De Verdwaalde Ooievaar

Lang geleden dat ik hier nog geweest ben... Na 2,5 jaar proberen en 4 miskramen (op ongeveer 10, 8, 7 en 6 weken) werd ik op mijn 29e zwanger via IVF (en bleef ik zwanger). Intussen heb ik een flinke zoon van 1,5 jaar, mijn groot wondertje. Deze zomer zijn we begonnen voor een tweede, maar aangezien ik 0% kans heb op een natuurlijke bevruchting volgens mijn gynaecoloog (heb een ernstige vorm van PCO waardoor ik nooit spontaan ovuleer), moesten we weer de medische molen in. Op gewone hormoonbehandelingen blijk ik al niet meer te reageren. Ik liet dan maar een IVF uitvoeren in oktober waarna ik ook weer zwanger was. Terwijl ik dit typ heb ik echter wéér een miskraam. Ik was bijna 8 weken.
Na inmiddels 6 zwangerschappen te hebben gehad, vraag ik me toch af hoe het nu verder moet. Waar moet je toch altijd de kracht vandaan halen om er voor te blijven gaan? Ik ben gewoon OP. Lichamelijk èn mentaal. Ik had het precies toch wat onderschat om er terug aan te beginnen. Ik besef dat ik heel veel geluk heb dat ik toch een zoontje heb (ik weet heel goed dat het ook anders kon uitdraaien, heb ook zo lang in dat schuitje gezeten), maar ik ben nu echt ten einde raad wat de toekomst betreft. Ik weet niet of ik nog miskramen aankan. Zijn er anderen die zich in mijn situatie herkennen? Wanneer is het genoeg? Hoe en wanneer neem je die beslissing? En als je die knoop doorhakt, hoe neem je afscheid van die ene ultieme wens?
groetjes,
Noeka

moeilijk he, om er altijd weer door te moeten, de moed te verzamelen om verder te gaan. Dat is bij mij ook zo. Wij hebben nog geen kindje, wel al 7 MK, maar dan wel zeer vroeg altijd. Maar ik wil gewoon zo graag kindjes, waardoor we blijven doorgaan. De laatste 2 keer dat het misliep waren duidelijk minder moeilijk voor mij, precies of het wat went dat ik alleen maar MK krijg. Hoewel wij ons ook afvragen hoe lang we doorgaan, want een positief resultaat hebben wij nog niet. En hoe meer MK, hoe kleiner de kans dat het ooit lukt, maar anderzijds vond ik googlegewijs iemand die na 11 MK een kindje heeft. In haar geval was het de aanhouder wint, maar zal het ooit wel lukken?
Ik denk dat het wel belangrijk is om als jullie verder willen gaan, te zorgen dat jullie op voorhand genoeg draagkracht hebben, zodat bij een volgend MK jullie het wel nog kunnen blijven dragen. Want daar moeten jullie, net als wij, blijkbaar wel rekenig mee houden.
Ik ben toen ik eronder zat naar een psychologe gegaan, en ben ook met start to run begonnen. Die start to run heeft me er bovenop gekregen, en nu zijn we herstart met TP van de cryo's.
veel sterkte alleszins, het is zo verschrikkelijk moeilijk elk MK. Ik had, en heb nog steeds, het gevoel dat helemaal alleen stond in mij nverdriet. nietdat anderen geen steun willen zijn, maar vooral dat ze het niet kunnen.
Ik hoop dat de volgende keer jullie goede keer wordt.

Amai Falouche, moedig van jou dat je toch steeds de moed vindt om door te gaan ondanks je tegenslagen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie droom ook werkelijkheid mag worden, dat verdien je echt wel na zoveel inzet en miserie!! Ik duim voor de cryootjes!
Ik zit er nu echt onderdoor. De miskraam wil niet afkomen, ondanks de medicatie, dus het wordt wsch een curettage.... Pffff... wat een gedoe.
De beslissing "stoppen of doorgaan" vind ik zonder twijfel de moeilijkste uit heel mijn leven. Een deel van mij roept "stop alstublieft", en een ander deel denkt dat er nog hoop is. Ik zit compleet vast. Ik ben héél blij met ons zoontje, hij geeft me elke dag weer een reden om blij te zijn, maar hoe vaak mensen wel nie tegen me zeggen: "Eén is geen he"... niet te doen, ik word daar echt misselijk van. En vaak zijn dat mensen die weten wat ik heb moeten doen voor mijn zoon... Dus ik snap je heel goed dat je soms zo weinig steun krijgt van buitenaf. Mensen gaan de mist in met wat ze zeggen omdat ze totaal geen contact kunnen maken met wat je meemaakt.
Heel veel steun en thx voor je reactie!
liefs, noeka

dag Noeka,

Ik kreeg maar 1 miskraam te verwerken, maar we hadden zeker ook ons deel mislukkingen en teleurstellingen.
Manlief en ik hebben een 3 tal jaar via medische weg getracht een gezin te vormen, gaande van ovulatie-inductie met clomid tot ICSI. Al van bij het begin van deze lijdensweg ondervond ik dat ik gigantisch overreageerde op hormoonstimulatie, elke bijwerking had ik aan mijn been. Tijdens onze eerste ivf heb ik een overstimulatiereactie gehad met een ziekenhuisopname tot gevolg. Bij de volgende IVF/ICSI cyclus was het net niet weer van dat. Toen onze voorlaatste cryo poging uit die cyclus mislukt bleek te zijn, was de moed en energie voor ons beide ver te zoeken. Want hoe raar het ook kan klinken: ik wist dat ik bij een volgende stimulatie weer voor een jaar zou 'opgescheept' zitten met cryo's (want ik had altijd 'perfecte' embryo's) en bovendien terug een risico nam op nog een overstimulatie. Bovendien heb ik door de jarenlange hormoonbehandelingen, punctie's en gepeuter endometriose ontwikkeld of gestimuleerd, want bij elke maandstonden werd de pijn erger en erger, kwamen er ook allerhande andere klachten die verband houden met endo de kop op steken (pijn bij vrijen, darmspasmen, anale bloedingen,...).je kan je voorstellen dat de energie om verder te doen zo goed als weg was.
Ik herinner met de ochtend dat we besloten te stoppen met behandeling wakker werden, naar elkaar keken en zeiden, bijna tegelijkertijd:'tis genoeg geweest!'

Spijt dat we 'zo vroeg' stopten, hebben we niet, integendeel. Waar ik wel spijt van heb is dat ik me nooit echt ten gronde heb laten onderzoeken, want jaren later bleek dat ik een baarmoeder heb met een tussenschot, en slechts 1 doorgangkelijke eileider.

Wanneer is het genoeg geweest...??? als de energie om verder te gaan kleiner is dan de moed voor een volgende behandelingen en hoop op een goede afloop. Dit kan tijdelijk zijn, of blijvend.
Of je zoekt een alternatief, zoals wij deden, in adoptie.

het leven is soms niet fair maar je moet gewoon blijven proberen.laat je zoon die sterkte zijn die je zoekt. Ik weet niet hoe jij je voelt maar ik ken wel de teleurstelling na ee mk en hoeveel verdriet het doet. blijven praten en blijven proberen.x

Dag Pixi,amai wat een verhaal... Ik bewonder jullie moed om te zeggen "het is genoeg". Want niet alleen doorgaan vergt moed, maar zeker ook stoppen. Want stoppen betekent ook afstand nemen van een wens, vaak een hele diepe, of alternatieven beginnen afwegen. Ikzelf sta heel erg open voor alternatieven (bijv pleegouderschap), maar mijn man niet echt, of toch voorlopig niet. Misschien dat het bij hem nog komt, maar daar is het nu nog te vroeg voor.
Wat raar dat dat tussenschot nooit ontdekt is in je baarmoeder. Ik heb bij het begin van mijn onderzoeken en behandelingen een laparoscopie laten uitvoeren, om te kijken of "anatomisch" alles in orde was, en dit bleek zo te zijn. Maar inderdaad, het zou kunnen dat je in de loop van de jaren opnieuw iets ontwikkelt, zoals endometriose, en dan zou je opnieuw zo'n laparoscopie moeten krijgen he... Ik heb ook wel wat klachten zoals je die omschrijft, kga het daar toch maar es over hebben met mijn gyn.
Ik ga de vraag stoppen of doorgaan even loslaten. Nu mijn miskraam volop op gang is gekomen, wil ik daar niet mee bezig zijn want dan lijkt "stoppen" te winnen. Ik ga over een paar maanden kijken hoeveel energie ik voel om door te gaan. Een vrouw zei me onlangs: je moet er vertrouwen in hebben dat je niet méér op je pad krijgt dan wat je aankunt. Bon, dat wordt dan maar mijn nieuwe credo.

groetjes,
Noeka

@noeka: veel sterkte nog en idd, nu is het waarschijnlijk niet de moment om grote beslissingen te nemen.

Om op je vraag terug te komen ivm mijn 'afwijkingen':
een HSG onderzoek test de doorgangkelijkheid van je eileiders en dat heb ik gehad, en bleek, mits wat vertraging aan de ene kant, goed te zijn. Maar zoals nav een onderzoek ivm endometriose bleek, was hij doorgankelijk voor vocht, maar te verkleefd om eicellen door te laten.
Ivm met dat tussenschot, dat is ontdekt bij het plaatsen van een spiraal (meer voor mijn gemoedsrust en endo dan om de gebruikelijke redenen). De Gyn kon plots niet meer verder met zijn pijler (ondertussen lag ik te zweten van de pijn), na lang foefelen is hij er toch voorbij geraakt, volgens hen is het dus een schot dat start aan mijn baarmoederhals en ergens net voor het dak van de baarmoeder stopt en terugkeert. Blijkbaar zie je zo een tussenschot enkel via NMR.

grts, pixi