2012 - een turbulent jaar
Geplaatst: 27 december 2012, 22:03
Goeie avond allemaal,
M'n eerste bericht op dit forum.
Dit jaar, 2012, is er een om snel te vergeten. Na jaren gesprekken om van een psychologisch probleem verlost te geraken (vaginisme), werden we ineens zwanger. In januari konden was beginnen aan onze droom... en in februari hadden we al een positieve test. Euh, 3 tests. We konden het maar niet geloven en hebben dus nog 2 keer getest. We waren dolgelukkig!
Op 23 april kreeg ik een bloeding. In het ziekenhuis verwezen ze me door naar een gyn die ik niet kende. Wij daar naartoe. We zagen ons "wormpje" en hoorden het hartje kloppen. Er bleek niet echt iets bijzonders aan de hand. Enkele dagen later, op 26 april, verloren we ons sterretje. Het was hard; en is dat nog elke dag. Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld. Buien van geluk (zeldzaam), verdriet en zelfs boosheid naar anderen toe. Alsof je niemand nog geluk gunt. Ik schrik soms zelf nog van wà t ik kà n voelen. Gelukkig heelt tijd alle wonden; of dan toch een beetje, stilaan.
In januari hebben we een afspraak met de gyn. Ik ben benieuwd welke testen er zullen volgen en wat er ons nog allemaal te wachten staat.
Ik maak mezelf altijd het verwijt dat we er pas om m'n 33 jaar aan begonnen zijn. Volgens mijn echtgenoot mag ik dat niet doen. Destijds was hij er niet klaar voor en ik kòn het gewoon niet. Ik moet blij zijn dat ik die problemen te boven ben, zegt hij dan.
Ik heb echt een schat van een man. Begrijpend en steunend. Al ben ik soms bang hem te veel te belasten.
Vaak denk ik ook aan adoptie. Dat is iets wat me altijd al aangesproken heeft. Anderzijds is de angst om zwanger te worden en te blijven enkel maar groter geworden.
Ik doe m'n best... maar het blijft allemaal zo moeilijk.
Gelukkig kan ik er over praten. Ik vind het wel raar dat er zo weinig over gepraat wordt... als je bedankt dat zo'n 20% dit meemaakt. Ik denk wel dat ik op deze plek de nodige steun kan vinden.
Groetjes,
Sofie
M'n eerste bericht op dit forum.
Dit jaar, 2012, is er een om snel te vergeten. Na jaren gesprekken om van een psychologisch probleem verlost te geraken (vaginisme), werden we ineens zwanger. In januari konden was beginnen aan onze droom... en in februari hadden we al een positieve test. Euh, 3 tests. We konden het maar niet geloven en hebben dus nog 2 keer getest. We waren dolgelukkig!
Op 23 april kreeg ik een bloeding. In het ziekenhuis verwezen ze me door naar een gyn die ik niet kende. Wij daar naartoe. We zagen ons "wormpje" en hoorden het hartje kloppen. Er bleek niet echt iets bijzonders aan de hand. Enkele dagen later, op 26 april, verloren we ons sterretje. Het was hard; en is dat nog elke dag. Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld. Buien van geluk (zeldzaam), verdriet en zelfs boosheid naar anderen toe. Alsof je niemand nog geluk gunt. Ik schrik soms zelf nog van wà t ik kà n voelen. Gelukkig heelt tijd alle wonden; of dan toch een beetje, stilaan.
In januari hebben we een afspraak met de gyn. Ik ben benieuwd welke testen er zullen volgen en wat er ons nog allemaal te wachten staat.
Ik maak mezelf altijd het verwijt dat we er pas om m'n 33 jaar aan begonnen zijn. Volgens mijn echtgenoot mag ik dat niet doen. Destijds was hij er niet klaar voor en ik kòn het gewoon niet. Ik moet blij zijn dat ik die problemen te boven ben, zegt hij dan.
Ik heb echt een schat van een man. Begrijpend en steunend. Al ben ik soms bang hem te veel te belasten.
Vaak denk ik ook aan adoptie. Dat is iets wat me altijd al aangesproken heeft. Anderzijds is de angst om zwanger te worden en te blijven enkel maar groter geworden.
Ik doe m'n best... maar het blijft allemaal zo moeilijk.
Gelukkig kan ik er over praten. Ik vind het wel raar dat er zo weinig over gepraat wordt... als je bedankt dat zo'n 20% dit meemaakt. Ik denk wel dat ik op deze plek de nodige steun kan vinden.
Groetjes,
Sofie