2 miskramen en een emotionele strijd

[Anoke]

Hey iedereen,

Spijtig dat we elkaar op zulk een manier moeten tegemoetkomen, het zou anders moeten zijn...

1 januari 2008 beslisten mijn man en ik om te stoppen met de pil. Spannend.

Na 9 maanden bleek ik zwanger te zijn.
Toch het geluk bleef een beetje uit, want ik was al enkele keren ziek geweest met hoge koorts e.d.
En ik voelde van in het begin dat er iets niet goed zat.
Bij de eerste echo bleek alles in orde te zijn en het hartje klopte.
Tot een week later... enorm veel bloedverlies... ik was 8 weken ver. 2 maanden van stilletjes hopen en plannen. Maar het mocht niet zijn. Met een curretage was het lichamelijk redelijk snel opgelost, nu er emotioneel nog zien door te geraken.

Toen dat wat begon te lukken, bleek ik opnieuw zwanger te zijn. 10 augustus 2009 mochten we voor ons eerste echotje naar de gynae. Ik voelde me fantastisch en had geen slecht voorgevoel, maar wou toch wat voorzichtig zijn. Bij de dokter bleek alles weer goed te zitten, en deze keer kon ons geluk niet op.
Diezelfde nacht deed ik geen oog dicht van de buikkrampen en rugpijn.
De dag (allé, avond)erna was het voorbij, deze keer op de natuurlijke manier. Ik heb een week lichamelijk afgezien, maar dat woog niet op tegen de emotionele strijd.
Temeer omdat in onze vriendenkring dit jaar zo goed als iedereen zwanger is of net bevallen.
En je misgunt het niemand, maar die verhalen kunnen soms pijnlijk zijn. Vooral omdat je hetzelfde wil...

We zijn ondertussen weer een paar maanden verder en ze zijn volop ons bloed aan het onderzoeken.

Hopelijk komt alles toch nog in orde.
Hoop... voor iedereen die wacht tot de ooievaar terug vliegt.

Dikke knuf aan alle meiden hier die het moeilijk hebben!