20 weken en zwangerschap moeten afbreken...

[kathleenchris]

Hoi Lin,

Ja, ik had die rust ook wel nodig. Vreemd dat het zo op en neer gaat, niet?
Je beleeft het ook een beetje zoals bij ons. De maanden rust, zijn eigenlijk heel hectisch, maar vooral alle daagse maanden.
Als Mauro naar school gaat, wordt het waarschijnlijk even slikken, maar ze leren snel bij en je bent reuze fier. Wat ik wel heb is dat geen enkel kind een vinger naar hem mag uitsteken ... Tegelijk word je ook soms geconfronteerd met nieuwe baby's zoals je schreef, opmerkingen over 'hoeveel kindjes wil jij'... Soms was het slikken, maar je kan niet weglopen omdat je dan nog meer 'alleen' gaat staan. Maar weet dat je zo'n momenten nooit mag opkroppen en laat je niet doen meid. En weet dat er hier een heel team achter jullie staan.
Mauro doet dat goed hé ventje !!! 't is vooral plezant die kleuterschool !!! Niet te veel wenen, want dan is je mama ongelukkig, maar ook niet te weinig hé, want dan denkt je mama dat je zonder haar kan .

Liefs

PS morgen eerste echo ...

[MA]

Duim duim duim voor brusje Lars, Inke en Jelle
Duim duim duim voor Maura en mama Lin

[Bar]

Lieve Sandy,

Wat een heftig bericht. Weer even hele nieuwe info die je een plaatsje moet zien te geven en vrede mee moet zien te krijgen. Lijkt me moeilijk om te weten dat het misschien wel voorkomen had kunnen worden... Maar als dit het geval is, is dat wel goed nieuws voor een volgende keer, toch? Sta je er in ieder geval minder beroerd voor als ik.
Mij mij gaat het verder heel redelijk. Ben weer begonnen met werken en dat geeft geen problemen. Kan de kinderen goed om me heen hebben. We zijn weer begonnen met zwanger proberen te worden en dat geeft wel de nodige stress. Vind het zo spannend! Als ik eenmaal weer zwanger ben mogen we pas juichen na de een positieve uitslag van een vlokkentest bij 12 weken. We hebben dus nog een lange weg te gaan.

Hallo Kathleen,

Leuk dat je nog even op mijn berichtjes reageerde.
Wat een bijzondere droom. Was die droom ook zo opvallend helder bij jou? En bleef hij ook zo hangen waardoor hij dwars ging zitten? Ik heb precies hetzelfde; dromen over zwangerschap komen bijna altijd uit. Gek is dat he. Maar ik houd me nu maar vast aan die droom. Als deze klopt krijgen we tenminste nog een gezonde dochter...

[sandy]

Kathleen,

Hoe was je eerste echo??

[kathleenchris]

Hallo,

Bedankt dat je het vraagt Sandy.
Ik ben volledig gecontroleerd op infecties, en alles is nog steeds in orde (geen infecties dus). Het was een verwarrend gesprek vond ik zelf. Uiteindelijk werden (weeral) alle risico’s uitgelegd zoals CMV etc … Gelukkig was het niet de eerste keer dat ik het hoorde. Maar het deed zo raar. En uiteindelijk geen echo. … want hij heeft geen echo toestel in de privé-praktijk. Volgende week donderdag krijg ik ze. Ik had zo’n beetje het gevoel dat er dus niets echt bevestigd was … maar het zal wel goed zijn? Neen, m’n grootste zorg is dat ik nog niet misselijk ben, en ik heb het drie keer geweest, dus waarom nu niet. Ach misschien ben ik volgende week echt wel misselijk.
Dus nog een beetje met een bang hart …
Allemaal fijn weekend !!!

[MA]

Duimen voor een goeie echo dan volgende week ! Wat dat misselijk zijn betreft, bij mij was dat iedere keer anders..en kan zijn dat je het binnenkort in alle hevigheid krijgt...Knuffel Audrey

[Lin]

Ben blij te horen dat alles in orde is met beebje.
Dan kan je volgende week je piepkleine kindje zien!

Elke zwangerschap is anders, wees dus niet bezorgd over niet misselijk zijn. Het heeft ook niks te maken mt een goede of slechte zwangerschap.

Dikke knuffel
Lin

[sandy]

Hoi meiden,

Wilde gewoon even melden dat ik vandaag de uitslag van mijn bloedresultaten heb gekregen en het probleem ligt dus wel bij mij. Ik heb een bloedstollingsstoornis waardoor de placenta minder goed doorbloed was en er uiteindelijk in de navelstreng een bloedklonter is gekomen. Daardoor is mijn zoontje gestorven...
Ik weet dat het niet iedereen gegeven is om te weten te komen waarom hun kind is gestorven, maar ik ben eerlijk gezegd verre van blij. Ik voel me vooral zo erg triest. Hij heeft al vanaf de zestiende week een groeiachterstand gekregen en is door die bloedklonter uiteindelijk gestorven. Ik ben nu zeker dat toen ik hem zo voelde schoppen, dat hij toen aan het sterven was.
Intriest.

[MA]

Goh lieve meid, dat is inderdaad een verschrikkelijk idee...Kan me voorstellen dat je het hier moeilijk mee hebt. En dat als je moeder je jezelf misschien schuldig gaat voelen, maar niet doen he..

Moet je nu bij een volgende zwangerschap aspirine nemen en misschien ook inspuiten ?

Dikke troostknuffel Audrey

[kathleenchris]

Sandy, ik begrijp je gevoel heel goed. De oorzaak kennen is opnieuw je zoontje afgeven. Toen je het ‘schoppen’ in je voorgaande mails las, las ik precies m’n eigen verhaal. En vaak ga je jezelf verwijten maken, konden we dit of dat niet doen. Maar geloof me, je hebt je uiterste best gedaan en echt veel kan je niet doen. Je vijand kennen is één, ermee omgaan is twee. Nu bij Jelle heb ik vaak tegen muren opgelopen. Bepaalde muziek in de auto stond soms loeihard na weer een discussie gehad te hebben met een arts, over opvolging, over jezelf informeren en steeds weet je dat het ergens je eigen lichaam, waar je geen controle over hebt, de oorzaak was (Nirvana heeft een totaal andere betekenis gekregen, heel toevallig speelden ze die af na een heel zwaar conflict met de artsen). Maar geloof me, ooit ga je blij zijn dat je iets meer weet. Dat je weet wie je vijand is, dat je erover kan praten, en dat je kan terugvechten. Maar geef jezelf nu maar gerust de tijd om alles te verwerken. Want opnieuw ga je alles doornemen. Kijken of de vijand wel past in je verhaal, kijken wat je eraan kan doen, kijken welke stappen je kan en vooral wilt zetten.
Toen ik in het ferticentrum terecht kwam, heb ik de autoptieverslagen van ons Inke moeten opvragen. De eerste keer toen ik het las, zag ik ook dat zij een groeiachterstand al had omdat waarschijnlijk de navelstreng heel zachtje afgesnoerd werd. Toen ik het las, brak m’n hart, maar ik ben blij dat ik die verslagen heb thuis. Jelle had door de infectie ook al een longonsteking. Maar hierdoor besef ik meer dat onze schatjes geen kansen hadden. Het is hard, heel hard om te beseffen, en vooral het kan je terug intens triest maken omdat je nu plots een heel verhaal heb. Sandy laat je niet doen, maar geef vooral jezelf tijd om te verwerken.

Knuffel
Kathleen

[Bar]

Lieve Sandy.

Wat een verschrikkelijk idee is dat, dat je je kind hebt voelen vechten voor zijn leven. Ik kan me voorstellen dat je tijd nodig hebt om dat te verwerken. Maar verder denk ik dat Kathleen het mooi beschreef; dat als je aan het idee gewend bent toch fijn is te weten wie de vijand is en waar je dus tegen moet vechten. Een volgende zwangerschap zal ook verschrikkelijk spannend voor je worden. Sterkte meid!

[sandy]

Bedankt meiden!

Kathleen, je hebt het inderdaad heel juist verwoord. De arts zei gisteren hetzelfde, dat het eigenlijk heel goed is te weten wat er is foutgegaan en wat eraan kan worden gedaan. In mijn geval is dat dagelijks clexane spuiten gedurende de ganse zwangerschap. Aspirine is niet sterk genoeg.
En dit te weten komen zorgt er idd voor dat ik mijn verhaal een beetje moet herschrijven. Ik weet dat ik sterk genoeg ben om dit een plaats te geven en om verder te gaan. Wij gaan er terug voor gaan, hopelijk in maart ergens. Maar ik voel me nu vooral heel moedeloos. Het feit dat ik extra clexane moet spuiten, daar heb ik geen probleem mee. T'is vooral de triestheid van hetgeen gebeurt is dat nu primeert. En het feit dat ik hem heb voelen sterven vind ik heel moeilijk te plaatsen...ik denk constant aan die 5 weken dat hij langzaamaan minder en minder kreeg wat hij nodig had en dat hij uiteindelijk op een toch wel agressieve manier is moeten sterven (door die bloedklonter).
Ik ga jullie raad opvolgen en ruim de tijd nemen om hiermee om te gaan. Ik ben zo blij dat ik dit met jullie kan delen. Ik heb niet veel mensen met wie ik echt kan praten, de meerderheid is niet meer geïnteresseerd in mijn verhaal...

Dikke knuffel aan iedereen,
Sandy

[Lin]

Beste Sandy,

ik leef met jullie mee. Je kind voelen sterven is te erg voor woorden.

Nu je weet wat de boosdoener is, zal een tragedie in de toekomst uitgesloten kunnen worden.

Neem nu maar eerst de tijd om het bijkomende verdriet een plaats te geven.

Dikke knuffel
Lin

[kathleenchris]

Sandy,

Het verwoorden is gemakkelijker dan erdoor moeten, maar we hopen dat we met ons allen een beetje steun kunnen zijn.
Neem je tijd, want het zullen zeker intense dagen/weken zijn. Maar je staat er niet alleen voor !!!

Heel veel knuffels

[MA]

Lieve Sandy,

Schrijf het hier gerust van je af, want het moet uit je lichaam en uit je geest he. Mensen haken inderdaad snel af..willen alleen maar horen dat het beter gaat, en zien je liefst zo snel mogelijk terug normaal doen.

Lijkt me ook een goed idee om dit eerst een plaatsje te geven alvorens verder te gaan. Anders is je volgende zwangerschap (die sowieso al iets moeilijker zal zijn) hier door bezwaard en kan je er niet van genieten, wat toch wel spijtig zou zijn.

Ik ben de eerste om te zeggen dat je je niet schuldig moet voelen, of je niet moet fixeren op die 5 weken (want wie weet is het gewoon heel snel gegaan), maar ik weet uit ervaring hoe moeilijk dat is. Ik heb lang geworsteld met het schuldgevoel omdat ik zwangerschap had laten stopzetten op doktersadvies. Bij mij heeft een psychologe toen wel iets gezegd wat mij het makkelijker maakte..Ik bleef een heel slecht gevoel bij die beslissing hebben, die voelde zo verschrikkelijk fout, hoewel ik verstandelijk wist..Toen zei ze me dat die beslissing nooit goed zou voelen, niet omdat het de verkeerde beslissing was, maar omdat die beslissing zou inging tegen mijn moederhart. Dat weten, hielp mij enorm vooruit...al zijn er nu nog momenten dat het schuldgevoel duiveltje zijn kopje opsteekt.

Gewoon nog een dikke knuffel, 'k hoop dat je dit alles een plaatsje kan geven, Audrey