De Verdwaalde Ooievaar

ik ben de supertrotse mama van een dochter(mei 2009) en een zoon(november 2006). ik ben al enige tijd lid maar ben hier al jaren niet meer geweest.
Onze eerste zwangerschap(dec2005-jan 2006) was een tweeling,spontaan terwijl we op de wachtlijst stonden voor ivf. helemaal overdonderd toen de gyne me zei dat ik zwanger was. 1 kloppend hartje maar ook dadelijk 1 leeg vruchtzakje. 2weken later(9w) kreeg ik kramp en bleek ook het kloppende hartje stil te zijn. Ik heb heel erg veel pijn gehad zowel fysiek (echte weëen, ontsteking, ziek van de medicatie)als emotioneel.
in maart was ik door ivf zwanger en in november 2006 kwam er een prachtige zoon in ons leven.
samen met de zomer van 2007 kwam ons verlangen voor een 2de kindje. ik werd 2maal zwanger en 2maal liep het mis(op 5 en 6w).
in augustus2008 wachtten we tot mijn bloedwaarden stabiel zijn om een nieuwe en voorlopig laatste poging te wagen. de toelating om pleeggezin te worden was zelfs al rond. Maar onze kleine meid had zich stiekem in mijn buik genesteld. in mei 2009 kwam ze ons gezin vervoegen.

mijn eerste miskraam vind ik nog erg zwaar om te dragen, de andere 2 waren minder zwaar en voeld eik zelf aan, dat kan ik beter plaatsen. maar die eerste tweelingzwangerschap was zo bijzonder, een tweeling! en ik had toch van 1tje een kloppend hartje gezien én gehoord.

bij elke misgelopen zwangerschap in mijn omgeving heb ik het moeilijk. boeken gelezen, site bezocht,... het blijft me zwaar vallen. ik wil het niet vergeten maar het lijkt alsof ik het gewoon niet kan verwerken. nu we al 2kinderen hebben lijkt het nog moeilijker te worden. erover praten worden al jaren niet meer gedaan.
ik vond een nederlandse site waarop er workshops zijn ove romgaan met dit verlies maar misschien weet iemand hier wel of dat ook in België(Limburg) ergens wordt aangeboden?

Dag Lyke,

Ik begrijp je heel goed. Ik ben zelf mama van een flinke zoon die al 7 wordt. Nadien is Inke* geboren (21/11/05) na 30w zw, Jelle* (05/01/09) na 20w zw en sneewvlokje na 8 weken (22/12/09).
M'n leven heeft een hele ommekeer gekregen door m'n sterretjes. Zelfs nog meer na m'n zoon. Vergeten zal je nooit meid, maar wel een plaats geven.
We hebben wel bepaalde ritueeltjes rons onze schatten. Zo hebben we een speciaal plaatsje in de tuin, in huis ... maar ze blijven nog altijd in ons hart, ook bij m'n zoon.
Liefs
Kathleen

Hoi Lyke,

ik begrijp hoe je je voelt. Mijn eerste 2 zwangerschappen eindigden in een miskraam (11 en 6w), daarna werd onze zoon geboren (12/2005). Omdat we nog een 2de kindje wilden, was ik in de zomer 2006 opnieuw zwanger, maar deze hebben we stopgezet wegens geen overlevingskansen voor ons kindje Hoop*. Dit was de moeilijkste beslissing van mijn leven. Daarna nog een bbZ.
Als mensen vragen hoeveel kinderen wij hebben, zeg ik doorgaans 'ééntje" omdat het moeilijk blijft om over te praten. Heel af en toe, als ik me sterk genoeg voel, antwoord ik al eens "één in onze trouwboek, maar 5 in ons hart". Ik vind het nog steeds moeilijk om dit een plaats te geven, maar probeer dit alles een beetje te zien als de bagage die ik meeneem in mijn 'levensrugzak'. Soms zou ik hem willen afdoen en heel ver weggooien, maar meer en meer slaag ik er in dit alles te waarderen. Zo draag ik mijn 5 kindjes altijd met me mee.

Ik wil hier nog wel aan toevoegen dat ik 2 jaar geleden in behandeling ben geweest bij een psychologe. Bij haar leerde ik over afscheid nemen, rouwen, het verschil tussen mannen en vrouwen... het heeft me zeker geholpen om dingen te begrijpen.

ik weet niet of er in Belgie workshops zijn rond deze thema's, maar misschien kan je eens informeren bij een fertiliteitscentra. Daar werken ze vaak samen met gespecialiseerd psycho's,...

Veel sterkte en liefs
Tiny

dikke knuf...

kan ik heel goed begrijpen...verlies blijft pijn doen..ook nog na enkele jaren als anderen het al vergeten zijn...en een hartje horen kloppen en plots niet meer...blijft je eigen hart ook even stil staan...(en bij mij klopt het niet meer als tevoren)...

X

Tiny,

wat je schrijft klopt. Ik heb een heel goed gesprek gehad met de psycholoog van het ferticentrum na m'n zoontje. Het is uiteindelijk bij één gesprek gebleven, maar ik put er toch vaak nog kracht uit. Ze heeft ons vooral geholpen in de inzichten hoe we het verwerken als individueel persoon, maar ook als koppel.
Lyke,
de tijd geeft alles een beter plaatsje, maar zoals klaverte4 het zegt, er is toch een andere tijd begonnen. Niet dat ze slechter is, maar vooral anders. We hebben een totaal andere ingesteldheid, maar op zich is daar niets mis mee. Op deze manier blijven die schatten gewoon bij ons.

Liefs
Kathleen