Zulke helse pijn en DIT is nog maar enkel het begin...
Geplaatst: 19 juli 2012, 9:27
Voorlopig ben ik nog steeds zwanger van ons sterrenkindje...
Voorbije dinsdag, de start van ons jaarlijks verlof, gingen we onbezorgd en niksvermoedend, in gezelschap van onze 2 oudste kindjes op consulatie bij de gynaecoloog. Het was de 20 weken echo. Hét moment om te ontdekken op het een broer of zus zou worden. Thuis was alles speels in 2 kampen opgebouwd, de jongens (mijn man en zoon) wouden graag een broertje en mijn dochter en ik een zusje. Aan het einde van de rit maakte het niet zoveel uit, zolang het maar 'gezond' was.
We mochten binnen bij de dokter, ons lichtjes verontschuldigend dat we zo 'massaal' de baby wouden zien maar we vonden voor iedereen wel een plekje in de kleine kamer.
Het duurde echter minder dan een minuut, toen de gynaecoloog te kennen gaf, dat er duidelijk wat mis was. Ze nam mijn arm vast. Ik begreep er helemaal niets van want wij kwamen eigenlijk alleen maar om te weten of de jongens of de meisjes gewonnen hadden.
Weinig vruchtwater, nieren vol kistjes, leeg blaasje, onderontwikkelde longetjes...
Ik begreep het niet, het leek als een film aan mij te passeren maar stilaan begon ik wel te beseffen dat er iets ernstig aan de hand was.
De gynaecoloog was op een voorzichtige manier wel duidelijk, niertjes werken niet (meer), hierdoor wordt er geen vruchtwater aangemaakt, hierdoor kunnen de longen zich niet verder ontwikkelen, hierdoor 0% overlevingskans bij de geboorte...
Ik belandde in een soort shock, niet in de mogelijkheid om nog te reageren. Gelukkig kwam er hier en daar nog wat zinnigs uit mijn man. De kinderen begrepen ook al zéér snel dat er wat ernstig mis was. Ze zijn dan ook al 8 en 5 jaar. Terwijl ons Gitte nog steeds informeerde achter het geslacht, was onze Robbe al een stapje verder.
We werden voor een tweede opinie doorverwezen naar Leuven. Niet dat we nog veel hoop koesterden dat we nog hoopvol nieuws te kunnen ontvangen.
De 26 uren die passeerden tussen de 2 afspraken waren gewoon pure hel. Het ging desondanks allemaal vrij vlot in Leuven. Mijn man schakelde in de wachtzaal een informerend programma inzake borstvoeding e.d. uit omdat hetgene ik daar zag me nog meer van slag maakte.
Al snel werden we ontvangen maar ook daar was het hetzelfde verdikt. Omdat de schok toch enigzins gepasseerd was, lukte me het nu wel vragen te stellen, hoe-waarom-watnu en ze werden stuk voor stuk zeer geduldig beantwoordt. Dit heeft super goed geholpen om dit voorval enigzins te kunnen aanvaarden.
Onderweg naar huis durfde ik voor het eerst dan ook een telefoongesprek aangaan met één van de meters-in-spee en zij vertelde me ook de verhalen van een vriendin die in een soortgelijke situatie had verkeerd. Ik had niet verwacht dat het verhaal van lotgenoten mij zoveel zouden helpen. De wetenschap dat we niet alleen staan in zo een verhaal, steunt écht wel.
Zaterdag zal ons kindje 'geboren' worden. Heb toch wel bang wat een inpakt dit emotioneel zal teweeg brengen. We staan nog maar in het begin van een zwaar verwerkingsproces, het verlies van een ooooh, zo gewenst kindje...
Jaren heb ik moeten pleiten bij de papa voor ons nummertje 3, ook een hele poos moeten proberen om zwanger te worden en dan amper 20 weken na die conseptieperiode nu dit...
Hij/haar (wat we zaterdag dan wel zullen ontdekken) zal op een speciale manier altijd een plaatsje in ons gezin en hart blijven bewaren.
Dikke kus aan mijn het-had-niet-mogen-zijn baby x
Voorbije dinsdag, de start van ons jaarlijks verlof, gingen we onbezorgd en niksvermoedend, in gezelschap van onze 2 oudste kindjes op consulatie bij de gynaecoloog. Het was de 20 weken echo. Hét moment om te ontdekken op het een broer of zus zou worden. Thuis was alles speels in 2 kampen opgebouwd, de jongens (mijn man en zoon) wouden graag een broertje en mijn dochter en ik een zusje. Aan het einde van de rit maakte het niet zoveel uit, zolang het maar 'gezond' was.
We mochten binnen bij de dokter, ons lichtjes verontschuldigend dat we zo 'massaal' de baby wouden zien maar we vonden voor iedereen wel een plekje in de kleine kamer.
Het duurde echter minder dan een minuut, toen de gynaecoloog te kennen gaf, dat er duidelijk wat mis was. Ze nam mijn arm vast. Ik begreep er helemaal niets van want wij kwamen eigenlijk alleen maar om te weten of de jongens of de meisjes gewonnen hadden.
Weinig vruchtwater, nieren vol kistjes, leeg blaasje, onderontwikkelde longetjes...
Ik begreep het niet, het leek als een film aan mij te passeren maar stilaan begon ik wel te beseffen dat er iets ernstig aan de hand was.
De gynaecoloog was op een voorzichtige manier wel duidelijk, niertjes werken niet (meer), hierdoor wordt er geen vruchtwater aangemaakt, hierdoor kunnen de longen zich niet verder ontwikkelen, hierdoor 0% overlevingskans bij de geboorte...
Ik belandde in een soort shock, niet in de mogelijkheid om nog te reageren. Gelukkig kwam er hier en daar nog wat zinnigs uit mijn man. De kinderen begrepen ook al zéér snel dat er wat ernstig mis was. Ze zijn dan ook al 8 en 5 jaar. Terwijl ons Gitte nog steeds informeerde achter het geslacht, was onze Robbe al een stapje verder.
We werden voor een tweede opinie doorverwezen naar Leuven. Niet dat we nog veel hoop koesterden dat we nog hoopvol nieuws te kunnen ontvangen.
De 26 uren die passeerden tussen de 2 afspraken waren gewoon pure hel. Het ging desondanks allemaal vrij vlot in Leuven. Mijn man schakelde in de wachtzaal een informerend programma inzake borstvoeding e.d. uit omdat hetgene ik daar zag me nog meer van slag maakte.
Al snel werden we ontvangen maar ook daar was het hetzelfde verdikt. Omdat de schok toch enigzins gepasseerd was, lukte me het nu wel vragen te stellen, hoe-waarom-watnu en ze werden stuk voor stuk zeer geduldig beantwoordt. Dit heeft super goed geholpen om dit voorval enigzins te kunnen aanvaarden.
Onderweg naar huis durfde ik voor het eerst dan ook een telefoongesprek aangaan met één van de meters-in-spee en zij vertelde me ook de verhalen van een vriendin die in een soortgelijke situatie had verkeerd. Ik had niet verwacht dat het verhaal van lotgenoten mij zoveel zouden helpen. De wetenschap dat we niet alleen staan in zo een verhaal, steunt écht wel.
Zaterdag zal ons kindje 'geboren' worden. Heb toch wel bang wat een inpakt dit emotioneel zal teweeg brengen. We staan nog maar in het begin van een zwaar verwerkingsproces, het verlies van een ooooh, zo gewenst kindje...
Jaren heb ik moeten pleiten bij de papa voor ons nummertje 3, ook een hele poos moeten proberen om zwanger te worden en dan amper 20 weken na die conseptieperiode nu dit...
Hij/haar (wat we zaterdag dan wel zullen ontdekken) zal op een speciale manier altijd een plaatsje in ons gezin en hart blijven bewaren.
Dikke kus aan mijn het-had-niet-mogen-zijn baby x
En het maakt niet uit of je nu al twee kindjes hebt of niet, dit is JOUW kindje, waar je naar uitzag, op hoopte en waarvan je dacht dat alles in orde was. Ik kan je alleen maar heel veel sterkte toewensen de komende dagen en weken. Hopelijk wordt je kleine sterretje vanaf zaterdag het helderste aan de hemel...