39 dus andere situatie he. Ben mijn man heel laat tegen gekomen en eerst woonde hij nog in Nederland, dan moest ik voor werk tijdje naar buitenland en dan zijn we pas kunnen gaan samenwonen en aan kinderen kunnen beginnen.
En inderdaad, is geweldig he hoe Larsje met zijn broer en zus om gaat.
Lin, we weten het geslacht inderdaad. Eigenlijk hadden we het van dag 1 kunnen weten want ze bepalen dat bij PGD. Tja zal weinig anders opzitten dan stilzitten moet alleen nog een aantal praktische dingen regelen want mijn man is in de week omzeggens niet thuis. Dus zal toch net iets meer moeten rondlopen in huis dan enkel om naar toilet te gaan of ik zit te verhongeren.
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Ik denk dat die beslissing om het bij één te houden om jezelf de pijn te besparen voor niemand ooit makkelijk is... Als je voor het eerst droomt over kindjes dan heb je allerlei scenario's in je hoofd, maar nooit datgene wat wij allemaal doorstaan hebben en nog steeds doorstaan hé...
Lin, ik ben op m'n 23e verjaardag met de pil gestopt. (begin mei 2007)
In december 2007 had ik de griep en kwam het bij de huisarts ter sprake dat ik mogelijks zwanger kon zijn want dat ik geen pil meer nam. Op aanraden van de huisarts hebben we m'n vriend z'n zaad eens laten onderzoeken, en toen dat aan de trage kant bleek, zijn we direct overgeschakeld op IUI, de eerste in januari 2008. Zo 6x, zonder resultaat.
In oktober 2008 zijn we bij mijn huidige gyn terecht gekomen, twee weken na't eerste gesprek lag ik al op de operatietafel voor een laparoscopie. Daaruit is gebleken dat mijn eileiders verkleefd zijn.
In december 2008 hebben we de eerste ICSI gedaan (ICSI wegens problemen bij ons allebei), in januari 2009 de cryo cyclus en in februari de tweede verse poging, waaruit Laura is ontstaan.
Ik besef dat ik "geluk" heb dat ik nog zo jong ben, maar krijg het op m'n heupen als mensen mijn leeftijd zien als een garantie op een zwangerschap en een(gezond) kindje...
Oké, ik ben al zwanger geweest, maar wat als dit nu onze enige kans was? Ik heb nog hoop, maar toch hangt dat ergens in m'n achterhoofd.
Ik ga, als we terug starten met de behandeling, proberen om realistisch te zijn. Niet wanhopig, maar ook niet overtuigd van een positief resultaat.
Hoopvol, dat vat alles samen denk ik...
Lin, ik ben op m'n 23e verjaardag met de pil gestopt. (begin mei 2007)
In december 2007 had ik de griep en kwam het bij de huisarts ter sprake dat ik mogelijks zwanger kon zijn want dat ik geen pil meer nam. Op aanraden van de huisarts hebben we m'n vriend z'n zaad eens laten onderzoeken, en toen dat aan de trage kant bleek, zijn we direct overgeschakeld op IUI, de eerste in januari 2008. Zo 6x, zonder resultaat.
In oktober 2008 zijn we bij mijn huidige gyn terecht gekomen, twee weken na't eerste gesprek lag ik al op de operatietafel voor een laparoscopie. Daaruit is gebleken dat mijn eileiders verkleefd zijn.
In december 2008 hebben we de eerste ICSI gedaan (ICSI wegens problemen bij ons allebei), in januari 2009 de cryo cyclus en in februari de tweede verse poging, waaruit Laura is ontstaan.
Ik besef dat ik "geluk" heb dat ik nog zo jong ben, maar krijg het op m'n heupen als mensen mijn leeftijd zien als een garantie op een zwangerschap en een(gezond) kindje...
Oké, ik ben al zwanger geweest, maar wat als dit nu onze enige kans was? Ik heb nog hoop, maar toch hangt dat ergens in m'n achterhoofd.
Ik ga, als we terug starten met de behandeling, proberen om realistisch te zijn. Niet wanhopig, maar ook niet overtuigd van een positief resultaat.
Hoopvol, dat vat alles samen denk ik...
-
Anneleen
- Berichten: 201
- Lid geworden op: 14 juni 2007, 22:52
Sandy,
ik kom niet zo vaak meer op dit forum en lees nu pas de berichten hier. Wat jammer dat er opnieuw een sterrenkindje bijgekomen is.
Toch wil ik je feliciteren omdat je nu mama bent van een mooie zoon !
Wat vervelend dat de autopsie zo lang uitgesteld wordt. Ergens weet je dat ze gaan proberen een antwoord te vinden (als dat er al komt). Maar waarom moet dat zo lang duren hé.
De autopsie op onze zoontjes vond plaats 2 dagen na de geboorte. En nog eens 3 dagen later zijn ze gecremeerd. Ook wij vonden die 5 dagen al heel lang.
We hebben nadien ook nog eens ong 8 weken op 't verslag moeten wachten.
Maar zoals enkelen hier al zeiden, kan je die tijd dan misschien wel even gebruiken om voor jezelf uit te maken of je nog van gedacht wil veranderen. Denk er maar rustig over na. Begraven of cremeren, het is een heel persoonlijke keuze. Wij hebben die voor onszelf heel snel kunnen maken. En in 't begin heb ik me af en toe afgevraagd of ik toch niet beter voor een grafje had gekozen. Maar nu weten we heel zeker dat we heel blij zijn dat onze jongens hier elke dag dicht bij ons in hun urnetje zijn. En op dagen dat ik 't niet zie zitten om buiten te komen, hoef ik me dan niet schuldig te voelen dat ik niet bij hen langs kan. (Niet dat je je daarvoor schuldig zou moeten voelen eigenlijk, maar ik denk dat iedere sterretjesmama dat gevoel wel zal begrijpen).
Ik put er wel troost uit om af en toe eens een bezoekje te brengen aan grafjes van andere sterrenkindjes. Soms is dat moeilijk, maar de laatste tijd ondervind ik dat 't me rust geeft. En kan ik soms met verwondering kijken naar de mooie cadeautjes/plantjes/versieringen die anderen sterretjesouders voor hun schatjes hebben meegebracht.
Ik hoop dat je eruit geraakt. Geen makkelijke beslissing.
K'tje,
Wij hebben ook geen levende kindjes.
En ik zeg iedere keer dat ik echt wel hoop dat 't de laatste behandeling is. Maar ik merk dat ik na iedere mislukking mijn grens precies weer verleg. Al begint 't nu toch echt wel moeilijker te worden (1 msikraam,10 IUI's, 3 verse IVF, 2 mislukte cryo's, 1 cryoTP met miskraam).
Ik vind 't dus ect knap van andere mensen dat zij voor zichzelf wel een duidelijke lijn kunnen trekken.
We zijn na de 2de IVF gestart met de adoptiecursus en zouden net aan de gesprekken voor MO beginnen. We zien die adoptie nog voor 100% zitten, maar om eerlijk te zijn ... die wachttijden niet. Want dan zijn we weer 5 jaar verder en dat betekent dat we al 10 jaar zouden bezig zijn met die kinderwens, die Kathleen terecht 'kinderdwang' noemt. Kathleen, voor mij begint 't soms echt wel een obsessie te lijken.
En ergens is er die ongelooflijke drang bij mij dat ik wil bewijzen dat ik toch op z'n minst 1 zwangerschap tot een goed einde kan brengen. Heel raar, kan 't niet goed uitleggen.
Vroeger wilden we ook heel graag 2 kindjes. Daarom waren we ook zo ongelooflijk blij dat we een tweeling verwachtten. Want dat betekende nooit meer moeten behandelen, enkel nog 1 keertje om eicellen te doneren. Hoe dom/naief van me om toen te denken dat 't misschien toch goed kon lopen en dat ik dan zelfs nog iets voor iemand anders zou kunnen doen ...
Nu ben ik daar ook realistischer in en zal me ook al héél gelukkig prijzen als er hier 1 gezond kindje mag rondlopen.
Dikke knuffel aan alle sterretjesmama's hier,
Anneleen
ik kom niet zo vaak meer op dit forum en lees nu pas de berichten hier. Wat jammer dat er opnieuw een sterrenkindje bijgekomen is.
Toch wil ik je feliciteren omdat je nu mama bent van een mooie zoon !
Wat vervelend dat de autopsie zo lang uitgesteld wordt. Ergens weet je dat ze gaan proberen een antwoord te vinden (als dat er al komt). Maar waarom moet dat zo lang duren hé.
De autopsie op onze zoontjes vond plaats 2 dagen na de geboorte. En nog eens 3 dagen later zijn ze gecremeerd. Ook wij vonden die 5 dagen al heel lang.
We hebben nadien ook nog eens ong 8 weken op 't verslag moeten wachten.
Maar zoals enkelen hier al zeiden, kan je die tijd dan misschien wel even gebruiken om voor jezelf uit te maken of je nog van gedacht wil veranderen. Denk er maar rustig over na. Begraven of cremeren, het is een heel persoonlijke keuze. Wij hebben die voor onszelf heel snel kunnen maken. En in 't begin heb ik me af en toe afgevraagd of ik toch niet beter voor een grafje had gekozen. Maar nu weten we heel zeker dat we heel blij zijn dat onze jongens hier elke dag dicht bij ons in hun urnetje zijn. En op dagen dat ik 't niet zie zitten om buiten te komen, hoef ik me dan niet schuldig te voelen dat ik niet bij hen langs kan. (Niet dat je je daarvoor schuldig zou moeten voelen eigenlijk, maar ik denk dat iedere sterretjesmama dat gevoel wel zal begrijpen).
Ik put er wel troost uit om af en toe eens een bezoekje te brengen aan grafjes van andere sterrenkindjes. Soms is dat moeilijk, maar de laatste tijd ondervind ik dat 't me rust geeft. En kan ik soms met verwondering kijken naar de mooie cadeautjes/plantjes/versieringen die anderen sterretjesouders voor hun schatjes hebben meegebracht.
Ik hoop dat je eruit geraakt. Geen makkelijke beslissing.
K'tje,
Wij hebben ook geen levende kindjes.
En ik zeg iedere keer dat ik echt wel hoop dat 't de laatste behandeling is. Maar ik merk dat ik na iedere mislukking mijn grens precies weer verleg. Al begint 't nu toch echt wel moeilijker te worden (1 msikraam,10 IUI's, 3 verse IVF, 2 mislukte cryo's, 1 cryoTP met miskraam).
Ik vind 't dus ect knap van andere mensen dat zij voor zichzelf wel een duidelijke lijn kunnen trekken.
We zijn na de 2de IVF gestart met de adoptiecursus en zouden net aan de gesprekken voor MO beginnen. We zien die adoptie nog voor 100% zitten, maar om eerlijk te zijn ... die wachttijden niet. Want dan zijn we weer 5 jaar verder en dat betekent dat we al 10 jaar zouden bezig zijn met die kinderwens, die Kathleen terecht 'kinderdwang' noemt. Kathleen, voor mij begint 't soms echt wel een obsessie te lijken.
En ergens is er die ongelooflijke drang bij mij dat ik wil bewijzen dat ik toch op z'n minst 1 zwangerschap tot een goed einde kan brengen. Heel raar, kan 't niet goed uitleggen.
Vroeger wilden we ook heel graag 2 kindjes. Daarom waren we ook zo ongelooflijk blij dat we een tweeling verwachtten. Want dat betekende nooit meer moeten behandelen, enkel nog 1 keertje om eicellen te doneren. Hoe dom/naief van me om toen te denken dat 't misschien toch goed kon lopen en dat ik dan zelfs nog iets voor iemand anders zou kunnen doen ...
Nu ben ik daar ook realistischer in en zal me ook al héél gelukkig prijzen als er hier 1 gezond kindje mag rondlopen.
Dikke knuffel aan alle sterretjesmama's hier,
Anneleen
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi K'tje,
ik wist pas op mijn 28ste dat ik dezelde aandoening als jij hebt. Ooit ben ik besmet geweest mt Clamedia. Ik vraag me soms af hoe het zou geweest zijn als we ook vroeger begonnen zouden zijn. Maar ik heb mijn man op mijn 25ste leren kennen en vond me pas rijp voor kinderen op men 28ste. Dus nutteloos om te denken wat als...
Je bent inderdaad nog jong en hebt nog tijd. Ik hoop dan ook het het diepst van mijn hart dat het geluk volgende keer aan jullie kant is.
De autopsieresultaten van Luisa waren helemaal anders dan ik verwacht had. Ik kon me verzoenen met de gedachte dat Luisa niet gezond was en daarom gestorven is. Dat haar dood toch een oorzaak heeft gehad, dat ze niet sterk genoeg was voor onze harde wereld. Maar toen de vroedvrouw vertelde dat er niets afwijkends gevonden was, werd de aarde van onder mijn voeten getrokken. Ons kindje was "normaal" en gezond! Mijn enige houvast en logische verklaring gelden niet meer. Waarom is ons dochtertje dan gestorven?
Net of het hele rouwproces terugbegint. Wat gebeurt er nu toch allemaal? Is het dit allemaal waard?
De vroedvrouw zei dat dit heel goed nieuws was en dat er niets nog in de weg stond van een volgende zwangerschap. In haar ogen is dit waarschijnlijk goed nieuws, maar ik bekijk het natuurlijk van de andere kant. Ik kan heel moeilijk verkroppen dat ons dochtertje voor niets gestorven is.
Lin
ik wist pas op mijn 28ste dat ik dezelde aandoening als jij hebt. Ooit ben ik besmet geweest mt Clamedia. Ik vraag me soms af hoe het zou geweest zijn als we ook vroeger begonnen zouden zijn. Maar ik heb mijn man op mijn 25ste leren kennen en vond me pas rijp voor kinderen op men 28ste. Dus nutteloos om te denken wat als...
Je bent inderdaad nog jong en hebt nog tijd. Ik hoop dan ook het het diepst van mijn hart dat het geluk volgende keer aan jullie kant is.
De autopsieresultaten van Luisa waren helemaal anders dan ik verwacht had. Ik kon me verzoenen met de gedachte dat Luisa niet gezond was en daarom gestorven is. Dat haar dood toch een oorzaak heeft gehad, dat ze niet sterk genoeg was voor onze harde wereld. Maar toen de vroedvrouw vertelde dat er niets afwijkends gevonden was, werd de aarde van onder mijn voeten getrokken. Ons kindje was "normaal" en gezond! Mijn enige houvast en logische verklaring gelden niet meer. Waarom is ons dochtertje dan gestorven?
Net of het hele rouwproces terugbegint. Wat gebeurt er nu toch allemaal? Is het dit allemaal waard?
De vroedvrouw zei dat dit heel goed nieuws was en dat er niets nog in de weg stond van een volgende zwangerschap. In haar ogen is dit waarschijnlijk goed nieuws, maar ik bekijk het natuurlijk van de andere kant. Ik kan heel moeilijk verkroppen dat ons dochtertje voor niets gestorven is.
Lin
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Vandaag een hele slechte dag.
Had kleren nodig voor een trouwfeest eind september, ben met m'n ma en zus op pad gegaan.
Maar 't was zo confronterend, ik zou op dat feest gaan pronken met m'n dikke buik, en nu zie ik er enorm tegenop...
Kleren vinden voor die gelegenheid was dus een ware marteling.
Natuurlijk overal shoppende gezinnetjes met kinderwagens of blije zwangere koppels...
Pff, ik heb zelfs in h&m even bijna ruzie gemaakt met iemand, en vervolgens in m'n pashokje in tranen uitgebarsten.
Ben heel blij dat ik er vanaf ben, heb trouwens een kleedje gevonden, na lang lang zoeken.
En daarnet bij Laura langsgeweest, m'n tranen de vrije loop gelaten.
Ik denk dat ik er weer even tegen kan.
Ik hoop het.
Lin, dikke knuffel, ook ik mag niet te veel stilstaan bij het feit dat ons meisje "maar" één lichamelijk defect had, was dat er niet geweest, dan was alles perfect oké...
Lastig om te dragen hé.
Had kleren nodig voor een trouwfeest eind september, ben met m'n ma en zus op pad gegaan.
Maar 't was zo confronterend, ik zou op dat feest gaan pronken met m'n dikke buik, en nu zie ik er enorm tegenop...
Kleren vinden voor die gelegenheid was dus een ware marteling.
Natuurlijk overal shoppende gezinnetjes met kinderwagens of blije zwangere koppels...
Pff, ik heb zelfs in h&m even bijna ruzie gemaakt met iemand, en vervolgens in m'n pashokje in tranen uitgebarsten.
Ben heel blij dat ik er vanaf ben, heb trouwens een kleedje gevonden, na lang lang zoeken.
En daarnet bij Laura langsgeweest, m'n tranen de vrije loop gelaten.
Ik denk dat ik er weer even tegen kan.
Ik hoop het.
Lin, dikke knuffel, ook ik mag niet te veel stilstaan bij het feit dat ons meisje "maar" één lichamelijk defect had, was dat er niet geweest, dan was alles perfect oké...
Lastig om te dragen hé.
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
K'tje, Gewoon effe een dikke knuffel...zal geen makkelijke shoppingdag geweest zijn. Ik merkte de eerste maanden ook dat mijn tolerantiegrens minder ver lag en ik makkelijker uit mijn vel sprong.
Lin, de resultaten van de autopsie waren voor mij ook niet 'erg' genoeg. Gelukkig dat we toen bijna onmiddellijk op vakantie vertrokken want heb er echt een paar dagen over lopen malen....had ik toch niet overhaast beslist..enz..heel herkenbaar dus.
Lin, de resultaten van de autopsie waren voor mij ook niet 'erg' genoeg. Gelukkig dat we toen bijna onmiddellijk op vakantie vertrokken want heb er echt een paar dagen over lopen malen....had ik toch niet overhaast beslist..enz..heel herkenbaar dus.
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi K'tje,
Dit moet een afgrijselijke dag geweest zijn. Ik begrijp je volledig want ik zit ook in die fase. Mijn enige hoop is dat met het versteiken van Luisa's uitgerekende geboortedatum, ook die gevoelens stilletjes aan zullen verdwijnen.
Tot die datum zal ik altijd denken: normaal was ik ... maanden zwanger nu en had ik stralend rondgelopen. Maar het is niet zo en we moeten verder. Dat hoor ik toch van mijn omgeving.
Blijkbaar ben ik de enige die de negatieve resultaten van de tests erg vind. Mijn familie en man zien er alleen maar het positieve van in. Het is zo vermoeiend, ik ben de hele tijd zo moe en dan werk ik nog niet eens.
Na 17 dagen krijg ik ook al terug de buikpijn die mijn regels aankondigt. Ik lig helemaal in de knoop: fysisch en emotioneel. Ik begin me af te vragen of het wel een goed idee is om in september terug met de behandeling te starten. Langs de andere kant zitten de cryo's net iets langer dan een jaar ingevrozen. Halen ze het ontdooien wel als ze al zo lang ingevrozen zijn?
En zo zit je de hele tijd te piekeren over die godverdomde behandelingen. Sorry, het moest er even uit.
Dikke knuffel
Lin
Dit moet een afgrijselijke dag geweest zijn. Ik begrijp je volledig want ik zit ook in die fase. Mijn enige hoop is dat met het versteiken van Luisa's uitgerekende geboortedatum, ook die gevoelens stilletjes aan zullen verdwijnen.
Tot die datum zal ik altijd denken: normaal was ik ... maanden zwanger nu en had ik stralend rondgelopen. Maar het is niet zo en we moeten verder. Dat hoor ik toch van mijn omgeving.
Blijkbaar ben ik de enige die de negatieve resultaten van de tests erg vind. Mijn familie en man zien er alleen maar het positieve van in. Het is zo vermoeiend, ik ben de hele tijd zo moe en dan werk ik nog niet eens.
Na 17 dagen krijg ik ook al terug de buikpijn die mijn regels aankondigt. Ik lig helemaal in de knoop: fysisch en emotioneel. Ik begin me af te vragen of het wel een goed idee is om in september terug met de behandeling te starten. Langs de andere kant zitten de cryo's net iets langer dan een jaar ingevrozen. Halen ze het ontdooien wel als ze al zo lang ingevrozen zijn?
En zo zit je de hele tijd te piekeren over die godverdomde behandelingen. Sorry, het moest er even uit.
Dikke knuffel
Lin
-
sandy
- Berichten: 143
- Lid geworden op: 9 februari 2009, 15:20
Lieve Lin,
Ik begrijp je volledig, de dood van onze schatten is makkelijker te aanvaarden als er een aanwijsbare oorzaak is. Maar zoals Audrey en K'tje schreven, de oorzaak kan nooit groot genoeg zijn voor ons. En misschien is er een oorzaak, maar hebben ze die niet gevonden? T'is moeilijk.
Ivm de behandeling: als je je niet klaar voelt zou ik een maandje (of twee) wachten. Jezelf de tijd geven om het verlies van jouw engel te plaatsen en om geestelijk klaar te zijn voor een nieuwe poging. Ik ben geen specialist, maar ik denk dat de cryo's het nog wel effe kunnen uithouden hoor. Praat er anders eens met de dokter over?
In elk geval geef ik je een dikke virtuele knuffel.
Ook een dikke knuffel voor K'tje, dat moet idd moeilijk geweest zijn, alweer de confrontatie met mensen met kinderen en bolle buikjes. Ik moet over twee weken ook naar een bruiloft en kijk daar niet naar uit...Hopelijk voel je je vandaag wat beter?
Voor mij was gisteren ook een heel slechte dag. Het was precies een week geleden dat Louie werd geboren. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Ik heb ook twee keer met het ventje in de knoop gelegen en ruzie gemaakt, maar gelukkig beseffen we allebei waarom we zo kwaad en verdrietig zijn en dan maken we het weer goed. Morgen gaat hij terug aan't werk en daar kijk ik tegenop, ik heb schrik om een ganse dag alleen te zijn. ik ga me proberen bezig te houden met dingen te maken en te bedenken, dan gaat de tijd sneller vooruit hoop ik. Later in de week komt een heel goede vriendin uit het buitenland voor een paar dagen logeren, daar kijk ik naar uit. Ik heb trouwens al een paar dagen met niemand gesproken (behalve met mijn man en mijn dagelijks telefoongesprek met mijn moeder) en ik voel de drang om mijn verhaal te kunnen doen...
Sandy
Ik begrijp je volledig, de dood van onze schatten is makkelijker te aanvaarden als er een aanwijsbare oorzaak is. Maar zoals Audrey en K'tje schreven, de oorzaak kan nooit groot genoeg zijn voor ons. En misschien is er een oorzaak, maar hebben ze die niet gevonden? T'is moeilijk.
Ivm de behandeling: als je je niet klaar voelt zou ik een maandje (of twee) wachten. Jezelf de tijd geven om het verlies van jouw engel te plaatsen en om geestelijk klaar te zijn voor een nieuwe poging. Ik ben geen specialist, maar ik denk dat de cryo's het nog wel effe kunnen uithouden hoor. Praat er anders eens met de dokter over?
In elk geval geef ik je een dikke virtuele knuffel.
Ook een dikke knuffel voor K'tje, dat moet idd moeilijk geweest zijn, alweer de confrontatie met mensen met kinderen en bolle buikjes. Ik moet over twee weken ook naar een bruiloft en kijk daar niet naar uit...Hopelijk voel je je vandaag wat beter?
Voor mij was gisteren ook een heel slechte dag. Het was precies een week geleden dat Louie werd geboren. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Ik heb ook twee keer met het ventje in de knoop gelegen en ruzie gemaakt, maar gelukkig beseffen we allebei waarom we zo kwaad en verdrietig zijn en dan maken we het weer goed. Morgen gaat hij terug aan't werk en daar kijk ik tegenop, ik heb schrik om een ganse dag alleen te zijn. ik ga me proberen bezig te houden met dingen te maken en te bedenken, dan gaat de tijd sneller vooruit hoop ik. Later in de week komt een heel goede vriendin uit het buitenland voor een paar dagen logeren, daar kijk ik naar uit. Ik heb trouwens al een paar dagen met niemand gesproken (behalve met mijn man en mijn dagelijks telefoongesprek met mijn moeder) en ik voel de drang om mijn verhaal te kunnen doen...
Sandy
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten