De Verdwaalde Ooievaar

Hallo allemaal,

ik voel me onwennig om hier iets te komen typen. Als ik de verhalen van de meesten onder jullie lees, dan heeft iedereen al een veel langere weg afgelegd dan wij en mag ik misschien helemaal niet klagen. Maar ik zou toch graag even mijn verhaal delen en ik hoop dat ik een aantal mensen kan vinden die hun ervaringen kunnen vertellen.

Na een dik half jaar proberen, waren we in oktober vorig jaar (2015) zwanger. We konden ons geluk niet op. Na enkele moeilijke jaren op persoonlijk vlak, konden we eindelijk met een gelukzalig gevoel de toekomst tegemoet kijken. De eerste echo's verliepen goed (stevige hartslag, kindje groeide goed) en we waren in de wolken. Maar ik bleef met een knagend gevoel zitten, schrik dat er iets mis ging lopen.

Op 12w en 5d een nieuwe echo, en die bevestigde mijn schrik jammer genoeg. Ons kindje had geen hartslag meer. Enkele dagen daarvoor was het hartje gestopt. De gynaecoloog vond op de echo ook dat mijn placenta er veel groter uitzag dan normaal voor een zwangerschap van 12 weken... Na de curettage zou hier onderzoek naar gedaan worden. Gisteren ben ik op controle geweest. Verdict : partiële mola zwangerschap. We gaan nu een wachtperiode in. HCG waardes staan hoog en moeten eerst op 0 (een daling die traag verloopt na partiële mola blijkbaar), en dat gedurende een kleine maand ook blijven, voor we terug mogen beginnen aan een zwangerschap. We moeten rekenen op een wachtperiode van 6 maanden. Ik weet dat 6 maanden een korte periode is in vergelijking met het hele traject die de meesten hier al doorlopen. Maar toch raakt het me zo. Niet alleen dat we ons kindje (voor ons was het echt als ons kindje ook al zou het door het verdict van partiële mola nooit levensvatbaar geboren kunnen worden en was het nog maar 12 weken oud) hebben moeten afgeven, maar dat we nu ook nog die ellendige maanden moeten wachten. Ik zal nog altijd in die wachtperiode zitten als onze uitgerekende datum passeert. En daar heb ik het heel moeilijk mee.

Ik weet dat dit waarschijnlijk in het niets valt in vergelijking met alle verhalen van mensen die hun kindjes veel later op de zwangerschap hebben moeten afgeven. maar toch zit ik met heel wat verdriet. Ik vind ook weinig informatie en lotgenoten. De gynaecoloog zei dat het ook helemaal niet veel voorkomt, partiële mola. Zijn er hier mensen die dit ook hebben meegemaakt ? Hebben jullie na de wachtperiode problemen gehad terug zwanger te worden ? de gynaecoloog zei dat dat niet zou zijn, maar ik heb er toch wat schrik voor.

Liefs,
E

Niemand die gelijkaardige ervaringen heeft om hier te delen ?

Uit de wekelijkse bloednames blijkt intussen dat het HCG niet zo snel daalt als gehoopt... Ik hoop dat het nu alsnog sneller begint te dalen (de bloedname van deze week is bepalend voor onze gyn) want ik had erop gehoopt dat het hele chemo-verhaal niet op ons van toepassing gaat zijn ...

Ik heb vandaag ook de uitslagen van de curettage na 14 weken zws gekregen.
En ja ook MOLA. Een lotgenote
Het zal idd wel een lange wacht periode zijn. Dit had ik nooit gedacht. Na mijn vorige miskraam konden we direct terug proberen.
Ik heb nu 10 dagen geleden (ong) een curettage laten doen. Ik was toen 14 zwanger. Het vruchtje bleek een kleine maand al overleden te zijn.
Vorige week had ik bijna geen bloedverlies en geen pijnen. Sinds vrijdag hevig bloedverlies met heel veel klonters en immense buikpijnen. Vandaag bij de HA dan langs gegaan. En hij had intussen het verdict van de gyn binnen.
Nu moet ik deze week nog thuis blijven en vandaag en donderdag echo en hcg prikken.
Mijn echo vandaag was absoluut niet ok En na vrijdag ga ik weten of ik opnieuw gecurreteerd moet worden.
Er blijkt nog teveel en te dik weefsel te zitten.
Moet nu ook ampullen drinken 3x per dag om het bloeden te temperen.
Ik heb nog niet veel uitleg gekregen over de MOLA, Maar naar hetgeen ik kan lezen gaan we nog een zware periode door. En gaan we best wat geduld nodig hebben.

Sterkte meis
MOLA blijkt 1op de 2000 zwangerschappen voor te vallen

Dag onzester,

Ik wens je veel sterkte in deze periode en om het verlies van jullie kindje te dragen.

Was het bij jou volledige of Partiële mola ? Volledige komt inderdaad 1 op 2000 keer voor. Partiële slechts 1 op 25.000 ...

Laat je zeker heel goed begeleiden. Want als ik zo hoor dan heb je lichamelijk nog best wel een lange weg te gaan. Ik hoop dat de restweefsels snel opgeruimd geraken want dat is echt wel van levensbelang bij mola. De voorbije maand heb ik geleerd dat, hoewel het lange wachten niet fijn zal zijn, mijn lichaam die tijd echt wel zal nodig hebben om te herstellen (de HCG waardes blijven hier maar langzaam dalen). En hoewel het niet fijn is, krijg ik nu ook wel even de tijd om mentaal dit hele nieuws een plaatsje te geven.

Veel succes de komende maanden. Hopelijk breekt er nadien een mooie tijd aan !

Liefs,
E-L

Ik dacht ook partiële maar ik ga alles heel goed navragen bij de gyn als ik in maart miet gaan.
Deze namiddag naar de huisarts terug voor een echo om te kijken of het weefsel nog zo groot is.
In tegenstelling tot bij jou daalt hier het hcg best wel snel. Dinsdag had ik nog maar 800 en gisteren al 500.
Heb wel nog heel veel buikpijn en heb er koorts bij gekregen. Maar al een geluk geen infectiewaarden in het bloed.
Ik begin sinds gisteren eigenlijk pas te beseffen dat onze ster er niet meer is. En dat is nu echt emotioneel heel pijnlijk.
Ik ga het idd ook de tijd geven nu. Mijn lichaam voelt dit ook dat ze tijd nodig heeft om te herstellen. Ben best heeeeeel moe.

Ik hoop dat bij jou het herstel ook nog zo vlot als mogelijk kan verlopen. En dat het hcg niet lang meer in je bloed zal zijn

En na deze moeilijke periode zal er hopelijk een pracht van een baby volgen.
Xxx

Hallo,

Ik ben erg nieuwsgierig hoe het met jullie gaat. Zelf heb ik ook een partiële mola gehad, afgelopen december de diagnose gehad. Ben hiervoor behandeld met chemo , sinds vorige week klaar met de kuren. Moet nu nog 1 jaar onder maandelijkse controle blijven.
Door wT ik zelf heb meegemaakt ben ik benieuwd naar hoe anderen een (partiële) mola ervaren.

Liefs