De Verdwaalde Ooievaar

Niets is ongepast...'t is jouw lichaam, jouw leven, jouw gevoelens...jij beslist hoe jij de dingen wil zien zodat jij verder kan. Ik heb er ook zo een 'miskraam' tussen zitten, die ik wel miskraam noem, maar waar ik emotioneel ook mee om ben gegaan zoals jij. Gewoon uit zelfbescherming. 'k had niet zo lang daarvoor mijn dochtertje verloren op 24 weken en kon niet nog iets erbij hebben. Dus meid, als jij dit niet als miskraam wil kwalificeren maar als nog een verloren embryo, dan is dat je goed recht. Ik tel hem 'technisch' mee, gewoon omdat ik er een aantal heb omwille van chromosoomafwjkingen en dus zodat dokters juiste diagnose kunnen trekken.
Veel succes nog, ik hoop dat je snel aan die 40 weken zit

dankje MA voor jouw reactie. Het spijt me dat je al zo veel hebt moeten verwerken.

Maar door het feit dat onze omgeving maar blijft vragen "of het met ons eigenlijk wel goed gaat?", begon ik te twijfelen.
Is het ongepast om direct vooruit te willen? ga ik er te licht over? ...

Misschien ben ik er gewoon te veel over aan het nadenken. En moet ik gewoon mijn eigen gevoel blijven volgen.

Ondanks dat ik (misschien uit zelfbescherming) het niet wil opvatten als "ik heb een kindje verloren" ... weet ik diep van binnen dat er een plekje in mijn hart geraakt is door dit wondertje en ik zal het nooit vergeten.

het feit is, dat ik gewoon zo snel mogelijk dit gevoel van "zwanger zijn" terug wil.

Ja dat snap ik. Zolang je het zo verwerkt en niet verdringt, gewoon je eigen ding doen

Mona Lisa,
Ik begrijp je helemaal! Ik heb een paar weken geleden ook een 'miskraam' gehad. Ik had van bij het begin van mijn zwangerschap (op 4 weken) al bloedingen. Toen ik vijf weken was, kreeg ik een erge bloeding, maar volgens het ziekenhuis was er niets aan de hand, mijn hcg was goed doorgestegen. Het bruinverlies bleef wel en een week later (op 6 weken) kregen we te horen dat het hcg drastisch gedaald was. 2 dagen later kreeg ik een felle bloeding door.
Ik kreeg voornamelijk vanuit mijn omgeving te horen dat het geen 'miskraam' was. In die zin dat niemand dat woord in de mond wilde nemen. Nu vind ik het woord 'miskraam' ook gewoon erg lelijk, maar omdat ik toch ook een twee weken heel gelukkig ben geweest, wil ik wel rouwen om iets dat geweest is. Ik ben zwanger geweest (ik begon er op den duur aan te twijfelen, maar de dr. bevestigde dit toch duidelijk) en dat vond ik fantastisch. Het heeft mij geraakt in mijn hart en dus is er daar nu een plekje voor wat er gebeurd is. Ik ben verdrietig geweest, maar ik heb het kindje ook nooit op echo gezien.
Ook ik haal er het positieve uit door te denken: als dit 1 keer gelukt is, zal dit een volgende keer ook wel lukken en dus is het slechts een kwestie van tijd vooraleer ik terug zwanger zal zijn. Voor mijn 'miskraam' was ik vooral bang dat het nooit zou lukken.
Mona Lisa, als het voor je werkt om te rationaliseren, moet je dat doen. Ik rationaliseer niet, maar ook ik ben er snel over kunnen stappen doordat ik er zo het positieve uit kan halen. Ik vermoed dus dat het voor jou ook eerder daar mee heeft te maken. En, als je dat kan, ben je gewoon heel sterk! Ik heb er steeds bewondering voor als mensen ondanks hun verdriet er het positieve uit proberen te halen, wat ze ook meemaken.
Dus lieve Mona Lisa, ik wens je verder veel succes en hoe je het ook wil noemen wat er gebeurd is, laat die ervaring je maar sterker maken, dat is wat telt!

bedankt voor deze mooie woorden. Ik probeer er inderdaad enkel het positieve uit te halen en me daaraan op te trekken.

Soms zijn we sterker dan we zelf op voorhand kunnen vermoeden.

Ik wens jou ook super veel succes!

Of je een heel prille zwangerschap die afgebroken wordt een miskraam kunt / wil noemen hangt van jezelf af. Wat is voor jou het meest comfortabel, hoe bekijk jij die afgebroken ZW.

Voor mij persoonlijk is elke ZW hoe pril ook een ZW.

Havanne

Hier is al een tijdje niets geschreven maar mijn verhaal is gelijkaardig en pril.

Voor mij is het niet zo belangrijk hoe je het noemt maar wel dat je het een plaatsje kan geven.
Ik ben net mijn zwangerschap verloren. Donderdag had ik een hoge waarde en werd ik dus pril zwanger, supergelukkig en euforisch. De dag nadien kreeg ik 's avonds bruinverlies. Het verergerde elke dag en zondagavond helrood.
De dr die ik zaterdag belde gaf me de genuanceerde uitleg - die we allemaal wel kennen - bruinverlies duidt niet noodzakelijk op het verlies van je zwangerschap maar als dit toch zo zou zijn, kunnen we daar niets aan doen, utro blijven nemen en als je echt begint te twijfelen, bloedprik.
Ik maandagochtend dus richting Jette en jawel gisterennamiddag bevestiging dat er een innesteling was en nadien afgestorven.
Ik heb veel verdriet gehad maar dan vooral om het verlies van een zwangerschap, een vooruitzicht, een gelukzalig gevoel en niet echt om het verlies van een mensje. Ik had nog niet het gevoel contact te hebben met wat er in mijn buik gebeurde. De natuur staat voor mij nog altijd op de eerste plaats. Ik ben blij dat het afstootmechanisme bij me werkt, dat het vruchtje afgestoot wordt als er iets niet klopt, dat er van de eerste poging al een innesteling was. Ik laat mijn verdriet om mijn verlies wel toe want hoe je het ook noemt, welke naam je het ook geeft voor mij blijft het verlies.

Ik zend iedereen die dit meemaakt enorm veel warmte en een hele dikke knuffel,

Isolde

Isolde schreef: Ik heb veel verdriet gehad maar dan vooral om het verlies van een zwangerschap, een vooruitzicht, een gelukzalig gevoel en niet echt om het verlies van een mensje. Ik had nog niet het gevoel contact te hebben met wat er in mijn buik gebeurde. De natuur staat voor mij nog altijd op de eerste plaats. Ik ben blij dat het afstootmechanisme bij me werkt, dat het vruchtje afgestoot wordt als er iets niet klopt, dat er van de eerste poging al een innesteling was. Ik laat mijn verdriet om mijn verlies wel toe want hoe je het ook noemt, welke naam je het ook geeft voor mij blijft het verlies.

Isolde

het spijt me dat je in dezelfde situatie zit. Veel sterkte.

Wat je in deze quote zegt, dat gevoel had ik ook. Ik voelde nog geen echte band met het vruchtje, nog niet mogelijk in zo'n vroeg stadium. Maar ik was op dat moment zo gelukkig, voelde me voor de BN al heel goed, ... Het was een zalig gevoel.

hopelijk mogen we dit allen snel weer ervaren en kunnen we uitkijken naar 40 gelukzalige weken!

succes aan iedereen

hier hetzelfde verhaal

eerst ICSI, zwanger, slechts voor een aantal weken: ze spraken van een biochemische zwangerschap: moet ik dit als een miskraam aanschouwen: vind ik eigenlijk niet... er is innesteling geweest, daarna was't gedaan... zelf zie ik dit ook niet echt als een miskraam

nu: TP van cryo: zwanger... slechts voor 8 weken; de embryo is niet verder gegroeid. Opnieuw zie ik dit niet echt als een volwaardige zwangerschap; had ook nog geen 'band' opgebouwd en eigenlijk was er ook nog geen 'mensje' gevormd. Toch komt dit harder aan, dan vorige poging. De hoop was er wel !

het is inderdaad een beetje afhankelijk van hoe je het zelf ziet

ik ben blij dat ik niet alleen ben


voor iedereen veel succes bij volgende pogingen !

liefs,
roisin

Hoi Roisin en Mona Lisa,

Vandaag ging het al veel beter. Ben met heel veel lood in mijn schoenen vannochtend vertrokken richting werk en het heeft me heel veel deugd gedaan om efkes me op iets anders te kunnen concentreren en dat lukte. Ik ben heel gelukkig met mijn werk.

Net heb ik met mijn partner lekker gegeten met TWEE glazen wijn en nog een amaretto koffieke. En ook daar heb ik van genoten.

Ik heb nog steeds helrood bloedverlies en vraag me af hoe lang dit nog gaat duren. Vrijdag ga ik bellen naar Jette want ik zit met zoveel vragen.

We geven de moed niet op en hopen dat de ijskindjes het dooiproces overleven. Wanneer starten jullie met een volgende poging. Ik weet nog totaal niet wanneer mijn lijf voldoende herstelt zal zijn om zo een poging te wagen.

Het is al vreselijk om zoiets één keer mee te maken, laat staan twee keer.

Dikke knuffel en heel veel goede moed aan jullie!

Isolde

hoi Isolde,

geniet maar van de kleine dingen; doe ik nu ook hoor...

dinsdag curretage gehad (mocht kiezen: wachten op spontaan miskraam of direct binnen: heb maar voor het laatste gekozen, dan was ik er direct van af) en 's avonds zijn we al direct iets gaan eten ook met wijn erbij .

bloedverlies heb ik niet meer, dus daar kan ik je niet bij helpen. vermoed wel dat dit normaal is.

aangezien er geen cryo's meer zijn bij ons, moeten we starten met poging 2. ik ga mijn lichaam eerst wat laten rusten en denk terug te starten met de pil in augsutus om dan in september terug PU enzo te hebben. ik wil eerst vollop genieten van de zomer, zonder met de ganse procedure bezig te zijn

wanneer starten jullie terug?

liefs,
R.

Hoi Roisin,

Ik denk dat we dan ongeveer dezelfde periode (september) met de hele hormonenzooi terug gaan beginnen. Als dat zo is gaan we mekaar heel erg steunen zenne! We hebben nog drie ijskindjes en die willen we eerst een kans geven, ik weet nu nog niet wanneer dat zal zijn. Volgende week weet ik meer.

Wij zijn in behandeling in Jette, en jullie? Morgen bel ik mijn counselor met mijn heeeeeeele waslijst vragen!

Geniet maar goed van de zomer lieve Roisin, gene stress onder de zon en geen constante wc bezoekjes dat je onderbroek er bijna afligt van al dat controleren op streepjes bloed...jeezus wat is dit zenuwslopend.

Vandaag was het toch wel vermoeiend op het werk om mijn hoofd erbij te houden. Ik installeer me nu in mijn zetelke met een lekker warm dekentje.

Goh meisje, ik wens je heel veel rust toe de volgende maanden, geniet van elk wijntje dubbel en van heel veel zon op je huid!

Dikke knuffel,
Isolde

Meiden, ik wens jullie super veel succes om dit weer even te verwerken.

Mijn zwangerschap die misgelopen is was in februari, ik ben dan op de dag dat mijn regels erdoor kwamen gestart met de pil. Hierdoor waren mijn regels ook quasi direct gestopt. Dus heb er gelukkig niet te veel last van gehad.

In april heb ik dan een TP gehad van cryo’s, spijtig genoeg negatief. Deze maand heb ik een TP van onze laatste cryo’s (als ze de ontdooiing natuurlijk overleven). Als dit resultaat ook weer negatief zal zijn, dan starten we begin juni met onze 2de IVF.
Ik zet hier al mijn hoop op. Moest het toch negatief uitdraaien dan denk ik dat ik juli en augustus even ga rusten.
Ik ben al sinds nov 2008 bijna maandelijk hormonen aan het nemen in welke vorm dan ook (clomid, menopur, puregon, …). Af en toe was er eens een pil maand, maar verder heb ik de moed nog niet gehad om mijn lichaam rust te gunnen.

Sterkte! Ik hoop dat jullie in september een mooie nieuwe start kunnen maken!

Hoi Mona Lisa en alle andere schatjes hier,

Ik duim voor een lief ijskindje dat in je buik het lekker warm krijgt Mona Lisa! Laat zeker weten hoe het gaat.

Ik ben heel erg bang voor herhaling. Ik wil heel de situatie ook zo graag controleren...wat is er misgegaan en waarom en natuurlijk is dat niet te controleren. Ik begrijp nu het woord "natuurlijk" in de vorige zin meer dan ooit.

Liefs,
Isolde