Het moet me even van het hart... vandaag ben ik toch even helemaal ingestort... na me maandag sterk te houden, was vandaag net dat druppeltje teveel..
In Februari waren we al een eerste maal zwanger via Ivf, helaas na 3 weke liep het al mis en hebben we ons eerste miskraam gehad.
Toen, begin mei, we opnieuw zwanger bleken via icsi, waren we al wat voorzichtiger met blij zijn. En ja hoor, ook toen liep het na 3 weken weer mis.
Uiteindelijk hebben we dan besloten om van ziekenhuis te veranderen (eerste 3 pogingen waren in Genk, nu gaan we naar Jette) omdat onze resultaten enorm teleurstellend waren.
Zelfs de dokters in Jette vonden het wel zeer tegenvallende resultaten en snapten dus ook niet waarom ze in Genk niet verder gezocht hebben naar oorzaken...
Alleszins, vandaag was even de druppel dus. Vanmorgen kreeg ik een berichtje van een vriendin dat ze zwanger is van haar 3e kindje. Ronde de vroege namiddag zie ik op Facebook een andere vriendin die de zwangerschap van haar 2e kindje aankondigde. En als klap op de vuurpijl, kregen we in de late namiddag een heeeeeeele boel foto´s via WhatsApp (familiechat) binnen, want ons nichtje is bevallen van een knappe zoon!
En toen? Toen brak er iets in mij. Na mij maanden sterk te houden en niemand mijn verdriet te willen laten zien, kon ik vandaag niet anders dan huilen, huilen, huilen,..
Het is allemaal zo oneerlijk! En ik weet dat ik niet de enige ben, maar toch voel ik me zo enorm alleen!!
![Sad :(](https://www.deverdwaaldeooievaar.be/forum/images/smilies/icon_sad.gif)
Sorry, maar ik moest dit even van me afschrijven!