De Verdwaalde Ooievaar

Sinds twee weken weet ik dat ik terug zwanger ben. Aangezien het al drie keer is misgelopen, ben ik echter heel bang dat het ook nu weer gaat mislopen. Elke dag is een gevecht met mezelf en mijn 'miskraamdemonen'. Vandaag belde een goeie vriendin om te zeggen dat ze zwanger is en ik hoorde hoe opgewonden en blij ze was. Ondanks dat ik blij ben voor haar, was ik toch ook een beetje jaloers. Bij mij overheerst namelijk de angst. Ik wou zo graag dat ik ook onbezorgd zwanger kon zijn...
Maandag mag ik terug naar het ziekenhuis voor een echo. Soms wou ik dat ik zelf echo's kon doen om elke dag even te chekken dat het vruchtje nog leeft. Nu is het echt elk uur aftellen naar de volgende echo. Ik wou ook zooo graag dat ik misselijk was, pijnlijke borsten had,... maar dat valt jammer genoeg heel goed mee.

Iemand tips om de dagen door te komen?

Groetjes,
Triene

Hallo,

Tips heb ik niet direct, tenzij vooral niet te veel focussen op wat er tevoren gebeurd is (zo moeilijk dat het bijna onmogelijk uit te voeren is wat ik nu adviseer ), en je oppeppen iedere dag weer dat je toch maar weer een dagske langer zwanger bent... in de hoop dat je dan op een bepaald moment toch iets kunt genieten en de demonen wat meer teruggedrongen worden. En - hoe cliché! - je bezighouden met alles behalve met dat. (zelf heel goed wetende wat meerdere miskramen inhoud en wat dat geeft als je dan terug zwanger bent).

Mag ik vragen hoe echo geweest is?

Groetjes,
Tanja

Hey Tanja,

Bedankt voor je berichtje. Soms weet ik niet goed of ik op mijn plaats ben op dit forum omdat de meesten hier niet zwanger geraken en dat dat bij mij na een aantal maanden telkens wel lukt. Alleen loopt het altijd fout en blijf ik daardoor voorlopig ook kinderloos. Ik wil niet graag mensen voor het hoofd stoten die niet zwanger geraken. In mijn omgeving krijg ik ook geregeld te horen 'maar je geraakt toch zwanger'. Dat kwetst dan wel want verschillende miskramen moeten verwerken is best zwaar en ondertussen blijft onze kinderwens ook al bijna twee jaar onvervuld.

De echo maandag was voorzichtig hoopvol. Er is een vruchtje maar er is ook een bloedzak die het vruchtzakje kan bedreigen. Omdat ik verstoorde bloedstollingswaarden heb, die mogelijk de oorzaak zijn van de eerdere miskramen, moet ik mezelf nu ook elke dag een spuit geven met bloedverdunners. Ik weet dat dit geen garantie geeft en de gyneacoloog blijft ook zeer voorzichtig over de goede afloop maar ik ben al blij dat ik "iets" kan doen dat deze zwangerschap misschien in stand houdt.

Volgende week donderdag is de volgende echo. Ik ben alleszins blij dat ze mij elke week opvolgen, dan weet ik beter waar ik aan toe ben.

Begrijp ik het goed dat jij ook meerdere miskramen hebt gehad? En zo ja, mag ik dan vragen of het ook al eens goed is gelopen?

Vele groetjes,
Triene

Hallo Triene,

Tenzij ik me vergis is de gangbare definitie van onvruchtbaarheid binnen het jaar niet met succes zwanger worden, dus met na afloop een levend geboren kind. (Dat is het in grote lijnen, maar niet helemaal).

Ik kan me moeilijk inbeelden dat vrouwen hier die niet zwanger geraken op jou 'jaloers' zouden zijn. We dromen hier allemaal van een kindje, niet van een positieve zwangerschapstest, niet van een eerste echo en al helemaal niet van een reeks miskramen.

Dus de Verdwaalde Ooievaar is dus wel degelijk de plaats voor jou om met lotgenoten te praten. Jammer dat het zo moet zijn, maar toch van harte welkom.


Als je op zoek bent naar lotgenoten met blogs, op deze lijst staan er verschillende vrouwen met 'recurring miscarriage' (jammer genoeg niet apart gegroepeerd):
http://stirrup-queens.blogspot.com/2006 ... o-you.html

Ik hoop dat je gauw toch goed nieuws te melden hebt!

Hanne.lore

Ik ben alvast niet jaloers Triene. Al die miskramen verwerken lijkt me geweldig moeilijk. Ik ben geneigd te zeggen dat ik dan liever "wat langer wacht", als dan alles goed gaat van de eerste keer natuurlijk, wat ergens dom is, want ja, je weet nooit... Maar ja, ik hoop dat je weet wat ik bedoel. Liever drie jaar niet zwanger en dan een kindje, dan drie keer zwanger op twee jaar en het telkens moeten afgeven. Vind ik, das heel persoonlijk natuurlijk.

Ik hoop in ieder geval heel erg voor je dat alles goed gaat deze keer!

Hoi Triene,

Tuurlijk ben je hier wel op je plaats!! Denk echt niet dat je iemand hier voor het hoofd stoot hoor.. een miskraam is heus niet niets! En zeker meerdere; dikke knuf!

En dat van "je geraakt toch zwanger"...Vréselijk gewoon ! Daar ben je nu eens écht vet mee , zegt! Kan erg goed aannemen dat het kwetst!

Ben dan ook erg blij dat de echo op zijn minst voorzichtig hoopvol was! En ja kan al eveneens erg goed aannemen dat je blij bent om iets te mogen doen.. al geeft het geen zekerheid tot niets, is nog steeds beter dan niets doen en superbang afwachten of het nu weer fout zou gaan of je eindelijk dat geluk moogt hebben ! En ondertussen duimen we keihard voor je dat de bloedverdunners supergeweldig helpen !!!

Heel goed dat ze je elke week opvolgen! Ga zeker aan je denken volgende week donderdag ; zou het trouwens fijn vinden moest je iets laten weten..hoop echt dat dit echt de goede keer is!!

Je begrijpt het alleszins wel goed van mij, heb idd meerdere miskramen achter de rug maar wil jou niet alle moed ontnemen.. wij zijn immers helemaal gestopt met alle behandelingen zonder resultaat. Vandaar ook mijn duimen voor jou !!!

Groetjes
Tanja

Triene

Natuurlijk ben je hier op je plaats, meid! Zowat iedereen is hier, zoals al eerder gezegd, aan het wachten op die ene baby in zijn/haar armen.
En inderdaad, die miskramen moeten verwerken is een vreselijke slag, mag niet onderschat worden.

Zelf ben ik zwanger geworden na behandelingen, heb 1 miskraam gehad en voor mij persoonlijk vond ik het krijgen van die ene miskraam (al heel vroeg in de zwangerschap trouwens, dus wist nog maar net dat ik zwanger was) nog veel erger dan de behandelingen zelf. Let op, ik zeg wel voor mij "persoonlijk" hé, misschien dat anderen daar anders over denken...
Dus wat ik eigenlijk wil zeggen is: je bent hier ZEKER op je plaats.

Ik wens je alle succes van de wereld toe, het moet gewoon goedkomen.
Maar hetgeen mij ertoe aanzette om hier te schrijven is eigenlijk: ik had bij mijn zwangerschap ook een grote bloeding in mijn baarmoeder. Mijn gyn wist mij toen te vertellen dat dat echt niet slecht hoefde af te lopen want zo een bloeding wordt heel vaak door je baarmoeder zelf "opgelost". Het zou kunnen dat ik een bloeding ging krijgen (dat bloed dat afkwam, was niet erg) ofwel zou het met 12 weken vanzelf "opgelost" moeten zijn, de baarmoeder absorbeert dat bloed dan.
Toen ik met 12 weken daar nog steeds die bloeding had werd ik wel wat ongerust maar mijn gyn maakte er geen probleem van en met 16 weken was ineens alles verdwenen dus meid ... het komt wel goed hoor.

Hou ons op de hoogte hé, ik blijf voor jullie duimen.

Groetjes
Inge

Hey meiden,

Heel erg bedankt voor de steun. Ik voel me de laatste tijd zo onzeker en dan doet het echt deugd om mij een beetje begrepen en gesteund te voelen. Mijn partner doet ook wel zijn best om mij wat op te beuren maar het is toch anders. Ik heb vaak het gevoel dat ik faal als vrouw omdat ik er niet in slaag een zwangerschap te volbrengen en dat kan ik hem moeilijk uitleggen.

Inge, ik hoop dat het met die bloedzak ook goed komt bij mij. Het is een beetje een evenwichtsoefening voor de gyneacoloog want enerzijds is er die bloedzak die bloedingen veroorzaakt maar anderzijds moet ik bloedverdunners spuiten voor die verstoorde stollingsfactor.

Tanja, ik vind het erg om te horen dat de behandelingen bij jou op niets zijn uitgedraaid. Ik probeer daar nog niet teveel aan te denken maar ik denk dat dat de grootste vrees is van iedereen hier. Ik vind het moedig dat je desondanks de moeite doet om anderen moed in te spreken.

Hanne.lore, bedankt voor de link!

Loeki, ik heb al veel van je berichtjes op deze site gelezen en ze zijn altijd zo opbeurend.

Ik hou jullie zeker op de hoogte. Nog zes keer slapen en dan weet ik of mijn kansen op een babytje stijgen of dat we weer bij af staan...

Veel liefs!
Triene

Triene,

Eerst en vooral proficiat en veel succes met je zwangerschap.
Ik geraak net als jij wel zwanger maar het loopt ook altijd op een miskraam of doodgeboorte uit. Ik snap dus perfect je angst. Mijn laatste zwangerschap stond ook volledig in het teken van de angst. De eerste 3 maanden de angst voor de miskraam, daarna ontdekte men een uiterst zeldzame chromosoomafwijking en hebben we drie maanden geleefd tussen hoop en wanhoop van punctie naar echo naar punctie. Uiteindelijk liep het helemaal fout en moest de zwangerschap stop gezet worden...10 dagen restte mij nog om te genieten van mijn zwangerschap en mijn dochter. En dat heb ik toen ook ten volle gedaan. Maar 'k heb toen ook tegen mezelf gezegd dat ik de volgende zwangerschap ga genieten van dag 1. Ik zal uit alle macht proberen om niet toe te geven aan de angst en ik ga van dag 1 praten tegen mijn kindje en de liefdesband opbouwen> Want wat er ook gebeurt, 't zal altijd mijn kindje zijn.En ook al hebben we maar een paar weken of maanden in de buik samen, dan wil ik er de volgende keer de allermooiste van gemaakt hebben. Een beteke een lang verhaal, sorry daarvoor, maar 'k weet niet goed hoe ik mijn 'tip' anders moest verduidelijken> Ik weet ook niet of je er iets aan hebt, want verwerking blijft iets heel persoonlijks> Ik hoop alleen dat jouw wondertje gezond en wel geboren wordt en dat je snel echt geniet van het wondermooie moedergevoel>

Duim alvast voor jou,

Groetjes,

Audrey,
Mama van Renéetje*

Beste Triene,

ik ben blij dat je terug bent, maar nog meer met je goede nieuws.
Twijfel er niet aan of je hier op je plaats bent. Dit is immers een ontmoetingsplek voor mensen met verdriet , verwachingen, hoop, maar ook angsten rond zwanger zijn.
Ik weet niet of ik je mijn verhaal al heb gedaan...
Onze eerste 2 zwangerschappen zijn ook geëindigd in miskramen, zonder dat we daarvan een oorzaak kennen. Voor mij storte toen de wereld in, mijn man klapte toe. En ik kon nergens met mijn verdriet terecht. Ik heb toen 2 jaar met mijn verdriet rondgelopen, k voelde me gevangen in mezelf.
Bij mijn 3de zwangerschap zat de angst er dadelijk in, vooral omdat ik al op 4 weken pijnen had. (later bleek dat een cyste te zijn). Hoewel ik me steeds had voorgenomen om van een volgende zwangerschap te genieten, voelde ik enkel angst en onzekerheid. En niemand om mij op te vangen !
Gelukkig liep deze zwangerschap wel goed af.
Ook ik voel soms een beetje schaamte als ik de verhalen lees van mensen waarbij het niet lukt.
Maar soms heb ik het gevoel dat ik mijn ding eens moet kunnen zeggen, of gewoon een beetje lezen waarmee andere vrouwen worstelen.
Ik hoop dan ook dat je je verhaal verder met ons wil delen.
Liefs
Tiny

Hey MA,

Ik lees net jouw verhaal. Een doodgeboorte lijkt mij nog zoveel erger als een miskraam. Houdt die chromosoomafwijking eigenlijk ook verband met de eerdere miskramen?
Jouw tip klinkt wel goed. Zo had ik het eigenlijk nog nooit bekeken. Tot hiertoe heb ik eigenlijk nog geen seconde durven te genieten van deze zwangerschap omdat ik schrik heb dat de weerbots dan nog groter zou zijn bij een nieuwe miskraam. Maar misschien moet ik het anders leren bekijken. Je hebt mij echt aan het denken gezet. Ik hoop heel hard dat ik nog de kans krijg om het in de praktijk om te zetten. Morgen weten we meer. Mijn lichaam gaf de voorbije dagen jammer genoeg niet veel hoopvolle signalen (terug wat bruin bloedverlies, stekende pijnen in mijn zij en soms wat krampen, ik was een paar dagen wat misselijk maar dat is ook helemaal over,...). Ik hoop alleszins dat het een vechtertje is...

Hey Tiny, ben blij je hier ook te treffen. Ik ga jullie zeker op de hoogte houden. Ik besef trouwens dat ik dit forum steeds meer als een steun en houvast ervaar.

Vele groetjes,
Katrien

Hi Triene,

Ik durfde net om dezelfde reden inderdaad ook niet genieten van de zwangerschap, uit schrik voor de weerbots. Maar pijn doet het hoedanook vrees ik.
Ik hoop van ganser harte dat je toch positief nieuws krijgt. Duim alvast voor je.

De miskraam van onze 2-eiige tweeling was ook te wijten aan meerdere chromosoomafwijkingen, de andere weten we niet. Alleen waren het weer andere, dus er zit geen lijn in. Brute pech zeggen de dokters en ik ben 38 dus sowieso is de kans op chromosoomafwijkingen dan groter.

Laat ons iets weten morgen he.
Succes!!!!!!!!!!!

Audrey

Hey meiden,

We zijn weer een stapje verder. Ik was zoooo opgelucht dat het hartje nog klopte. Mijn gynaecoloog is met verlof en ik had een assistent die wel niet veel kon zeggen over het vochtverlies en de pijnen maar volgende week donderdag heb ik een nieuwe afspraak bij mijn gynaecoloog en hopelijk kan die ons dan wat meer gerust stellen. Ik heb mij alleszins voorgenomen om deze week wat minder te stressen en hopelijk is het dan gauw terug donderdag.


Vele groetjes,
Triene

Triene,

Een weekske rustig aandoen dan (en stillekes genieten ? ..en de duimen blijven omhoog.

Groetjes,

Audrey
Mama van Renéetje*

Hey meiden,

We hadden vandaag onze twaalf-weken echo en we kunnen opgelucht ademenen. Ze gaan wel nog bijkomende bloedonderzoeken doen en er volgt nog een nieuwe echo binnen twee weken maar dit is toch al een mega stap voor ons. Ik hoop dat dit een beetje bemoedigend is voor anderen met herhaalde miskramen.

Veel liefs,
Triene