Hey Lin,
ik vind het zo erg dat er mensen zijn die dit ook meemaken...
Wat Audrey schrijft is helemaal juist, van ons is het natuurlijk nog heel pril allemaal, ons meisje werd pas op 29/06 geboren, maar ik herken alles wat zij schrijft.
De eerste week na het slechte nieuws was de hel - dacht ik. Het ergste begon nadat ik bevallen was. We wisten allebei niet wat ons te wachten stond, tja wat wil je, bij een eerste kindje? Maar eens we ons kleine meisje in onze armen kregen, phoeh, dan pas besef je wat je kwijt bent. (dit is toch hoe wij het aanvoelden, hoewel ik heel graag zwanger was, ben ik toch pas mama geworden eens ik ons dochtertje zag en vasthield, heel raar)
We hebben ons best gedaan om haar een mooi afscheid te geven, zoals je in m'n vorige berichten kan lezen, en ik denk wel dat het helpt voor het rouwproces.
En waar ik de eerste dagen bijna constant huilde, is dat nu toch al minder.
Ik kan me nog steeds niet lang op één ding concentreren, en niks interesseert me nog. Mensen willen ons helpen, om onze gedachten te verzetten enzo, maar wij hebben daar echt geen behoefte aan. Eigenlijk willen we alleen maar bij elkaar zijn. We gaan elke dag naar het graf van Laura*, en dat helpt ook. Ik voel me op slag rustig als ik daar ben, alsof ze mij geruststeld...
En ja, het verdriet en de boosheid overvallen me soms nog. Ik heb het eigenlijk ook héél erg moeilijk met alle plannen en verwachtingen die zomaar weg zijn.
Ik kan ook vaak zitten denken, eigenlijk moest ik nu gewoon op't werk zijn, en hoe rond zou m'n buik nu al geweest zijn.
Ik merk dat ik soms nog m'n buik vooruitsteek, ik mis het zwanger zijn ook.
Natuurlijk mis ik in de eerste plaats ons kindje, en voel ik me zelfs schuldig dat ik niet vanaf dag 1 van m'n zwangerschap wist wat het betekent om een kindje te krijgen. Heel raar.
Ik geloof wél dat het inderdaad draaglijker wordt, zoals Audrey, Kathleen en de andere mama's van sterretjes zeggen.
Maar zoals ik al zo vaak schreef, ik zou de tijd graag sneller laten gaan, want nu is mijn onbegrip en de boosheid soms zo sterk aanwezig, en weet ik met mezelf geen blijf.
Er wordt ook veel te gauw verwacht dat we weer "gewoon" doen, en daar heb ik het moeilijk mee. Bij m'n vriend ben ik mezelf, maar meestal sluit ik mezelf af voor anderen, omdat ik wil duidelijk maken dat ik er eigenlijk nog niet mee kan leven, ik heb het nog geen plaats gegeven. En ik weet wel dat het nog heel vroeg is, en dat het helemaal nog niet hoeft, maar ondanks de grote steun die ik krijg hier (daar heb ik echt veel aan), mis ik toch van vrienden en kennissen meer begrip.
En ook dat is normaal, als ik de andere mama's mag geloven. Voor de buitenwereld is het allemaal zo erg niet, de zwangerschap liep verkeerd af, "jammer, maar volgende keer beter, jullie zijn nog jong" lijken velen te zeggen/denken, en dat is lastig om mee om te gaan.
Wat jou en je partner nu overkomt, verandert jullie, sowieso, niks zal ooit nog hetzelfde zijn, en ergens vind ik dat jammer.
Het is heel raar, ik mis mijn kleine dochtertje zo erg, maar ik mis ook het onbezorgde, optimistische meisje van 25 dat ik was, tot die 18e juni, toen de echo die afwijking aantoonde...
Ik wens jou en je partner héél veel sterkte, en weet dat je hier altijd terecht kan, bij enkele hele lieve sterrenmama's én een pak anderen lieve mensen.
Dikke knuffel, en als je er klaar voor bent, kom maar vertellen over jullie engeltje.
K'tje
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Bedankt Ktje en Adrey,
ik kan beter over haar schrijven dan erover te vertellen.
Luisa was ons tweede kindje. We hebben een zoontje van twee jaar. Hij geeft ons heel wat afleiding, wat we nu wel kunnen gebruiken. Onze eerste zwangerschap was een miskraam op 8 weken. Maar dat is helemaal niet te vergelijken met hetgene we nu meemaken.
Het is heel raar maar tijdens de week dat Luisa gestorven is, voelde ik dat het niet in orde was. Aan collega's heb ik nog verteld dat het niet goed voelde. En spijtig genoeg bleek mijn voorgevoel te kloppen.
Op woensdag waren we bij de gyne voor een uigebreide echo. Op donderdag moesten we naar't ziekenhuis gaan om de bevalling in gang te laten zetten. Hoe kan je bevallen van een dood kind??? Afschuwelijk! En in het slechtste geval kan de bevalling 2 dagen duren. Stel je voor! Gelukkig heeft het bij ons niet zo lang geduurd.
Onmiddellijk na de bevalling wou ik niet naar haar kijken. Ik was te angstig voor wat ik mss te zien zou krijgen. Na een tijdje heb ik het toch gedaan en daar ben ik nu zeer blij om. Ze was zo mooi en zag er zo vredig uit. Ze leek als twee druppels wate op haar broer. Ik zag direct dat het rechter handje niet "normaal" was.
Volgens de gyne zal ze waarschijnlijk aan een syndroom geleden hebben. De onderzoeken zijn nog bezig. Angstig wachten we de resultaten af.
We zijn nu bezig met de afscheidsdienst voor te bereiden. we willen er zoveel mogelijk van onszelf insteken. Maar dat maakt het zeer zwaar. Maar ik voel dat ik dat nodig heb om alles te kunnen verwerken. En afscheid willen we ook niet echt nemen want Luisa zal altijd bij ons zijn en ze zal door ons verder leven. We gaan een prachtige boom in onze tuin plaatsen en daar ons Luisaplekje van maken.
We proberen ons verdriet een plaats te geven met de gedachte dat Luisa niet voor niets is gestorven. Ookal is dat soms heel moeilijk om te aanvaarden.
Bedankt voor jullie woorden van troost
Lin
Ik ook mis het zwanger zijn, en alle plannen die in een keer drastisch veranderd zijn.
Ik vind het heel moeilijk om mensen onder ogen te komen omdat de laatste keer ik hen gezien heb, ik nog zwanger was. Gelukkig is er nog maar 1 iemand geweest die zei dat ik nog jong ben en het nog maar eens terug moet proberen. Dat is het ergste wat mensen tegen je kunnen zeggen. Hoe komen ze erbij?
ik kan beter over haar schrijven dan erover te vertellen.
Luisa was ons tweede kindje. We hebben een zoontje van twee jaar. Hij geeft ons heel wat afleiding, wat we nu wel kunnen gebruiken. Onze eerste zwangerschap was een miskraam op 8 weken. Maar dat is helemaal niet te vergelijken met hetgene we nu meemaken.
Het is heel raar maar tijdens de week dat Luisa gestorven is, voelde ik dat het niet in orde was. Aan collega's heb ik nog verteld dat het niet goed voelde. En spijtig genoeg bleek mijn voorgevoel te kloppen.
Op woensdag waren we bij de gyne voor een uigebreide echo. Op donderdag moesten we naar't ziekenhuis gaan om de bevalling in gang te laten zetten. Hoe kan je bevallen van een dood kind??? Afschuwelijk! En in het slechtste geval kan de bevalling 2 dagen duren. Stel je voor! Gelukkig heeft het bij ons niet zo lang geduurd.
Onmiddellijk na de bevalling wou ik niet naar haar kijken. Ik was te angstig voor wat ik mss te zien zou krijgen. Na een tijdje heb ik het toch gedaan en daar ben ik nu zeer blij om. Ze was zo mooi en zag er zo vredig uit. Ze leek als twee druppels wate op haar broer. Ik zag direct dat het rechter handje niet "normaal" was.
Volgens de gyne zal ze waarschijnlijk aan een syndroom geleden hebben. De onderzoeken zijn nog bezig. Angstig wachten we de resultaten af.
We zijn nu bezig met de afscheidsdienst voor te bereiden. we willen er zoveel mogelijk van onszelf insteken. Maar dat maakt het zeer zwaar. Maar ik voel dat ik dat nodig heb om alles te kunnen verwerken. En afscheid willen we ook niet echt nemen want Luisa zal altijd bij ons zijn en ze zal door ons verder leven. We gaan een prachtige boom in onze tuin plaatsen en daar ons Luisaplekje van maken.
We proberen ons verdriet een plaats te geven met de gedachte dat Luisa niet voor niets is gestorven. Ookal is dat soms heel moeilijk om te aanvaarden.
Bedankt voor jullie woorden van troost
Lin
Ik ook mis het zwanger zijn, en alle plannen die in een keer drastisch veranderd zijn.
Ik vind het heel moeilijk om mensen onder ogen te komen omdat de laatste keer ik hen gezien heb, ik nog zwanger was. Gelukkig is er nog maar 1 iemand geweest die zei dat ik nog jong ben en het nog maar eens terug moet proberen. Dat is het ergste wat mensen tegen je kunnen zeggen. Hoe komen ze erbij?
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
He Lin,
Wij hebben ook zelf een afscheidsviering in elkaar gestoken en die gewoon bij ons thuis gehouden. Tijdens het schrijven van de teksten hebben we wat afgesnotterd. Mijn man tijdens het voorlezen ook. Nu ja, zowat iedereen die aanwezig was. Maar ik was ook blij dat we alles zelf gedaan hebben en onze kleine meid zelf uitgeleide konden doen. Wij hebben ook 20 witte balonnen opgelaten op het kerkhof en dat was wel mooi. Gaf er toch een zekere lichtheid aan, en leek de afstand wat te overbruggen.
't is inderdaad moeilijk om mensen terug onder de ogen te komen. Ik vond het daarom alleen al moeilijk om terug te gaan werken...Uiteindelijk betert dat ook. Maar neem de eerste maand maar de tijd voor jullie zelf. Volg je gevoel, laat de tranen maar vloeien, die moeten er toch uit, praat veel over jullie lieve Luisa, en laat je niets door de buitenwereld aanpraten. De eerste weken hebben wij ons echt op onszelf teruggeplooid.
Tegen het lege buikgevoel sliep k s nachts met een beertje dat nog tegen ons Renéetje had gelegen tegen mijn buik aan.
En ze zijn inderdaad zo prachtig he, onze schatten...
Wij hebben ook zelf een afscheidsviering in elkaar gestoken en die gewoon bij ons thuis gehouden. Tijdens het schrijven van de teksten hebben we wat afgesnotterd. Mijn man tijdens het voorlezen ook. Nu ja, zowat iedereen die aanwezig was. Maar ik was ook blij dat we alles zelf gedaan hebben en onze kleine meid zelf uitgeleide konden doen. Wij hebben ook 20 witte balonnen opgelaten op het kerkhof en dat was wel mooi. Gaf er toch een zekere lichtheid aan, en leek de afstand wat te overbruggen.
't is inderdaad moeilijk om mensen terug onder de ogen te komen. Ik vond het daarom alleen al moeilijk om terug te gaan werken...Uiteindelijk betert dat ook. Maar neem de eerste maand maar de tijd voor jullie zelf. Volg je gevoel, laat de tranen maar vloeien, die moeten er toch uit, praat veel over jullie lieve Luisa, en laat je niets door de buitenwereld aanpraten. De eerste weken hebben wij ons echt op onszelf teruggeplooid.
Tegen het lege buikgevoel sliep k s nachts met een beertje dat nog tegen ons Renéetje had gelegen tegen mijn buik aan.
En ze zijn inderdaad zo prachtig he, onze schatten...
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
K'tje,
Ik moest de eerste weken ook altijd langs ons Renéetje...Dan was ik soms volledig over mijn toeren, kwam ik daar aan en werd ik rustig. Soms het ik echt het gevoel dat er fysiek een stukje van mijn ontbrak en dat ik pas terug compleet werd bij Renéetje. Heel gek...
Tja die vrienden en vriendinnen...ik wilde ook dat het anders was, maar mensen vinden het nu eenmaal meoilijk. Ik was al blij met de mensen die er nog waren toen we na een 2-tal maanden iets meer onder de mensen terug kwamen.
Ik snap dat je je vrolijke zelf mist...ik had dat ook heel erg. Ben van nature een taterkous en lachebek, en vreesde ook even dat dat voorgoed weg was. Maar meid, 't komt terug...wanneer je alles een beetje een plaats hebt kunnen geven, kom je terug dichter bij dat stukje van jezelf.
Ik moest de eerste weken ook altijd langs ons Renéetje...Dan was ik soms volledig over mijn toeren, kwam ik daar aan en werd ik rustig. Soms het ik echt het gevoel dat er fysiek een stukje van mijn ontbrak en dat ik pas terug compleet werd bij Renéetje. Heel gek...
Tja die vrienden en vriendinnen...ik wilde ook dat het anders was, maar mensen vinden het nu eenmaal meoilijk. Ik was al blij met de mensen die er nog waren toen we na een 2-tal maanden iets meer onder de mensen terug kwamen.
Ik snap dat je je vrolijke zelf mist...ik had dat ook heel erg. Ben van nature een taterkous en lachebek, en vreesde ook even dat dat voorgoed weg was. Maar meid, 't komt terug...wanneer je alles een beetje een plaats hebt kunnen geven, kom je terug dichter bij dat stukje van jezelf.
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Beste Ma,
ik vind het prachtig en moedig dat je de uitgeleide thuis hebt gedaan. Ik wist zelfs niet dat dat mogelijk was.
In het ziekenhuis is een sociaal werkster, de dag na de geboorte, komen vertellen wat de mogelijkheden waren. Ze vertelde ons over een sterretjesweide waar alle kindjes die onder de 24 dood weken geboren zijn (anoniem) begraven worden.
In eerste instantie vonden we dat een goed idee, maar hoe meer we er over nadenken, hoe meer het idee ons toch niet aanstaat. Ten eerste omdat deze sterretjesweide in een naburig stadje is, wat maakt dat Luisa toch vrij ver van ons verwijderd is. Er eventjes naartoe gaan om haar te voelen is er dan niet bij. Daarbij komt nog dat dat anonieme me meer en meer tegen de borst stuit.
We zijn dus aan het informeren wat de mogelijkheden zijn in ons dorpje. Maar wettelijk lijkt dat allemaal niet zo eenvoudig te zijn. De plaatselijke begrafenis ondernemer moest naar de burgemeester bellen. Maar die had er ook niet direct een antwoord op want de verantwoordelijke is met verlof. Weet jij daar misschien meer over?
Alvast bedankt
Hoe gaat het nu met je? Heb je het terug aangedurfd om een bengeltje op de wereld te zetten? (hopelijk is dit geen pijnlijke vraag. als het toch zo moest zijn; mijn oprechte excuses)
Lin
ik vind het prachtig en moedig dat je de uitgeleide thuis hebt gedaan. Ik wist zelfs niet dat dat mogelijk was.
In het ziekenhuis is een sociaal werkster, de dag na de geboorte, komen vertellen wat de mogelijkheden waren. Ze vertelde ons over een sterretjesweide waar alle kindjes die onder de 24 dood weken geboren zijn (anoniem) begraven worden.
In eerste instantie vonden we dat een goed idee, maar hoe meer we er over nadenken, hoe meer het idee ons toch niet aanstaat. Ten eerste omdat deze sterretjesweide in een naburig stadje is, wat maakt dat Luisa toch vrij ver van ons verwijderd is. Er eventjes naartoe gaan om haar te voelen is er dan niet bij. Daarbij komt nog dat dat anonieme me meer en meer tegen de borst stuit.
We zijn dus aan het informeren wat de mogelijkheden zijn in ons dorpje. Maar wettelijk lijkt dat allemaal niet zo eenvoudig te zijn. De plaatselijke begrafenis ondernemer moest naar de burgemeester bellen. Maar die had er ook niet direct een antwoord op want de verantwoordelijke is met verlof. Weet jij daar misschien meer over?
Alvast bedankt
Hoe gaat het nu met je? Heb je het terug aangedurfd om een bengeltje op de wereld te zetten? (hopelijk is dit geen pijnlijke vraag. als het toch zo moest zijn; mijn oprechte excuses)
Lin
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Hey Lin,
Ongeloofelijk hoe perfect af ze zijn hé, onze engeltjes. Ons dochtertje leek heel erg op haar papa, en dat vind ik wel een mooi idee. Soms zit ik naar hem te kijken en denk aan hoe zij eruit zag...
Wij wonen ook in een "dorp", en het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om ons meisje een plaatsje te geven na haar crematie...
Hier hadden ze zoiets nog nooit meegemaakt, en ze wilden het eerst "oplossen" door ons meisje te begraven onder de strooiweide, en dan haar naam bij alle andere te zetten.
Maar dan zou niemand ooit weten dat zij daar begraven was, het idee!
De sociaal assistente heeft voor ons wel 100x heen en weer gebeld, en uiteindelijk hebben wij gezegd dat we evengoed wilden betalen, als dat het probleem was.
Dus nu staat de urne van Laura* in een urnekelder, die eigenlijk voor twee personen is, maar daar hebben ze gelukkig niet moeilijk over gedaan.
Wij betalen dus aan de gemeente evenveel als iemand die een volwassene verliest.
Maar het geld speelt geen rol, we hebben nu een "grafje" waar we kunnen naartoe gaan, en waar ook famile en (enkele) vrienden kunnen langsgaan. En voor ons betekent dat nu echt ENORM veel.
We hebben ons dikwijls kwaad gemaakt, toen de sociaal assistente weer belde om te zeggen dat de gemeente niet kon/wilde aan onze wensen voldoen, echt heel stom, je bent op zo'n moment al jezelf niet, en dan werken die nog tegen... Uiteindelijk zijn we de dag voor de crematie zelf naar het gemeentehuis gegaan, en de verschrikte mevrouw van de dienst bevolking heeft de burgemeester persoonlijk opgebeld, en via de telefoon heeft hij z'n fiat gegeven, zodat we toch dat hadden wat we wilden.
Ons hoofd stond er lange tijd niet naar om het zelf te regelen, maar uiteindelijk heeft het meer geholpen dan de telefoontjes van het ziekenhuis. Die mensen doen hun best, maar ik denk dat ze in het gemeentehuis meer begrip konden opbrengen voor ons, omdat we daar zelf stonden, en ze ons wel herkenden...
Audrey, ik trek me echt op aan jouw verhaal, het doet deugd te lezen dat het allemaal wel weer wat betert.
En ja, ik weet ook wel dat het begrip "vrienden" relatief is, en de échte vrienden blijven nu al over, maar toch. 't Is die hunker naar hoe het een maand geleden nog was hé. Iedereen was altijd enorm enthousiast en vol interesse toen ik zwanger was, en nu is die buik weg, en weet niemand plots nog iets gezegd.
Achja, ik dram door, misschien is het omdat ik zelf zo niet ben, ik denk dat ik toch iets zou doen, eens langsgaan, en gewoon eerlijk zeggen dat ik eigenlijk niet goed weet hoe ik moet reageren, maar dat ik wel heel erg meeleef...
Maar zoals je zegt, familie en enkele echte vrienden, da's genoeg, van die mensen krijgen we steun en (zo goed als mogelijk) begrip.
Mij troost het wel dat Laura* niet alleen is, aan de mama's hier te lezen, dan zijn daarboven enkele hele lieve kleine engeltjes om haar gezelschap te houden, en ik hoop zo dat ze het daar beter hebben, waar ze ook zijn. Ze wachten nu vast op kleine Luisa*...
Ongeloofelijk hoe perfect af ze zijn hé, onze engeltjes. Ons dochtertje leek heel erg op haar papa, en dat vind ik wel een mooi idee. Soms zit ik naar hem te kijken en denk aan hoe zij eruit zag...
Wij wonen ook in een "dorp", en het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om ons meisje een plaatsje te geven na haar crematie...
Hier hadden ze zoiets nog nooit meegemaakt, en ze wilden het eerst "oplossen" door ons meisje te begraven onder de strooiweide, en dan haar naam bij alle andere te zetten.
Maar dan zou niemand ooit weten dat zij daar begraven was, het idee!
De sociaal assistente heeft voor ons wel 100x heen en weer gebeld, en uiteindelijk hebben wij gezegd dat we evengoed wilden betalen, als dat het probleem was.
Dus nu staat de urne van Laura* in een urnekelder, die eigenlijk voor twee personen is, maar daar hebben ze gelukkig niet moeilijk over gedaan.
Wij betalen dus aan de gemeente evenveel als iemand die een volwassene verliest.
Maar het geld speelt geen rol, we hebben nu een "grafje" waar we kunnen naartoe gaan, en waar ook famile en (enkele) vrienden kunnen langsgaan. En voor ons betekent dat nu echt ENORM veel.
We hebben ons dikwijls kwaad gemaakt, toen de sociaal assistente weer belde om te zeggen dat de gemeente niet kon/wilde aan onze wensen voldoen, echt heel stom, je bent op zo'n moment al jezelf niet, en dan werken die nog tegen... Uiteindelijk zijn we de dag voor de crematie zelf naar het gemeentehuis gegaan, en de verschrikte mevrouw van de dienst bevolking heeft de burgemeester persoonlijk opgebeld, en via de telefoon heeft hij z'n fiat gegeven, zodat we toch dat hadden wat we wilden.
Ons hoofd stond er lange tijd niet naar om het zelf te regelen, maar uiteindelijk heeft het meer geholpen dan de telefoontjes van het ziekenhuis. Die mensen doen hun best, maar ik denk dat ze in het gemeentehuis meer begrip konden opbrengen voor ons, omdat we daar zelf stonden, en ze ons wel herkenden...
Audrey, ik trek me echt op aan jouw verhaal, het doet deugd te lezen dat het allemaal wel weer wat betert.
En ja, ik weet ook wel dat het begrip "vrienden" relatief is, en de échte vrienden blijven nu al over, maar toch. 't Is die hunker naar hoe het een maand geleden nog was hé. Iedereen was altijd enorm enthousiast en vol interesse toen ik zwanger was, en nu is die buik weg, en weet niemand plots nog iets gezegd.
Achja, ik dram door, misschien is het omdat ik zelf zo niet ben, ik denk dat ik toch iets zou doen, eens langsgaan, en gewoon eerlijk zeggen dat ik eigenlijk niet goed weet hoe ik moet reageren, maar dat ik wel heel erg meeleef...
Maar zoals je zegt, familie en enkele echte vrienden, da's genoeg, van die mensen krijgen we steun en (zo goed als mogelijk) begrip.
Mij troost het wel dat Laura* niet alleen is, aan de mama's hier te lezen, dan zijn daarboven enkele hele lieve kleine engeltjes om haar gezelschap te houden, en ik hoop zo dat ze het daar beter hebben, waar ze ook zijn. Ze wachten nu vast op kleine Luisa*...
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Lin,
Wat al dan niet begraven betreft, dat is onder de 26 weken (180) dagen inderdaad heel moeilijk en hangt van de goodwill van de gemeente af. ik woon in Reet en daar heeft men onmiddellijk gezegd dat ze er niet moeilijk over gingen doen en ik mocht kiezen. Maar dat hangt momenteel dus van de goodwill van de gemeente af. Wij zijn met een aantal ouders, onder de koepel van www.metlegehanden.be gestart met een actie naar de politieke wereld toe en proberen de wet gewijzigd te krijgen. We hebben al de steun gekregen van Minister Peeters. Ik zou het dus op de gemeente gaan vragen, neem desnoods een foto van je dochter mee. Zeg ook dat er een wetsswijziging in aantocht is (ooit zal die er wel eens komen) en dat men als daar al een grens is, uitgaat van 12-14weken. Volgens het burgerlijk wetboek is er zelfs geen grens...die is ooit door de administratie in leven geroepen. Afin een lange uitleg om te zeggen...laat je niet afschepen, ga ervoor...het is belangrijk dat je een plekje hebt. Meer info vindt je ook op www.metlegehanden.be en kan ik je ook doormailen als je me een pb'tje met email stuurt.
Rest van reactie volgt later, even laat ontbijten.
Wat al dan niet begraven betreft, dat is onder de 26 weken (180) dagen inderdaad heel moeilijk en hangt van de goodwill van de gemeente af. ik woon in Reet en daar heeft men onmiddellijk gezegd dat ze er niet moeilijk over gingen doen en ik mocht kiezen. Maar dat hangt momenteel dus van de goodwill van de gemeente af. Wij zijn met een aantal ouders, onder de koepel van www.metlegehanden.be gestart met een actie naar de politieke wereld toe en proberen de wet gewijzigd te krijgen. We hebben al de steun gekregen van Minister Peeters. Ik zou het dus op de gemeente gaan vragen, neem desnoods een foto van je dochter mee. Zeg ook dat er een wetsswijziging in aantocht is (ooit zal die er wel eens komen) en dat men als daar al een grens is, uitgaat van 12-14weken. Volgens het burgerlijk wetboek is er zelfs geen grens...die is ooit door de administratie in leven geroepen. Afin een lange uitleg om te zeggen...laat je niet afschepen, ga ervoor...het is belangrijk dat je een plekje hebt. Meer info vindt je ook op www.metlegehanden.be en kan ik je ook doormailen als je me een pb'tje met email stuurt.
Rest van reactie volgt later, even laat ontbijten.
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Joepie,
de burgemeester heeft ons de toelating gegeven om ons Luisatje in ons dorp te begraven. Wat een enorme opluchting!
Vandaag een ****dag. Sorry, maar ik heb er geen ander woord voor. Ik ben op en de viering moet nog eens nagekeken worden. Ik heb er gewoon de energie niet meer voor. Ik wil het ook niet meer. Ik wil dit allemaal niet meer. Ik wil rust.
Linda
de burgemeester heeft ons de toelating gegeven om ons Luisatje in ons dorp te begraven. Wat een enorme opluchting!
Vandaag een ****dag. Sorry, maar ik heb er geen ander woord voor. Ik ben op en de viering moet nog eens nagekeken worden. Ik heb er gewoon de energie niet meer voor. Ik wil het ook niet meer. Ik wil dit allemaal niet meer. Ik wil rust.
Linda
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Hallo Lin,
sorry voor m'n late reactie. Ik momenteel maar beperkt toegang tot internet ...
Maar eerst en vooral wil ik jullie toch proficiat wensen met jullie kleine meid. Jullie schat. Een kindje in je handen houden is het mooiste wat er bestaat. Ook al is het zo klein, het is toch af, compleet, zo mooi, zo persoonlijk. Dat je je mama en papa voelt na de bevalling is ook meer als normaal. Hoe je het ook draait of keert, zoiets moet je gewoon zien en vasthouden, zeker als het jullie zo overvalt, zeker als het allemaal veel te vroeg in de zwangeschap gebeurt. Gelukkig hebben jullie nog een zoontje. Lars was 2.5j toen Inke* geboren werd na 30 weken zwangerschap (navelstreng afgeklemd). Hij heeft ons ee drive doen geven. Toch is het niet altijd evident. Je moet onder de kinderen blijven ... je gaat naar speeltuinen waar dikke buiken rondlopen. Maar wat ik vooral zo fijn vind aan m'n zoontje, hij weet heel goed dat hij een zus heeft, ook al heeft hij het toen niet bewust meegemaakt. Dit jar ben ik van Jelle bevallen na 20 weken zwangerschap door een infectie. Dus Lars weet heel goed dat hij een broerje en een zusje heeft. Ik vind dit echt heel fijn ! Ze blijven deel uitmaken van ons gezin. Gelukkig mocht Jelle bij Inke gezet worden zodat ze samen mogen blijven en inderdaad kort bij huis. Ergens een fijne gedachte. Het kerkhofje is helemaal niet ver van ons, het geeft een fijn gevoel, ook al ga ik er niet zo heel vaak naartoe. Maar als ik moet dan ik er dadelijk zijn ... Dus fijn dat Luisa bij jullie kan zijn. Het is soms een gevecht dat je op dat moment niet echt wilt doen, maar achteraf gezien, blij dat je het gedaan hebt. Veel sterkte meid !
K'tje en Lin,
MM tijd is zo relatief, en soms wens je inderdaad dat het al een half jaar verder was, maar de tijd die ertussen ligt heb je echt nodig. Ik voel het nog steeds dat er nog iets zweeft van Jelle. De mensen verwachten (heel vreemd genoeg) dat we er nog sneller overgeraken, of dat gevoel heb ik toch. Maar het heeft nog niet echt de weg gevonden die ik eigenlijk wil. Zolang ik werk en op routine kan vallen valt het wel mee. Weekenden zijn soms moeilijk omdat je keuzes moeten maken over wat je wilt doen. Toch blijf ik proberen dingen te doen voor m'n schatten ... Ook al is het maar een wandeling, naar mooie muziek luisteren...
Veel groetjes, het is weer zo'n off-day. Ik denk dat het deels door m'n frustraties komt. Ik ben terug even vrij van hormonen. Stiekem hoop je dat toch weer terug natuurlijk zwanger kan worden (was bij Lars en Inke), maar het zal wel bij dromen blijven. M'n hele lichaam blokkeerde nu omdat ik m'n regels kreeg. Precies afgestraft aan de gedachte om natuurlijk zwanger te worden.
Soit, zal maar al meer rekeningen op de komende behandelingen. Eerst de ingevroren embryo's opgebruiken. Zorgen voor later...
Meiden geef jullie zelf veel tijd. We wensen jullie heel veel moed en doorzetting.
sorry voor m'n late reactie. Ik momenteel maar beperkt toegang tot internet ...
Maar eerst en vooral wil ik jullie toch proficiat wensen met jullie kleine meid. Jullie schat. Een kindje in je handen houden is het mooiste wat er bestaat. Ook al is het zo klein, het is toch af, compleet, zo mooi, zo persoonlijk. Dat je je mama en papa voelt na de bevalling is ook meer als normaal. Hoe je het ook draait of keert, zoiets moet je gewoon zien en vasthouden, zeker als het jullie zo overvalt, zeker als het allemaal veel te vroeg in de zwangeschap gebeurt. Gelukkig hebben jullie nog een zoontje. Lars was 2.5j toen Inke* geboren werd na 30 weken zwangerschap (navelstreng afgeklemd). Hij heeft ons ee drive doen geven. Toch is het niet altijd evident. Je moet onder de kinderen blijven ... je gaat naar speeltuinen waar dikke buiken rondlopen. Maar wat ik vooral zo fijn vind aan m'n zoontje, hij weet heel goed dat hij een zus heeft, ook al heeft hij het toen niet bewust meegemaakt. Dit jar ben ik van Jelle bevallen na 20 weken zwangerschap door een infectie. Dus Lars weet heel goed dat hij een broerje en een zusje heeft. Ik vind dit echt heel fijn ! Ze blijven deel uitmaken van ons gezin. Gelukkig mocht Jelle bij Inke gezet worden zodat ze samen mogen blijven en inderdaad kort bij huis. Ergens een fijne gedachte. Het kerkhofje is helemaal niet ver van ons, het geeft een fijn gevoel, ook al ga ik er niet zo heel vaak naartoe. Maar als ik moet dan ik er dadelijk zijn ... Dus fijn dat Luisa bij jullie kan zijn. Het is soms een gevecht dat je op dat moment niet echt wilt doen, maar achteraf gezien, blij dat je het gedaan hebt. Veel sterkte meid !
K'tje en Lin,
MM tijd is zo relatief, en soms wens je inderdaad dat het al een half jaar verder was, maar de tijd die ertussen ligt heb je echt nodig. Ik voel het nog steeds dat er nog iets zweeft van Jelle. De mensen verwachten (heel vreemd genoeg) dat we er nog sneller overgeraken, of dat gevoel heb ik toch. Maar het heeft nog niet echt de weg gevonden die ik eigenlijk wil. Zolang ik werk en op routine kan vallen valt het wel mee. Weekenden zijn soms moeilijk omdat je keuzes moeten maken over wat je wilt doen. Toch blijf ik proberen dingen te doen voor m'n schatten ... Ook al is het maar een wandeling, naar mooie muziek luisteren...
Veel groetjes, het is weer zo'n off-day. Ik denk dat het deels door m'n frustraties komt. Ik ben terug even vrij van hormonen. Stiekem hoop je dat toch weer terug natuurlijk zwanger kan worden (was bij Lars en Inke), maar het zal wel bij dromen blijven. M'n hele lichaam blokkeerde nu omdat ik m'n regels kreeg. Precies afgestraft aan de gedachte om natuurlijk zwanger te worden.
Soit, zal maar al meer rekeningen op de komende behandelingen. Eerst de ingevroren embryo's opgebruiken. Zorgen voor later...Meiden geef jullie zelf veel tijd. We wensen jullie heel veel moed en doorzetting.
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi Kathleenchris,
Ook ik wil je eerst proficiat wensen met je drie mooie kindjes. Met ieder kindje dat je op de wereld zet blijf je onlosmaakbaar verbonden. Altijd zullen ze een deel van je uitmaken en zullen ze je vormen als persoon.
We vertellen Mauro over Luisa. Maar hij is nog te klein om het te begrijpen. Hij zal onze pijn wel voelen, ookal proberen we dat voor hem verborgen te houden.
Wij zitten nu precies te wachten op de begrafenis. Pas 14 dagen na haar geboorte zal Luisa begraven worden. Emotioneel is dat voor ons een uitputtingsslag. We zullen pas echt rust kennen als Luisa dichter bij ons zal zijn.
Na mijn miskraam na 8 weken, heeft het 6 maanden geduurd voordat ik terug mijn maandstonden had en ik terug met IVF kon beginnen. Toen vond ik dat niet zo erg. Ik voelde dat mijn lichaam het nodig had.
Nu is het dubbel: ik ben zeer verdrietig en boos om het verlies van Luisa, maar ik kijk uit naar een volgende zwangerschap. We hebben nog 6 cryo's in de vriezer. Maar als ik al aan de medicatie, de bloedafnames, de echo's denk, zakt de moed me al in de schoenen. Ik dacht met Luisa daar voor goed vanaf te zijn.
Lin
Ook ik wil je eerst proficiat wensen met je drie mooie kindjes. Met ieder kindje dat je op de wereld zet blijf je onlosmaakbaar verbonden. Altijd zullen ze een deel van je uitmaken en zullen ze je vormen als persoon.
We vertellen Mauro over Luisa. Maar hij is nog te klein om het te begrijpen. Hij zal onze pijn wel voelen, ookal proberen we dat voor hem verborgen te houden.
Wij zitten nu precies te wachten op de begrafenis. Pas 14 dagen na haar geboorte zal Luisa begraven worden. Emotioneel is dat voor ons een uitputtingsslag. We zullen pas echt rust kennen als Luisa dichter bij ons zal zijn.
Na mijn miskraam na 8 weken, heeft het 6 maanden geduurd voordat ik terug mijn maandstonden had en ik terug met IVF kon beginnen. Toen vond ik dat niet zo erg. Ik voelde dat mijn lichaam het nodig had.
Nu is het dubbel: ik ben zeer verdrietig en boos om het verlies van Luisa, maar ik kijk uit naar een volgende zwangerschap. We hebben nog 6 cryo's in de vriezer. Maar als ik al aan de medicatie, de bloedafnames, de echo's denk, zakt de moed me al in de schoenen. Ik dacht met Luisa daar voor goed vanaf te zijn.
Lin
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Hey Lin,
ik herken dat, ook ik kijk ergens heel erg uit naar een volgende zwangerschap...
Ik denk dat ik van morgen terug zou beginnen met de spuiten en echo's ed., maar misschien krijg ik dan later nog een klop?
De gyne sprak van een pauze van een maand of drie, vier. Ik vind dat langs de ene kant lang, maar zie, volgende week is't al een maand geleden dat Laura* geboren werd... Wij hebben geloof ik nog 4 cryo's over.
En m'n vriend is er ook nog niet klaar voor zegt hij.
Maar het komt vanzelf wel, plots zullen we er allebei weer klaar voor zijn.
Soms vind ik dat wel jammer, en wou ik dat "de natuur" voor ons zou beslissen wanneer er een volgende zwangerschap komt.
Maar helaas zou er al een echt wonder moeten gebeuren vrees ik.
En twee weken tot de begrafenis, pff, dat is inderdaad lang. Ik denk dat het goed is dat jullie Mauro nog hebben, en dat jullie voor dat ventje wel vooruit moeten. Maar je zal zien, die dag is een keerpunt, wij hadden dat echt nodig om afscheid te nemen en het echte rouwproces te beginnen.
Ik heb het trouwens moeilijk om me te "organiseren". We gaan nu de tweede week in waar ik alleen thuis ben overdag, en ik sta elke dag op met het idee, pff, ik moet poetsen/boodschappen doen/strijken/ enzovoort, maar ik heb er eigenlijk gewoon geen zin in, geen fut voor. 't Is niet dat ik de hele dag in bed lig of op de zetel hang, maar ik loop hier wat doelloos rond (en we wonen dan nog zo klein!) of ik pak de auto en rijd (maar weet ook niet waarnaartoe...)
Die besluiteloosheid ook, pfff, zo vermoeiend!
Als iemand opbelt om langs te komen of af te spreken, dan weet ik gewoon niet of ik nu ja of nee wil zeggen. Ik heb liever dat mensen onaangekondigd aan de deur staan, omdat ik dan niet anders kan dan ze binnen te laten, verstaan jullie?
En ik begin me eigenlijk aan mezelf te ergeren, hoe raar het ook mag klinken.
M'n vriend voelt zich goed als hij z'n werk doet, en ik merk dat het hem deugd doet.
Maar ik ben dus echt nog niet geschikt om te gaan werken, constant verstrooid, heel lichtgeraakt, en gewoon soms niet weten wat ik nu eigenlijk ging doen... Echt vervelend.
Deze week ga ik eens langsgaan op't werk, gewoon een bezoekje, omdat ik het mezelf anders moeilijker maak door langer te wachten. Ik zie er wel enorm tegen op, maar ooit moet ik terug hé, 't zijn m'n collega's...
Het verlies van ons dochtertje doet enorm veel pijn, maar ik ben een stuk van mezelf ook verloren, en hoop echt dat dit ooit terugkomt...
Herkennen jullie deze gevoelens?
ik herken dat, ook ik kijk ergens heel erg uit naar een volgende zwangerschap...
Ik denk dat ik van morgen terug zou beginnen met de spuiten en echo's ed., maar misschien krijg ik dan later nog een klop?
De gyne sprak van een pauze van een maand of drie, vier. Ik vind dat langs de ene kant lang, maar zie, volgende week is't al een maand geleden dat Laura* geboren werd... Wij hebben geloof ik nog 4 cryo's over.
En m'n vriend is er ook nog niet klaar voor zegt hij.
Maar het komt vanzelf wel, plots zullen we er allebei weer klaar voor zijn.
Soms vind ik dat wel jammer, en wou ik dat "de natuur" voor ons zou beslissen wanneer er een volgende zwangerschap komt.
Maar helaas zou er al een echt wonder moeten gebeuren vrees ik.
En twee weken tot de begrafenis, pff, dat is inderdaad lang. Ik denk dat het goed is dat jullie Mauro nog hebben, en dat jullie voor dat ventje wel vooruit moeten. Maar je zal zien, die dag is een keerpunt, wij hadden dat echt nodig om afscheid te nemen en het echte rouwproces te beginnen.
Ik heb het trouwens moeilijk om me te "organiseren". We gaan nu de tweede week in waar ik alleen thuis ben overdag, en ik sta elke dag op met het idee, pff, ik moet poetsen/boodschappen doen/strijken/ enzovoort, maar ik heb er eigenlijk gewoon geen zin in, geen fut voor. 't Is niet dat ik de hele dag in bed lig of op de zetel hang, maar ik loop hier wat doelloos rond (en we wonen dan nog zo klein!) of ik pak de auto en rijd (maar weet ook niet waarnaartoe...)
Die besluiteloosheid ook, pfff, zo vermoeiend!
Als iemand opbelt om langs te komen of af te spreken, dan weet ik gewoon niet of ik nu ja of nee wil zeggen. Ik heb liever dat mensen onaangekondigd aan de deur staan, omdat ik dan niet anders kan dan ze binnen te laten, verstaan jullie?
En ik begin me eigenlijk aan mezelf te ergeren, hoe raar het ook mag klinken.
M'n vriend voelt zich goed als hij z'n werk doet, en ik merk dat het hem deugd doet.
Maar ik ben dus echt nog niet geschikt om te gaan werken, constant verstrooid, heel lichtgeraakt, en gewoon soms niet weten wat ik nu eigenlijk ging doen... Echt vervelend.
Deze week ga ik eens langsgaan op't werk, gewoon een bezoekje, omdat ik het mezelf anders moeilijker maak door langer te wachten. Ik zie er wel enorm tegen op, maar ooit moet ik terug hé, 't zijn m'n collega's...
Het verlies van ons dochtertje doet enorm veel pijn, maar ik ben een stuk van mezelf ook verloren, en hoop echt dat dit ooit terugkomt...
Herkennen jullie deze gevoelens?
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Kathleentje, dikke knuffel...die rotregels he...duim voor een geslaagde cryo !
Lin en K'tje
Ben heel blij te lezen dat jullie een plekje voor jullie dochtertje hebben. Dapper dat jullie in deze moeilijke dagen er ook voor geknokt hebt. Erg dat dat nog steeds moet. Een plekje helpt toch wel heb ik de indruk. Een aantal sterretjesmama's die er zelf geen hebben, komen geregeld naar Renéetje.
De eerste weken na Renéetje moest ik niet denken aan zwanger zijn...Dat zou hoogverraad geweest zijn, want het was Renéetjes buik. Toen sloeg het om en kon het niet snel genoeg gaan. Gyn en proffen hadden wel aangeraden om voldoende tijd te nemen, vooral mentaal dan. Ik had al een aantal miskramen achter de rug en sowieso achten zij het reeel dat er nog een zou volgen en je moet dat wel kunnen verwerken. Was na 2 maanden terug zwanger maar weer miskraam maar tot nu toe degene waar ik het minste last van heb gehad. Ben nu inderdaad terug zwanger, 8 weken, maar nu zit de schrik er goed in. Echt genieten is moeilijk, dus op dat punt hadden ze wel gelijk. En je hebt ook constant het gevoel dat je een van beiden tekort doet..k' ben soms nog zo bezig met Renéetje en als ik me dan concentreer op beebje...afin, het is een chaos van emoties. Maar 'k ben wel heel dankbaar.
Lin, 14 dagen is inderdaad een hele tijd. Mag je haar nog zien intussen ? Reneetje is na een week begraven en ik ben toen elke dag naar GHB gereden (ondermeer door die sneeuwstorm). Maar inderdaad het is zwaar. Al heb ik me toen vooral gefocust op het feit dat ik haar nog kon vasthouden en bekijken. Al zag ze er helemaal niet meer zo uit als vlak na de geboorte, maar dat heb ik pas beseft als ik naderhand alle foto's bekeek. Thuis heb ik haar nog uit haar kistje genomen en mee door heel het huis genomen. Haar terugleggen was het moeilijkste ooit. Ik heb op het punt gestaan - echt - om haar ergens te verstoppen en een leeg kistje te begraven. Ik voelde me echt een moederdier dat soms dagen met zijn dode welpje blijft rondlopen. Langs de andere kant, dat fysieke loslaten is ook nodig om aan het mentale loslaten te kunnen beginnen.
En K'tje, je valt inderdaad langs alle kanten in de grote leegte. Je dochter weg, maar ook alle aandacht, vaak ook het begrip, mensen die je ontwijken want niet weten wat zeggen. Die eerste weken ben je quasi alleen op de wereld. JE merkt ook dat de mensen die wel met je willen praten, geen flauw benul hebben wat je doormaakt. Logisch ook. Ik praatte om den duur liever niet meer, want het deed mij steeds pijn als ik moest aantonen dat ik echt wel een kindje kwijt was en dat dat even erg is als een kindje verliezen dat geleefd heeft. Na een paar weken vinden mensen ook dat je er maar over moet zijn. Maar er zijn ook mooie reacties...vaak uit onverwachte hoek. Geregeld mannelijke collega's die bv met hun langverzwegen verhaal van een gehandicapt of overleden dochtertje komen. Of je gewoon uitnodigen om even te gaan eten en op hun manier laten voelen dat ze met je begaan zijn. Er was er zelfs een die Renéetjes herdenkingskaartje tussen de foto's van zijn kleinkinderen heeft opgehangen. Tranen met tuiten heb ik toen geweend, zo ontroerd.
Meestal komt het er wel op neer dat je zelf het initiatief moet nemen, heb ik ontdekt. Bij ons op het werk had bijna iedereen de opdracht gekregen om er met mij niet over te spreken. Ik zou wel iedereen (60 man) contacteren om erover te beginnen..heu dat zag ik niet zitten, en ik wist er ook niet van. Dus de eerste 5 weken waren een hel want bijna niemand sprak tegen mij, vroeg zelfs niet of het wel ging om terug te werken na tijdje thuis, of had het over het weer,niks geen woord. Nooit heb ik mij zo'n paria gevoeld. Bleek dat dus door een instructie te komen die ze allemaal braaf opgevolgd hebben, ook al had ik intussen een mail gestuurd waarin ik expliciet schreef dat ik trots was op mijn dochter en er graag over sprak. Gelukkig is dat intussen verbeterd, de mensen doen terug normaal, maar de meeste hebben er nooit iets van gezegd. Als dan een paar weken later een bevallen collega terugkomt en iedereen rond haar bureau staat en haar proficiat wenst, tja, dat doet pijn.
Mijn dochtertje leek ook zo op haar papa. Ongelooflijk dat je die typische trekjes al kan zien he. Waarschijnlijk nog wat beter omdat er nog geen babyvet is. Dan voel je toch echt wat voor een wonder dat dit is. Ik ben echt blij dat ik bevallen ben. Gyn had dat op voorhand gezegd, maar kon me dat niet voorstellen. MAar het was toch een intens mooi moment. Het gevoel dat je dan overvalt valt met geen pen te beschrijven. Ook mijn man zegt nog steeds dat hij dat zo mooi vond. En ondanks de pijn die het verlies met zich meebrengt, zou ik absoluut ons Renéetje niet willen missen hebben..Hoe kort ze ook op aarde was, ze heeft mijn leven voorgoed verandert, er een andere diepere dimensie aangegeven en me laten voelen hoe oneindig groot moederliefde is.
Lieve meiden, een dikke knuffel..voor jullie, voor Laura en voor Luisa
PS onze schatten raken het percies niet eens of ze nu de zon of de wolken in de hemel hangen vandaag
Lin en K'tje
Ben heel blij te lezen dat jullie een plekje voor jullie dochtertje hebben. Dapper dat jullie in deze moeilijke dagen er ook voor geknokt hebt. Erg dat dat nog steeds moet. Een plekje helpt toch wel heb ik de indruk. Een aantal sterretjesmama's die er zelf geen hebben, komen geregeld naar Renéetje.
De eerste weken na Renéetje moest ik niet denken aan zwanger zijn...Dat zou hoogverraad geweest zijn, want het was Renéetjes buik. Toen sloeg het om en kon het niet snel genoeg gaan. Gyn en proffen hadden wel aangeraden om voldoende tijd te nemen, vooral mentaal dan. Ik had al een aantal miskramen achter de rug en sowieso achten zij het reeel dat er nog een zou volgen en je moet dat wel kunnen verwerken. Was na 2 maanden terug zwanger maar weer miskraam maar tot nu toe degene waar ik het minste last van heb gehad. Ben nu inderdaad terug zwanger, 8 weken, maar nu zit de schrik er goed in. Echt genieten is moeilijk, dus op dat punt hadden ze wel gelijk. En je hebt ook constant het gevoel dat je een van beiden tekort doet..k' ben soms nog zo bezig met Renéetje en als ik me dan concentreer op beebje...afin, het is een chaos van emoties. Maar 'k ben wel heel dankbaar.
Lin, 14 dagen is inderdaad een hele tijd. Mag je haar nog zien intussen ? Reneetje is na een week begraven en ik ben toen elke dag naar GHB gereden (ondermeer door die sneeuwstorm). Maar inderdaad het is zwaar. Al heb ik me toen vooral gefocust op het feit dat ik haar nog kon vasthouden en bekijken. Al zag ze er helemaal niet meer zo uit als vlak na de geboorte, maar dat heb ik pas beseft als ik naderhand alle foto's bekeek. Thuis heb ik haar nog uit haar kistje genomen en mee door heel het huis genomen. Haar terugleggen was het moeilijkste ooit. Ik heb op het punt gestaan - echt - om haar ergens te verstoppen en een leeg kistje te begraven. Ik voelde me echt een moederdier dat soms dagen met zijn dode welpje blijft rondlopen. Langs de andere kant, dat fysieke loslaten is ook nodig om aan het mentale loslaten te kunnen beginnen.
En K'tje, je valt inderdaad langs alle kanten in de grote leegte. Je dochter weg, maar ook alle aandacht, vaak ook het begrip, mensen die je ontwijken want niet weten wat zeggen. Die eerste weken ben je quasi alleen op de wereld. JE merkt ook dat de mensen die wel met je willen praten, geen flauw benul hebben wat je doormaakt. Logisch ook. Ik praatte om den duur liever niet meer, want het deed mij steeds pijn als ik moest aantonen dat ik echt wel een kindje kwijt was en dat dat even erg is als een kindje verliezen dat geleefd heeft. Na een paar weken vinden mensen ook dat je er maar over moet zijn. Maar er zijn ook mooie reacties...vaak uit onverwachte hoek. Geregeld mannelijke collega's die bv met hun langverzwegen verhaal van een gehandicapt of overleden dochtertje komen. Of je gewoon uitnodigen om even te gaan eten en op hun manier laten voelen dat ze met je begaan zijn. Er was er zelfs een die Renéetjes herdenkingskaartje tussen de foto's van zijn kleinkinderen heeft opgehangen. Tranen met tuiten heb ik toen geweend, zo ontroerd.
Meestal komt het er wel op neer dat je zelf het initiatief moet nemen, heb ik ontdekt. Bij ons op het werk had bijna iedereen de opdracht gekregen om er met mij niet over te spreken. Ik zou wel iedereen (60 man) contacteren om erover te beginnen..heu dat zag ik niet zitten, en ik wist er ook niet van. Dus de eerste 5 weken waren een hel want bijna niemand sprak tegen mij, vroeg zelfs niet of het wel ging om terug te werken na tijdje thuis, of had het over het weer,niks geen woord. Nooit heb ik mij zo'n paria gevoeld. Bleek dat dus door een instructie te komen die ze allemaal braaf opgevolgd hebben, ook al had ik intussen een mail gestuurd waarin ik expliciet schreef dat ik trots was op mijn dochter en er graag over sprak. Gelukkig is dat intussen verbeterd, de mensen doen terug normaal, maar de meeste hebben er nooit iets van gezegd. Als dan een paar weken later een bevallen collega terugkomt en iedereen rond haar bureau staat en haar proficiat wenst, tja, dat doet pijn.
Mijn dochtertje leek ook zo op haar papa. Ongelooflijk dat je die typische trekjes al kan zien he. Waarschijnlijk nog wat beter omdat er nog geen babyvet is. Dan voel je toch echt wat voor een wonder dat dit is. Ik ben echt blij dat ik bevallen ben. Gyn had dat op voorhand gezegd, maar kon me dat niet voorstellen. MAar het was toch een intens mooi moment. Het gevoel dat je dan overvalt valt met geen pen te beschrijven. Ook mijn man zegt nog steeds dat hij dat zo mooi vond. En ondanks de pijn die het verlies met zich meebrengt, zou ik absoluut ons Renéetje niet willen missen hebben..Hoe kort ze ook op aarde was, ze heeft mijn leven voorgoed verandert, er een andere diepere dimensie aangegeven en me laten voelen hoe oneindig groot moederliefde is.
Lieve meiden, een dikke knuffel..voor jullie, voor Laura en voor Luisa
PS onze schatten raken het percies niet eens of ze nu de zon of de wolken in de hemel hangen vandaag
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Beste MA,
Eerst en vooral een dikke proficiat met je zwanderschap. Kei goe!! Ik hoop echt uit het diepste van mijn hart dat het deze keer zal lukken. Volgens mij is Renéete ook toe aan een broertje of zusje. Ik ben er zeker van dat Renéetje het begrijpt wanneer je aandacht schenkt aan het baby'tje in je buik. Zij weet dat je haar nooit zal vergeten en dat dit kleine kindje je energie en aandacht nodig heeft.
Ik heb Luisa niet meer gezien sinds 10 juli. Ze zijn daarna aan de autopsie begonnen. En ik gewoon schrik om dat mooie beeld dat ik nu heb, te wissen en vervangen door ...
Het afscheidsmoment van Luisa vindt in het naburig stadje plaats. Het vervoer naar het kerkof doen we zelf. Mijn man heeft ook al voorgesteld om Luisa uit haar kistje te nemen en bij ons te houden.
Dit mag raar klinken, maar volgens mij heeft Luisa een boodschap voor ons, wil ze ons met haar dood iets duidelijk maken. Ik zie haar dood dan ook als een keerpunt voor ons gezin.
Tegen mij heeft de gyne gezegd dat ik zeker nog 2 maanden moest ontzwangeren en ook in Leuven dezelfde boodschap: zeker 2 cycli wachten. Momenteel lijkt dit een eeuwigheid
K'tje
Ik herken je gevoelens helemaal. Als een zombie loop ik hier rond. Mijn man moet het bekopen. Voor het minste vlieg ik uit. Ik ben klap dicht. Wil niks meer vertellen. Daarnet een collega onverwacht aan de deur gehad. Het deed wel goed om eens te babbelen, maar kwam tot de conclusie dat ik geen tranen meer heb. Voel me zo ellendig. We (mijn man is momenteel thuis) zouden toffe dingen moeten ondernemen met Mauro, maar naar waar?
Toen we het bericht kregen dat Luisa dood was. Heb ik onmiddellijk een mail naar de directeur (sta in het onderwijs)gestuurd met de melding dat ik loopbaanonderbreking wil. Om het verdriet te verwerken maar ook om uit te zoeken welke richting ik aan mijn leven wil geven. Vraag me al langer af of ik wel goed bezig ben. Misschien wil Luisa duidelijk maken dat ik hier nu eindelijk de tijd moet voor nemen. Maar ik ben al aan't terugkomen op mijn beslissing. En zo valt een mens telkens terug in zijn oude vertrouwde routine. Momenteel heb ik de moed niet, noch de energie om de ketting te verbreken. Maar volgens mij gaat Luisa mij die kracht, als alles verwerkt is, nog geven. Ik ben benieuwd wat er nog onze richting gaat uitgeblazen worden.
Lin
Eerst en vooral een dikke proficiat met je zwanderschap. Kei goe!! Ik hoop echt uit het diepste van mijn hart dat het deze keer zal lukken. Volgens mij is Renéete ook toe aan een broertje of zusje. Ik ben er zeker van dat Renéetje het begrijpt wanneer je aandacht schenkt aan het baby'tje in je buik. Zij weet dat je haar nooit zal vergeten en dat dit kleine kindje je energie en aandacht nodig heeft.
Ik heb Luisa niet meer gezien sinds 10 juli. Ze zijn daarna aan de autopsie begonnen. En ik gewoon schrik om dat mooie beeld dat ik nu heb, te wissen en vervangen door ...
Het afscheidsmoment van Luisa vindt in het naburig stadje plaats. Het vervoer naar het kerkof doen we zelf. Mijn man heeft ook al voorgesteld om Luisa uit haar kistje te nemen en bij ons te houden.
Dit mag raar klinken, maar volgens mij heeft Luisa een boodschap voor ons, wil ze ons met haar dood iets duidelijk maken. Ik zie haar dood dan ook als een keerpunt voor ons gezin.
Tegen mij heeft de gyne gezegd dat ik zeker nog 2 maanden moest ontzwangeren en ook in Leuven dezelfde boodschap: zeker 2 cycli wachten. Momenteel lijkt dit een eeuwigheid
K'tje
Ik herken je gevoelens helemaal. Als een zombie loop ik hier rond. Mijn man moet het bekopen. Voor het minste vlieg ik uit. Ik ben klap dicht. Wil niks meer vertellen. Daarnet een collega onverwacht aan de deur gehad. Het deed wel goed om eens te babbelen, maar kwam tot de conclusie dat ik geen tranen meer heb. Voel me zo ellendig. We (mijn man is momenteel thuis) zouden toffe dingen moeten ondernemen met Mauro, maar naar waar?
Toen we het bericht kregen dat Luisa dood was. Heb ik onmiddellijk een mail naar de directeur (sta in het onderwijs)gestuurd met de melding dat ik loopbaanonderbreking wil. Om het verdriet te verwerken maar ook om uit te zoeken welke richting ik aan mijn leven wil geven. Vraag me al langer af of ik wel goed bezig ben. Misschien wil Luisa duidelijk maken dat ik hier nu eindelijk de tijd moet voor nemen. Maar ik ben al aan't terugkomen op mijn beslissing. En zo valt een mens telkens terug in zijn oude vertrouwde routine. Momenteel heb ik de moed niet, noch de energie om de ketting te verbreken. Maar volgens mij gaat Luisa mij die kracht, als alles verwerkt is, nog geven. Ik ben benieuwd wat er nog onze richting gaat uitgeblazen worden.
Lin
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Lieve Lin,
Ik beschouw wat er met ons Renéetje gebeurd is ook als een soort van teken, als een mogelijk keerpunt. Het zorgt ervoor dat je toch een beetje zin kan geven aan dit alles en helpt je verder te gaan. Ook ik had het gevoel dat ik een andere richting uitmoest met mijn leven...wat of hoe, geen idee...in het begin ook echt mijn hoofd over gebroken, maar inderdaad, je valt snel in de routine. Nu die routine heb je in eerste instantie ook nodig om verder te kunnen. Je wordt momenteel overspoeld door emoties, om dan je toekomst te plannen, je leven een duidelijke andere wending te geven, is wel heel veel tegelijk. Ik heb het uiteindelijk tijdelijk losgelaten en gefocust op verwerking en herstel, maar ik weet nu wel wat belangrijk is en die verandering, daar denk ik nu terug geregeld over. Al moet die voor mij nu minder drastisch zijn dan in het begin. Maar ooit komt ze er.
Geef jezelf even tijd...
Niet meer dan normaal dat soms de tranen percies op zijn of je uitvliegt...
Ik heb Renéetje na de autopsie nog gezien. Je merkt er niets van toch niet met kleedjes aan. Wel gaan ze fysiek achteruit..
Dikke knuffel Audrey
Ik beschouw wat er met ons Renéetje gebeurd is ook als een soort van teken, als een mogelijk keerpunt. Het zorgt ervoor dat je toch een beetje zin kan geven aan dit alles en helpt je verder te gaan. Ook ik had het gevoel dat ik een andere richting uitmoest met mijn leven...wat of hoe, geen idee...in het begin ook echt mijn hoofd over gebroken, maar inderdaad, je valt snel in de routine. Nu die routine heb je in eerste instantie ook nodig om verder te kunnen. Je wordt momenteel overspoeld door emoties, om dan je toekomst te plannen, je leven een duidelijke andere wending te geven, is wel heel veel tegelijk. Ik heb het uiteindelijk tijdelijk losgelaten en gefocust op verwerking en herstel, maar ik weet nu wel wat belangrijk is en die verandering, daar denk ik nu terug geregeld over. Al moet die voor mij nu minder drastisch zijn dan in het begin. Maar ooit komt ze er.
Geef jezelf even tijd...
Niet meer dan normaal dat soms de tranen percies op zijn of je uitvliegt...
Ik heb Renéetje na de autopsie nog gezien. Je merkt er niets van toch niet met kleedjes aan. Wel gaan ze fysiek achteruit..
Dikke knuffel Audrey
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Ook wij hebben afscheid genomen van Laura* de dag na haar geboorte, in het ziekenhuis werd het ons afgeraden om haar nog te zien na de autopsie. Maar wij kregen spijt, en beslisten de volgende dag al dat we haar toch nog wilden zien, als ze terug was.
Op dinsdag werd ze meegenomen voor onderzoeken, en op vrijdag was ze terug in't ziekenhuis. We zijn ook elke dag geweest, om haar nog even vast te houden, om gewoon naar haar te kijken. We hebben ook nog een pak foto's gemaakt.
Ons meisje was nog even mooi als voor de autopsie. Natuurlijk gaan ze fysiek beetje bij beetje achteruit, maar toch.
Ook hier is dat verschil met vlak na haar geboorte pas te zien op de foto's.
Je moet doen wat jullie zelf willen. Maar als jullie haar graag nog eens zien, doe dat dan.
Nu nog hebben wij dagen dat we ons bezoek aan het mortuarium missen. Nu kunnen we ze nooit meer zien, enkel de foto's hebben we nog. Maar ze zit in mijn gedachten, ik zie haar gezichtje, haar lange vingertjes zo weer voor me!
Veel sterkte meid, en een dikke knuffel voor jullie allemaal!
Audrey, proficiat met je zwangerschap. Nu heb je een beschermengeltje voor dit beebje, dus alles komt goed!
Op dinsdag werd ze meegenomen voor onderzoeken, en op vrijdag was ze terug in't ziekenhuis. We zijn ook elke dag geweest, om haar nog even vast te houden, om gewoon naar haar te kijken. We hebben ook nog een pak foto's gemaakt.
Ons meisje was nog even mooi als voor de autopsie. Natuurlijk gaan ze fysiek beetje bij beetje achteruit, maar toch.
Ook hier is dat verschil met vlak na haar geboorte pas te zien op de foto's.
Je moet doen wat jullie zelf willen. Maar als jullie haar graag nog eens zien, doe dat dan.
Nu nog hebben wij dagen dat we ons bezoek aan het mortuarium missen. Nu kunnen we ze nooit meer zien, enkel de foto's hebben we nog. Maar ze zit in mijn gedachten, ik zie haar gezichtje, haar lange vingertjes zo weer voor me!
Veel sterkte meid, en een dikke knuffel voor jullie allemaal!
Audrey, proficiat met je zwangerschap. Nu heb je een beschermengeltje voor dit beebje, dus alles komt goed!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten