Vertellen over miskraam?

[AnTan]

Dag allemaal,

Ik ben nieuw op dit forum maar weet dat er veel ensen hier moeilijk zwanger raken of al miskraam (of meerdere) hebben gehad.
Wij proberen al 2 jaar zwanger te worden en werden zwanger na 1.5 jaar, maar na 6 weken een miskraam, dat is nu 4 maanden geleden.
Het feit is dat het met mij niet zo goed gaat sinds miskraam en ik zeer angstig ben over de toekomst.

Het is zeer zwaar en bijna elke dag zijn er opeens vanuit het niks huilbuien, meestal als ik alleen was... opeens gisterenavond toen mijn man me iets vroeg.

Ik heb een panische schrik dat het gewoon niet zal lukken. We kunnen het ook niet op het gemak proberen want IEDEREEN zit er precies op te wachten. Ze kijken met fonkelende ogen mij aan en de vraag brandt op hun lippen... En vroeger gaf ik redenen waarom we nog wachtten... maar iedereen kent mij en weet dat ik al de helft van mijn leven zeg hoe graag ik kinderen wil.
En net dat blijkt nu niet te lukken. Nochtans is het alles wat ik wil. Ik weet hoeveel ergere dingen er zijn, ik weet het echt, en ik weet dat ik geluk heb dat ik mijn man gevonden heb, niet iedereen vindt zijn juiste persoon om mee samen te leven. Ik weet het wel...
Maar toch beheerst het mijn leven... En mijn leven wacht op een kindje.
Maar ik begin ziek te worden van de mensen die erover vragen... Gisteren zei ik iets zoals 'mijn kinderen later... ' en dan antwoordde die persoon (die ik heel graag zie en het goed meent) 'die kinderen, wanneer komen die eigenlijk?'... Helemaal niet kwaad bedoeld, maar het doet zo'n pijn en ik krijg het niet over mijn lippen.

Niemand weet het ook, ik kan het gewoon niet zeggen, zou me zo'n slachtoffer voelen. Alleen mijn ouders en broers weten het, maar zij beginnen er nooit over... te pijnlijk wellicht of te moeilijk. En al de rest heb ik het niet aan gezegd. Niet op het werk, niet aan schoonfamilie, niet aan vrienden.

Mijn vraag is... Zou het helpen voor mij moest iedereen het wél weten? Dat die vragen tenminste stoppen? Of is het dan nòg lastiger? Of hebben mensen daar niet veel begrip of uitleg voor? Want ja, wat moet je zeggen aan iemand die zijn kindje verloor?

Helpt het om naar een psycholoog te gaan? Kan iemand die je niet kent je helpen? Want ik weet alles zelf... zo voel ik me toch. Ja, het kan nog altijd... (maar ik weet ook dat het wie weet ook NIET kan...) En ja, er zijn ergere dingen... Ziek worden of een geliefde hebben die ziek is, is veel erger, en het is mijn wens dat ik dat niet hoef mee te maken... Maar ja, een kinderloos leven maakt me gewoon zo bang. Het is hét beeld dat ik voor me had. Kinderen hebben, mama zijn, zorgen voor... Al mijn tijd en energie en liefde steken in hen. Zoals ik dat nu doe bij mijn man en honden. Maar kinderloos zijn... Dat gaat gewoon niet.
Ik heb het gevoel dat ik op de toppen van mijn tenen loop al maanden lang...
Alsof ik buiten mezelf leef, want niemand weet wat er aan de hand is. Voor sommigen ben ik stil geworden. Voor anderen grof, want ik spreek minder met hen af... Maar... het gaat gewoon niet altijd. En al wat ik doe ik luisteren naar anderen hun problemen en dan denk ik altijd: 'ze moesten eens weten'... Want veel problemen zijn niks in vergelijking met wat vrouwen doorstaan die miskraam hebben. Het wordt zo snel gezegd 'ze had een miskraam', maar het gaat zo diep dat verlies, die pijn, die angst...

Maar goed, mijn vraag is dus, helpt het om het aan iedereen te zeggen, of is het des te lastiger? Ik zou het zeggen opdat de vragen zouden stoppen, niet om er met hen over te praten, want dat kan ik toch niet, veel te zwaar.
En psycholoog, kan dat helpen of niet? Of iets anders?

Alvast bedankt! En aan iedereen in zelfde situatie, heel veel sterkte...

[sterretjes]

Dag AnTan,

Zeer herkenbaar wat je allemaal schrijft. Ook hier al anderhalf jaar bezig ondertussen met het laatste half jaar twee miskramen (na 7,5 week zwangerschap telkens). Het is verschrikkelijk; weinig woorden passen bij hoe het voelt wanneer je hele toekomstbeeld plots ineenstuikt en alle grond onder je voeten weg is..

Ik kan je heel weinig raad geven hoe ermee om te gaan; iedereen hier zoekt een beetje haar eigen manier om het een plaatsje te geven en opnieuw verder te gaan. Ik kan je enkel zeggen hoe ik het probeer te doen. Ik heb het wel tegen vrienden, familie en collega's gezegd en probeer er ook zeer openlijk over te spreken. Mij helpt het dat iedereen weet en begrijpt dat ik het moeilijk heb en soms anders reageer dan vroeger. Het is ook fijn om er over te kunnen spreken als je het wilt en de vragen blijven inderdaad uit. Het nadeel is wel dat iedereen soms wat stiller wordt wanneer het over gezonde zwangerchappen of geboortes gaat en dan voel ik me soms wel "de zielepoot" in de groep.. Maar ik zou het echt niet voor mezelf kunnen houden; er woorden voor zoeken en mijn zorgen kunnen delen verlicht de zwaarte ervan soms wel.

Omdat ik me toch soms heel alleen voelde, zelfs met al die ondersteunende mensen om me heen, ben ik hier beginnen lezen en recent ook schrijven.. Mij helpt het heel fel om mijn emoties hier uit te schrijven en te merken dat we niet alleen staan! Ook weten wat anderen geprobeerd hebben, wat er allemaal bestaat kan helpen om terug meer perspectief te krijgen naar de toekomst.. Misschien kan je er hier op het forum wel wat over spreken? Niemand beschouwt je hier als slachtoffer; we zijn allemaal met dezelfde wens bezig!

Ik vind het in elk geval vreselijk dat je hier door moet gaan, maar weet dat je gedachten hier altijd welkom zijn hè..
Veel moed!!

[Falouche]

hallo Antan,

heeeeel herkenbaar allemaal, al die moeilijke momenten, het stiller worden, minder afspreken met anderen. Ik ben ook iemand die al meer dan 10 jaar spreekt over hoe graag ik kinderen wil. We proberen intussen meer dan 2,5 jaar om kinderen te krijgen. Mijn omgeving zou het ook raar vinden als ik nu zou afkomen dat ik er nog geen wil, of dat ik er geen wil. Ik heb het nooit verborgen gehouden. Mijn baas was trouwens de eerste die van mijn eerste miskraam afwist, en daarna mijn ouders, zus en broer en familie. Hierdoor begrijpen zij ook als ik afzeg voor geboorte-, trouw en communiefeesten.

Ik ben iemand die moet kunnen vertellen over hoe ik me voel, dus weten mijn familie, collega's en vrienden er wel van.
Maar dat moet je zelf beslissen. Je moet doen waar jij het het beste bij voelt, en voor sommigen is dat het niet vertellen en de pijnlijke vragen en gesprekken over zwangerschappen en baby's aanhoren; voor anderen is dit het wel vertellen.
Het voordeel dat ik ervaar aan het niet willen verborgen houden is dat als mensen (meestal mensen die me minder goed kennen) er, iets over zeggen of vragen ik soms gewoon zeg dat wij dat wel willen, maar dat het voorlopig niet lukt. Als het minder bekenden zijn zeg ik dan er ineens bij dat ik het er niet wil over hebben (en tegen dat ik deze twee zinnen heb uitgesproken vloeien de traantjes al, dus dan zwijgen ze meestal wel).
Mijn vrienden en familie weten er wel van, maar ik heb minder en minder contact met hen. Het zegt me niets meer om met hen af te spreken. Intussen is mijn vriendenkring gereduceerd tot regelmatig contact met 1 vriend. Van de anderen hoor ik bijna niets tot niets meer, en ik neem ook geen contact meer. Van de vrolijke sociale vrouw die ik was schiet een verdrietige vrouw over die eerder alleen staat (maar niet dat ik me eenzaam voel). Mijn vrienden van vroeger weten ook niet goed hoe te reageren, wat ik ook wel begrijp.

volgens mijn huisdokter heb ik een depressie, die intussen 2 jaar duurt (ontstaan na mijn 3e miskraam).
Ik ga bij momenten naar een psycholoog en dat doet mij wel goed. op de moeilijkste momenten ga ik er naar toe.
Hierdoor ben ik begonnen met bloedschikken, ik volg met mijn man stijldansen, ik zing in een koor, ik zorg dat ik bezig ben met dingen die ik vroeger graag deed.
Ik kan mijn verhaal nog veel uitgebreider vertellen, maar ik denk dat je aan de hand van wat ik schreef wel kunt aanvoelen, hoe moeilijk ik het heb en dat ik wel een aantal zaken probeer te doen, maar dat dat ook niet altijd lukt om gewoon de draad van eht leven op te nemen.

Ik heb al die rationele bedenkingen ook gehad die jij beschrijft: het kan veel erger; maar onderschat niet waar je door moet. Het is volgens mij een oerinstinct van de meeste vrouwen om kinderen te willen en dat kun je niet wegcijferen met rationale bedenkingen. Ik heb altijd het krijgen van kinderen gezien als essentieel in mijn bestaan, fundamenteler dan al de rest in mijn leven. En laat nu net dat niet lukken, niet moeilijk dat ik niet meer helemaal normaal functioneer.

Moesten we een glazen bol hebben en weten dat ik ooit een kindje zal hebben, dan zou ik al zoooooo gelukkig zijn, maar we weten het niet, en zullen het pas zeker zijn als we ooit een eigen boeleke in onze armen houden.
Ik duim mee dat het zal lukken bij jou, en dat je deze verdrietige pagina in je leven kunt omslaan. Maar zo lang dit niet zo ver is, moet je proberen uit te zoeken wat je kan helpen. Ga vb eens langs bij je huisarts en vraag naar welke psycholoog hij/zij je kan aanraden in jouw geval. Bij mij was het zij die me wees op hoe slecht het bij momenten met me gaat en zij verwees me naar de psycholoog.

Veel succes.

[Marijke 84]

Hoi,

Ook ik heb net een miskraam gehad.
Ik had weinig kans op een spontane zwangerschap, ging normaal met IVF starten. En plots was dat wonder daar... Het heeft maar héél kort mogen zijn en nu ben ik mama van een sterrekindje.

Het doet me ontzettend veel pijn. En ja, er zijn veel dingen die ook erg zijn in het leven. Maar je moet je verdriet niet ondermijnen. Kinderen (niet) krijgen raakt immers ook aan de essentie van het leven.

Ikzelf praat er wél over, ik kan niet anders. Ik moet het uiten. Ik vind (nu een maand later) dat het medeleven stilletjes aan wegebt. Terwijl ik nog volop rouw en verdrietig ben. Maar als ik in tranen uitbarst, dan weten ze wel waarom. Mij helpt het... Wat jij moet doen, daar moet je zelf zien uit te komen.

Veel moed... dikke knuffel!

[valentijn]

Beste AnTan,

Zo herkenbaar allemaal. De vreselijke onzekerheid, het verlies, de leegte.
In mijn geval weten slechts erger weinig mensen van mijn sterrekindjes. Soms wou ik dat ik het iedereen kon vertellen om zo wat meer begrip te krijgen. Maar anderzijds wil ik mezelf ook niet kwetsbaar opstellen, denk ik.
Het wel of niet vertellen is zo iets persoonlijks he; ik ben niet de persoon die veel over mijn privéleven vertelt in het "echte leven". Maar anderzijds heb ik wel nood aan steun en begrip en dit kan je maar krijgen door het te vertellen.
dit forum is voor mij dan ook de ideale plek om dit ECHT te vinden, bij mensen die jammergenoeg ook echt begrijpen hoe het voelt.

dikke knuffel

[AnTan]

Bedankt allemaal.
Ik ben geraakt door jullie verhalen en herken mezelf enorm.
Misschien moet ik in het vervolg dan toch maar de waarheid vertellen ja... Maar ik heb schrik dat ik me zo zwak ga voelen, een slachtoffer. Ik ben altijd iemand die zich sterk houdt en niet teveel in mijn kaarten laat kijken. Omdat ik veel te gevoelig ben, en me sowieso al heel veel aantrek van dingen... Dierenleed, onrechtvaardige dingen... En mezelf bescherm ik om een of andere reden en mensen weten eigenlijk mijn verdriet niet echt. Als ik het wél zeg, doe ik dat op een sterk moment en zeg ik dat redelijk nuchter.

Maar nu gaat het niet goed. Terwijl ik typ, ben ik aan het wenen. Terwijl ik jullie verhalen lees ben ik aan het wenen. Als ik het zou vertellen aan iemand, kan dat alleen maar via mail eigenlijk... want als ik wél zeg hoe verdrietig en hulpeloos ik me voel, zullen mensen me niet meer herkennen. Ik word een wrak en er is niets dat mensen me kunnen zeggen. Als ze relativeren van 'het komt wel vanzelf', weet ik dat ze het gewoon niet begrijpen. En dan heb ik er toch niks aan.
Want wie weet lukt het gewoon niet... En kan je nu iets zeggen wat troostend is tegen iemand die zo'n diepe kinderwens heeft en er misschien geen zal krijgen?

Moeten we echt tien jaar van ons leven alleen maar hiermee bezig zijn vraag ik me dan af? Zo'n mooie jaren... En alles vergaat in het niets... want de kamers zijn leeg...
Ik besef echt wel mijn geluk in andere dingen, maar niets of niemand kan dit gemis compenseren. Mijn hondjes misschien het meest nog

Met mijn man kan ik er goed over praten, maar hij ziet het niet zo somber in. Mannen zijn sowieso anders.
Maar met ons gebeurt het, het is ons lichaam, het is wij die baby's verliezen... wij die al van kind af aan huisje spelen...

Ahja... ik moet nog eens denken over wat ik ga doen. Maar volgens mij gaat het niet goed met mij en daar ben ik nu toch al. Want tov de buitenwereld gedraag ik me normaal, ik probeer snel na het werk naar auto te lopen en ik blijf vaak thuis ipv weg te gaan... maar dat merken mensen niet. Ik blijf positief en opgewekt en luister naar anderen hun problemen en iedereen denkt dat wij het perfecte leventje hebben.

En dan thuis... als ik helemaal alleen ben stort ik in... Tenzij ik me afleid met werk of ergens moet zijn, of wél mensen zie, maar dan is het weer doen alsof... Maar alleen, en als ik mijn gedachten toelaat... blijf ik wenen en besef ik dat het helemaal niet goed is.

Hopelijk bij afspraak gynecoloog volgende maand kunnen we snel met behandeling of zo starten en zijn het niet eerst maanden testen en zo... en nog eens afwachten. Het maakt me niet meer uit na die tijd wat moet gebeuren om een kindje te krijgen, maar ik wil vooral dat het niet te lang meer duurt. Ik weet niet wat ik moet doen als ik weer een miskraam zou krijgen, wat ik ergens wel verwacht en mij op voorbereid, maar... ik vraag eens aan mijn huisarts of ze niemand kent waarnaar ik heen kan om te praten. Zal dat denk ik mijn man laten doen via telefoon, want ik kan die zin niet uitspreken zonder te beginnen wenen, en daar hebben die mensen geen tijd voor...

Goed. Ik wil jullie bedanken voor het luisteren/lezen en wil jullie vooral zelf heel veel moed toewensen en veel geluk!

[wat is er mis?]

AnTan, kherken veel van wat je schrijft. Kheb ooit eens een tekstje geschreven na drie mislukte zwangerschappen (twee miskramen en één BBZ). Het is niet volledig van mijn hand maar gebaseerd op een tekstje dat hier ook op DVO staat. Het is geschreven toen ze nog vermoedden dat de laatste zwangerschap ook een miskraam was en ik dus nog niet wist dat het eigenlijk een BBZ was. Kheb het nooit hier gepost maar doe het nu wel omdat ik ergens hoop dat het miss helpt (is het niet voor mij dan misschien voor iemand anders):

Ik zou willen, dat ik nooit wist wat een fertiliteitsprobleem is.
Ik zou willen dat ik nooit wist hoe het voelt om een miskraam te hebben.
Ik zou willen dat ik niet wist met welke onzekerheid je kampt eens in het vakje "habituele miskraam" te komen.

Ik zou willen dat ik met iemand erover zou kunnen praten,
maar dan zou ik ook willen dat ik zou weten wat te zeggen.
Er valt weinig te zeggen en toch zou ik erover willen praten.
En anderzijds wil ik er helemaal niets over zeggen want dat voelt ongemakkelijk.

Ik zou willen dat iemand me kon zeggen hoe ik me voel
Ik weet het zelf niet wat ik voel
Laat staan dat ik weet wat ik hoor te voelen.

Ik zou willen dat hoe goed ze het ook bedoelen mensen niet afkomen met "het komt allemaal wel goed" of "je moet het positief blijven bekijken".
Wat hoor ik positief te bekijken?
Wat is er positief aan drie opeenvolgende miskramen?

De drie die continu door mijn hoofd spoken,
de drie die maakt dat er nu sprake is van "habituele miskramen".
De drie die ervoor zorgt dat de kans op een volgende miskraam ook significant verhoogt.
De drie die me echt angst inboezemt.
De drie die de kans dat het pure pech is vermindert.

Ik zou willen dat iemand me kon zeggen dat het echt goed komt.
Maar dan met 100% zekerheid en zwart op wit.
Ik zou willen dat iemand me een oplossing kon geven.
Ik zou willen dat die oplossing snel komt.
Liever gisteren dan morgen.

Ik zou willen dat ik oprecht kon gelukkig zijn met één kind,
wat niet betekent dat ik ongelukkig ben.
Ik dank elke dag (en steeds meer en meer) voor het bestaan van mijn zoon.
Mijn zoon is het lichtpunt in mijn leven.
Maar ik zou toch zo graag hem een broertje of zusje geven.

Ik zou het willen uitschreeuwen
En toch wil ik zwijgen.
Ik wil geen medelijden, maar wil wel erkenning voor mijn probleem.
Ik wil sterk zijn maar voel me zwak.

Toen wij te horen kregen dat mijn zwangerschappen te vroeg eindigden, stierf een groot deel van mij.
Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik voordien was
en ik zal ook nooit meer dezelfde persoon worden.

Ik zou heel graag willen dat anderen me kunnen begrijpen.
Dat anderen zouden kunnen inbeelden hoe het voelt:
mijn verlies en mijn verdriet, mijn hoop en mijn verlangen, mijn stilte en mijn tranen, mijn leegte en mijn pijn.
Maar ik hoop, echt waar ik hoop,
dat anderen het nooit zullen begrijpen.


Zoals je kan lezen heb ik dus het ongelooflijke geluk al een zoon te hebben. Maar toch is het verdriet om wat er is geweest en niet mocht uitbloeien enorm groot. Toch is de angst dat er misschien nooit meer een kindje komt groot. Maar ik begrijp heel goed dat mensen die nog strijden voor een eerste kindje me enorme gelukzak vinden, want op zich ben ik dat ook.

Ikzelf heb het tegen niemand verteld, behalve de heel directe omgeving (mijn broer, ouders en schoonmoeder). Maar al wie vraagt "en nog geen tweede?" antwoord ik "we willen wel maar het gaat niet zo gemakkelijk". Nog nooit gehad dat iemand verder doorvroeg. Voor mij is dat genoeg. Ik hoef er niet over de babbelen met hen die er niets v begrijpen en die niet weten hoe het voelt en zij vragen niet verder. De meeste weten wel dat mijn zoon ook niet zomaar gekomen is dus dat helpt ook wel.

[flien]

Kan zelf maar 1 raad geven. En dat is om erover te praten. En dan liefst met mensen die je begrijpen (lotgenoten) of mensen die niet bang zijn om verdriet te zien. Dat zullen je echte vrienden zijn !

In mijn omgeving weet iedereen hoe de vork aan de steel zit. En misschien verwacht ik dan teveel dat ze mij zullen begrijpen en steunen. Doen ze dit niet dan krijg je naar mijn gevoel het deksel dubbel zo hard tegen je neus. En geloof me dat komt ook hard aan zu. Maar je zal steun krijgen van mensen waarvan je het niet verwacht.
En je hebt echt wel mensen nodig in je omgeving die je erdoor moeten sleuren zu want alleen kan je dit niet aan. Als je niet eens kan ventileren en je gevoelens uiten zal dit, denk ik, je ooit eens inhalen.

Ik ben al lange niet meer de sterke persoonlijkheid van wie ik vroeger was. Maar je voordoen alsof helpt mij ook niet, in tegendeel.
En om eerlijk te zijn, we zijn een slachtoffer zu. Een slachtoffer van onmacht.

[Kusje]

Met een miskraam heb ik (gelukkig) geen ervaring, maar het heeft wel lang geduurd voor ik zwanger werd (dik 2,5 jaar). Ik heb het heel lang volgehouden om aan niemand iets te zeggen, en altijd wel iets te antwoorden als de vragen kwamen waar het eerste kindje bleef. Zelfs toen ik al met behandelingen bezig was heb ik het eerst enkel aan de "noodzakelijke" personen verteld: ouders, schoonouders en collega's (als je op onverwachte ogenblikken niet op het werk bent, dan moet je wel iets zeggen als je niet telkens een smoes wil verzinnen). Ik dacht het wel alleen aan te kunnen, als sterke madam, al heel mijn leven denk ik zelf in staat te zijn mijn problemen op te lossen. Ik wilde ook niet het slachtoffer uithangen, en dacht vooral altijd "als het nu na deze poging lukt, dan heb ik het voor niks verteld, en dan heb ik mij maar aangesteld". Maar zelfs bij behandeling heeft het enkele keren geduurd en ging het slechter met mij (niet naar de buitenwereld toe denk ik, maar alleen zijn was vaak weentijd). Ik heb het dan toch tegen één vriendin gezegd. En dat heeft reuze geholpen, echt. Dus, vanuit eigen ervaring zou ik zeggen: als het niet in je aard ligt het aan iedereen te vertellen, kies gewoon 1 of enkele personen aan wie je het wel zegt. Het zal zeker en vast helpen! Soms kan je zelfs uit onverwachte hoek veel steun krijgen. Mijn collega's bv, nooit gedacht, maar als je dan ineens op de "dag van de waarheid" een berichtje "veel succes" krijgt, dat zijn de kleine dingen die het doen!
Ik wens je heel veel succes!

[Stien_11]

Dag AnTan,
Helaas heb ik ook een miskraam gekregen op bijna 12 weken, ik ben er zo ontzettend depressief van geweest. Dat is nu zo'n 2 jaar terug. Ik heb dit voor bijna iedereen verzwegen, omdat ik het op dat moment heel moeilijk vond om erover te praten. Als ik er nu op terug blik heb ik daar spijt van.
Inmiddels licht ik iedereen die ernaar vraagt hierover in dat we dus vruchtbaarheidsproblemen hebben en wellicht kinderloos zullen blijven, om te vermijden dat ze het steeds weer zouden oprakelen en niet steeds weer die kwellende vraag zouden stellen van als we baby's zien, "jullie krijgen vast ook wel nog zin in kinderen"! AAAAAARRRGH, daar zou ik van kunnen ontploffen hé. Ze moesten eens weten!
Aan de ene kant heel hard (ik weet nl. best dat er wel nog een kans is dat het ooit lukt - we zullen nu inmiddels starten met IVF), maar aan de andere kant weten ze dan hoe het zit.
Stellen ze er vragen over en zijn het mensen die ik niet graag heb dan zeg ik dat ik er liever niet over praat.
Ik weet niet of mijn bijdrage je helpt. Doe waar je je goed bij voelt, maar mijn mening is nu om er met zoveel mogelijk mensen over te praten. Het lucht heel hard op. En neen, ze kunnen niets voor je doen. Behalve een luisterend oor aanbieden en verder geen opmerkingen meer maken over je kinderwens. Misschien moet je het ook zo botweg stellen?

[Repelsteeltje]

Dag An,

Heel herkenbaar wat je allemaal schrijft.
Ik heb 3 jaar geleden ook diep gezeten na de diagnose van azoospermie bij mijn man. Ik MOCHT er met niemand over praten, mijn man was zo gegeneerd en uit respect voor hem heb ik zo vaak mijn tranen verdrongen het puntje van mijn tong afgebeten. Zo vaak een masker opgezet en gedacht 'jullie moesten eens weten'.
Waarom ben ik niet helemaal verzopen: omdat ik 2 goede vriendinnen had die uren naar mij hebben geluisterd (luisteren is alles wat je omgeving kan doen, maar is wel een grote steun).
Nu loopt er bij ons een heerlijk dochtertje rond. En haar brusje was onderweg: wat een heerlijk gevoel was dat! en dan die fatale echo, weg gelukgevoel: terug het gevoel van onrecht (waarom ik weer) en onmacht. Het gaat redelijk met mij. OK, ik heb al een dochter en zit niet meer met die existentiele vraag of er ooit nog een kind komt. Maar ik wijt het vooral aan het feit dat ik er met mensen over heb kunnen praten. Je stelt je zwak op, dat is waar. Daarom ook dat ik het niet aan iedereen vertel, enkel aan mensen die ik echt vertrouw (3 collega's, mijn baas). Maar het doet zo'n deugd om af en toe eens de vraag te krijgen hoe het gaat en niet te moeten zeggen 'goed!'.

k Ben trouwens 3 jaar geleden wel naar een psycho gegaan. Voor mij hielp het. OK, ze kon mij geen kind geven, maar t hhielp mij om al mijn gevoelens te plaatsen. Want dat grote verlies, die onzekerheid gecombineerd met een minderwaardigheidscomplex kwam ik alleen niet te boven; (heb ik wel pas gedaan nadat ik echt gecrashed was )

[mit777]

Dag An

Hier ook reeds 2 jaar bezig en 2maand terug (lijkt nog maar gisteren) een miskraam gehad. t Is zo herkenbaar wat je schrijft. Maar wist ik het op voorhand, ik zou het niet tegen mijn omgeving vertellen.. wel de ouders en zussen enzo, maar niet op t werk, niet vriendinnen.. of t is te zien welke.
Voor mijn baas was ik het laatste nieuwtje dat ie kon vertellen tegen de ganse stad, en toen dat nieuwtje deraf was en t besef kwam dat ik na een terugplaatsting wel eens zwanger zou kunnen zijn, liet hij me in mijn wachtweken ontslaan! Goede kans op innestelling mag je wel vergeten met die stress dan.
Ik heb 1 vriendin die helaas t zelfde doormaakt en met haar kan ik er gelukkig goed over babbelen.
En nog 1 vriendin die het in haar leven ook nog niet gemakkelijk heeft gehad (andere problemen welliswaar). Zij begrijpen dit.
Anderen die nog kunnen leven met een roze bril op, helaas krijg je daar goed bedoelde maar o-zo-kwetsende reacties van.

Wat je ook kiest.. weet dat je hier steeds je hartje kan luchten!

[AnTan]

Ik ben geraakt door jullie verhalen... Bedankt voor de raad. Ondertussen weet mijn familie het (ouders en broers en oma) en één vriendin.
En misschien zullen we enkele mensen wel laten weten dat zwanger worden moeilijk lukt... Dan zwijgen ze er ook over.
Al krijg ik van mensen die dat weten wellicht reacties van: wees maar ontspannen, dat je snel zwanger geraakt. Maar niets maakt me nerveuzer. De druk ligt al zo hoog en moet al zo m'n best doen relax te zijn.

Maar goed. Bedankt allemaal. Ik wacht de maanden af en binnen paar weken naar gynecoloog en hopelijk start dan een behandeling en niet eerst weken onderzoeken... Want ik heb het gevoel dat ik nu genoeg gewacht heb...

Ik hoop, HOOP dat we een kindje krijgen. Aan iedereen veel succes!!

[heidike]

Ben nieuw op deze website, en kan me meteen vinden in je bericht, wij zijn nu al reeds 2 jaar en half aan het proberen zwanger te geraken, begin deze maand was het voor ons een blije dag, toen ik ontdekte dat ik zwanger was, ben in tranen uitgebarst van euforie, omdat het Eindelijk eens zover was, maar 3 dagen later na de bloedtest met de dokter, bleek mijn hcgwaarde al te fel gezakt te zijn, ik heb gehuild, geschreeuwd, ... Gewoon met de vraag Waarom !!

Ik probeer mijn miskraam te verwerken door veel te schrijven, mijn gevoelens neer te pennen, want een prater ben ik zo ie zo al niet, en dat helpt me wel veel.

Maar ben wel ook teleurgesteld in andere mensen, zoals mijn man zijn moeder, die deed net of er niks was gebeurt, ben toen ook echt boos geworden, en heb haar voor de bevestiging , de test en de bloedresultaten laten zien! Was zo woedend, Ook krijg ik vaak te horen, acht meid beter nu dan dat het verder was ( mijn schoonmama heeft haar dochter verloren net na de geboorte ) kijk dat is ook erg,heel erg zelf, want je hebt dat 9 maanden bij je gehad in de buik, maar daarom is het niet minder erg , je kindje verliezen op 5 weken tijd, want bijna niemand snapt in je omgeving wat het is om al zolang te proberen, en als het dan zover is, je eindelijk denk ohh het lukt wel !!

ik heb nu gewoon geen behoefte aan mensen die zeggen, ach komt wel goed, ach je bent nog jong, ach je hebt je leven voor je,... Blablabla heb ik geen nood aan

Ben blij hier toch nog lotgenoten gevonden te hebben, voel ik me niet meer zo alleen.

[valentijn]

Beste heidike,
Jammer om te horen dat je net als zovelen hier in deze vreselijke situatie terecht bent gekomen.
Het is niet makkelijk hé, een kindje verliezen. Zelf heb ik twee sterretjes en ik denk er nog elke dag aan. Ik ben bij de gelukkige die ook een prachtige dochter heeft (heb er drie jaar over gedaan) Maar ondertussen zijn we opnieuw drie jaar en twee sterretjes verder zonder een brusje. Op begrip van de schoonfamilie hoef ik ook niet te rekenen. Tot nog toe wisten ze enkel van 1MK en hadden ze vermoeden van vruchtbaarheidsproblemen. Dit weekend heb ik (als tegenreactie op iets wat werd gezegd) mee gedeeld dat kindjes bij ons op natuurlijke wijze niet meer zullen komen en dat we reeds een hele lijdensweg hebben ondergaan en nog zullen blijven volgen. Als je dan als reactie krijgt "Ik begrijp helemaal hoe je je voelt" of " Dat kost veel hé, zie maar dat je niet met een drieling zit" dan weet je het ook wel.
zelfs mijn eigen mama rationaliseert het probleem soms " je hebt nog tijd, je bent nog jong, je moet het niet forceren" Ik raak er stilaan van overtuigd dat de enige mensen die mij ergens begrijpen degene zijn die hetzelfde hebben ondergaan.
Ik hoop dan ook, heidike, dat je bij je partner en bij een enkele goede vriend/vriendin de nodige steun kan vinden om dit te verwerken