Zulke helse pijn en DIT is nog maar enkel het begin...

[Sterremama]

Voorlopig ben ik nog steeds zwanger van ons sterrenkindje...
Voorbije dinsdag, de start van ons jaarlijks verlof, gingen we onbezorgd en niksvermoedend, in gezelschap van onze 2 oudste kindjes op consulatie bij de gynaecoloog. Het was de 20 weken echo. Hét moment om te ontdekken op het een broer of zus zou worden. Thuis was alles speels in 2 kampen opgebouwd, de jongens (mijn man en zoon) wouden graag een broertje en mijn dochter en ik een zusje. Aan het einde van de rit maakte het niet zoveel uit, zolang het maar 'gezond' was.
We mochten binnen bij de dokter, ons lichtjes verontschuldigend dat we zo 'massaal' de baby wouden zien maar we vonden voor iedereen wel een plekje in de kleine kamer.
Het duurde echter minder dan een minuut, toen de gynaecoloog te kennen gaf, dat er duidelijk wat mis was. Ze nam mijn arm vast. Ik begreep er helemaal niets van want wij kwamen eigenlijk alleen maar om te weten of de jongens of de meisjes gewonnen hadden.
Weinig vruchtwater, nieren vol kistjes, leeg blaasje, onderontwikkelde longetjes...
Ik begreep het niet, het leek als een film aan mij te passeren maar stilaan begon ik wel te beseffen dat er iets ernstig aan de hand was.
De gynaecoloog was op een voorzichtige manier wel duidelijk, niertjes werken niet (meer), hierdoor wordt er geen vruchtwater aangemaakt, hierdoor kunnen de longen zich niet verder ontwikkelen, hierdoor 0% overlevingskans bij de geboorte...
Ik belandde in een soort shock, niet in de mogelijkheid om nog te reageren. Gelukkig kwam er hier en daar nog wat zinnigs uit mijn man. De kinderen begrepen ook al zéér snel dat er wat ernstig mis was. Ze zijn dan ook al 8 en 5 jaar. Terwijl ons Gitte nog steeds informeerde achter het geslacht, was onze Robbe al een stapje verder.
We werden voor een tweede opinie doorverwezen naar Leuven. Niet dat we nog veel hoop koesterden dat we nog hoopvol nieuws te kunnen ontvangen.
De 26 uren die passeerden tussen de 2 afspraken waren gewoon pure hel. Het ging desondanks allemaal vrij vlot in Leuven. Mijn man schakelde in de wachtzaal een informerend programma inzake borstvoeding e.d. uit omdat hetgene ik daar zag me nog meer van slag maakte.
Al snel werden we ontvangen maar ook daar was het hetzelfde verdikt. Omdat de schok toch enigzins gepasseerd was, lukte me het nu wel vragen te stellen, hoe-waarom-watnu en ze werden stuk voor stuk zeer geduldig beantwoordt. Dit heeft super goed geholpen om dit voorval enigzins te kunnen aanvaarden.
Onderweg naar huis durfde ik voor het eerst dan ook een telefoongesprek aangaan met één van de meters-in-spee en zij vertelde me ook de verhalen van een vriendin die in een soortgelijke situatie had verkeerd. Ik had niet verwacht dat het verhaal van lotgenoten mij zoveel zouden helpen. De wetenschap dat we niet alleen staan in zo een verhaal, steunt écht wel.
Zaterdag zal ons kindje 'geboren' worden. Heb toch wel bang wat een inpakt dit emotioneel zal teweeg brengen. We staan nog maar in het begin van een zwaar verwerkingsproces, het verlies van een ooooh, zo gewenst kindje...
Jaren heb ik moeten pleiten bij de papa voor ons nummertje 3, ook een hele poos moeten proberen om zwanger te worden en dan amper 20 weken na die conseptieperiode nu dit...
Hij/haar (wat we zaterdag dan wel zullen ontdekken) zal op een speciale manier altijd een plaatsje in ons gezin en hart blijven bewaren.
Dikke kus aan mijn het-had-niet-mogen-zijn baby x

[nogeenkeer]

Oh Sterremama, ik krijg er tranen in mijn ogen van. En het maakt niet uit of je nu al twee kindjes hebt of niet, dit is JOUW kindje, waar je naar uitzag, op hoopte en waarvan je dacht dat alles in orde was. Ik kan je alleen maar heel veel sterkte toewensen de komende dagen en weken. Hopelijk wordt je kleine sterretje vanaf zaterdag het helderste aan de hemel...

Dikke knuf,
nogeenkeer.

P.S.: ik weet dat er een forum bestaat "met lege handen" waar sterrenmama's onderling hun ervaringen uitdelen. Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar misschien kan je daar ook steun vinden van lotgenoten.

[liezeke]

Lieve sterremama,

Ben jammergenoeg ook een sterremama, ons verhaal lees je onder 'matéo, moekes mooie jongen', hier ergens onder...
De bevalling vn ons zoontje was (nog steeds) één van de mooist (en pijnlijkste) momenten vn mijn leven. De liefde die je voelt voor je kind, tja, kmoet het niet uitleggen, hé...


Je bent ook steeds welkom op www.metlegehanden.be, een gesloten forum voor sterremama's. Ook bij cozapo (contactgroep voor zwangerschapsafbreking na prenataal onderzoek) en op de website vn fara (www.fara.be) kan je info vinden over ons (cozapo) en professionele hulp.

Je bent jammergenoeg niet alleen...

We denken aan jullie.

Liesje

[jufke]

Ik wil je alleen maar veel sterkte wensen sterremama!!

[Sterremama]

Gisteren is ons Sterre geboren.
Klinkt misschien wat vreemd die naam, een sterrenkindje dat Sterre heet maar tja, die naam hadden we voor haar gekozen en die naam zal ze dan ook dragen he...
Het is prachtig meisje van 405 gram en 28 cm. Ze lijkt echt op haar grote zus!
Bevalling is (met vergelijking met onze eerdere ervaringen) vrij vlot verlopen. 8u30 mijn eerste pilletjes genomen en om 21u00 werd ze geboren. Helaas was ze reeds overleden omdat ergens tijdens het geboorteproces de moederkoek ook was losgekomen.
Het was een volmaakt minimensje. Na een korte 'kennismaking' gisterenavond hebben we deze voormiddag uitgebreider afscheid van haar genomen.
Dat ze al zo koud aanvoelde (logisch natuurlijk) maar het was best wel schrikken...
Dan het laatste kusje en een belofte dat ze woensdag naar huis mag komen (na afloop onderzoek door arts of al dat niet juist diagnose gesteld was en ophalen en cremeren de door ons gekozen begrafenisondernemer)
We hebben gekozen voor een zelf in elkaar gestoken en intieme herdenking/afscheidsceremonie bij ons thuis. (Zo weet ik dan ook al weer hoe ik de komende dagen mijn tijd kan vullen en gedachten verzetten)
We kozen al een 4 tal toepasselijke liedjes, ben bezig met een tekst, we kozen ook een bellenblaasafscheidsliedje voor onze kinderen en morgen ga ik ballonnetjes bestellen met helium die met de nodige boodschappen en tekeningen woensdagavond de hemel in kunnen. We willen het afscheid niet 'vieren' met schuimwijn want dat is te feestelijk, we willen ook geen koffie schenken want dat vinden we dan weer te koffietafel-achtig dus kiezen we voor frisdranken en een paar eenvoudige hapjes. Ik kijk uit naar haar thuiskomst, ook al zullen we niets meer stoffelijk van haar overhouden dan een hele kleine urne met was assen.
Tis niet eerlijk dat het leven zo moet lopen. Wat had ik toch graag ons Sterre zien opgroeien, het had zooo mooi kunnen zijn...

[nogeenkeer]

't is idd niet eerlijk Sterremama, dat kan ik alleen maar beamen. Toch een dikke proficiat met je Sterre! En ik vind het helemaal niet "raar" dat je ze Sterre noemde, ik vind het zelfs eerder symbolisch. En als het de naam was die jullie gekozen hadden dan is hij helemaal perfect voor haar!
Veel sterkte en een dikke knuffel!

[Sterretje]

veel sterkte Sterremama.
weer een sterretje bij aan de hemel dat over jullie zal waken.

hopelijk krijg je veel steun uit je omgeving. Woensdag zal een heel speciale dag worden. En dan kan het rouwproces pas echt starten...

[vuurvliegje]

Hier word ik even stil van... Veel sterkte.

[lauraw27]

Lieve Sterrenmama,

Veel sterkte in deze moeilijke tijd, Ik weet heel goed wat jij voelt, en egal wat jedereen zegt, jij kan geen steun vinden.
Mijn naam is Laura, 28 jaar oud en het is intussen 7 maanden geleden dat
mijn baby is overleden in mijn buik(35w3d),het was van de 1 icsi, en nu ben
ik 13 weken zwanger van de 2 icsi.
Ik heb mijn baby <Dominique> bij een zwangershaap van 35w4d verloren.Alle
verliept goed ik ben nooit ziek geweest of misselijk, en de kontrolen waren
altijd goed, de baby groeide normaal...De nachtmerrie begon op 3 december
2011,s;avonds raakte ik in paniek want ik voelde aal paar uurtjes mijn baby
niet bewegen, ik heb zelf probeerd de hartslag te vinden met de doopler maar
ik kon niet, dus ik wist aal dat niet goed was, wij zijn gelijk naar
ziekenhuis gereden en daar de echo heb het bevestigt dat mijn baby was
overlijden in mijn buik.De volgende dag was ik ingeleid, en daan 36 uren
laater<5december 2011> kom mijn baby ter wereld, hij was zo mooi en perfect
52cm en 2900g.Het was niet te zien waarom het fout is gelopen...Alle
onderzoeken zijn nu klaar, maar het was niet te vinden, dus geen oorzaak
voor de overlijden...Puur pech zij de aarts.

Liefs Laura

[Sterremama]

Oei Laura,

Hoe kan nu zoiets gebeuren met de huidige kennis die de medische wereld heeft. Geen doodsoorzaak gevonden? Bij ons was het 'een foutje van de natuur'. Onszelfs niets te verwijten (zijn we natuurlijk vet mee maar bon) maar jij krijgt zelfs nog geen uitleg, lijkt me nog veel erger...
En nu terug zwanger? Geen bang om hetzelfde verdriet 2x moeten mee te maken? Dat lijkt voor mij nu het ergste wat er zou kunnen gebeuren...
Ik wens je veel succes!

[lauraw27]

hallo Sterrenmama,
Ja ik ben elke dag bang maar ik wil een baby dus ik moet door en hopen dat alles goed komt.

Liefs Laura

[Sterremama]

Ik leef met je mee en hoop voor jou het beste!

[Nathy21]

Lieve sterremama,

Ik heb je verhaal gelezen en het heeft me enorm geraakt. Juist een jaar geleden is ons Marie geboren.... Eigenlijk met ik zeggen op de wereld gebracht... Marie had ons jammer genoeg verlaten... Een perfect kindje, zo mooi... Heel veel vrienden zijn haar komen bewonderen en dat deed zoveel deugd! op familie heb ik niet echt kunnen rekenen en mijn broer heb ik sinds die dag nooit meer gehoord... Hopelijk heb je heel veel steun v'an de mensen rondom je... Maak er ook gebruik van... Spreek er zoveel melijk over... Het is tenslotte jouw kindje... Andere mensen spreken ook wel steeds over hun kinderen, waarom zouden wij dat niet mogen...
Mij mag je steeds contacteren.... Echt.... Ik weet hoe belangrijk het is iemand te vinden als je zo diep in de put zit!
Momenteel wil mijn man geen andere kinderen en ikzelf kan niet onmiddellijk weer kinderen hebben... Pregnyl op mijn eentje gestart... Hopelijk komt er ooit een mooi, levend kindje....
Hopelijk leer je binnenkort weer iets genieten van je leven!

Veel warme groetjes

[mietje]

véél moed aan jullie sterke mama's!!

[valentijn]

Een schrijfsel van meer dan een jaar geleden, maar nog steeds zo levendig aanwezig.

Mijn kleine Valentijn

het gevoel
het gevoel dat mijn hart omhelst
nu je weg bent
nu je niet meer bent
nu je nooit zult zijn
valt met geen pennen te beschrijven

de leegte
de leegte die je nalaat
in mijn aderen
in mijn hart
in mijn bestaan
valt niet meer op te vullen

de pijn
de pijn van het besef
dat ik je niet mag noemen
dat ik je niet mag houden
dat ik je niet mag kennen
valt niet te begrijpen

Wat blijft
is het gevoel, de leegte en de pijn
wat blijft
is het gevoel niet zwanger meer te zijn
de leegte in mijn armen
en de pijn van het onnoemelijk eenzaam zijn

juli 2011



Heb vandaag een dame van 98.5 jaar gesproken op mijn werk. Ik vroeg haar naar haar kinderen, zoals hoort bij een intake gesprek. vertelde me dat ze er drie had, maar dat er maar twee geleefd hadden. ze vertelde met zoveel emotie over haar MK, zoveel jaar later had ze nog steeds tranen in de ogen. één sterretje dat altijd herder is blijven schijnen. Dit maakte mij duidelijk dat ik niet de enige ben waarbij het verdriet niet "slijt" na een tijd. Het is misschien wat minder intens, kwestie van het leven leefbaar te houden. Maar het is aanwezig, elke dag, iedere dag, altijd.

sterretjes,

Het is stil om mij heen
een buik vol vragen
een hoofd vol vlinders
stilte die aan mij blijft knagen

een hart vol gaten
pijn onder mijn huid
onzichtbaar aanwezig
in elk gebaar in elk geluid

een ongelachen glimlach,
zo lief en zacht
een ongenomen afscheid
waar ik reeds lang op wacht

stralend fonkelend aan mijn zij
stralend fonkelend diep in mij
fonkelend stralend zo dichtbij
fonkelend stralend blijf bij mij

aug 2012