Onzekerheid prille zwangerschap na MM

[Amaliya]

Iedereen zal de tegenstrijdige gevoelens wel kennen: je hebt een gans traject achter de rug via iui/vf/icsi/ivm en eindelijk word je geduld beloond. Je bent euforisch maar je kan niet genieten uit schrik dat het alsnog verkeerd kan gaan.

Ik ben vandaag exact 5weken ver, heel erg pril dus, maar ik heb geen rust meer gekend sinds het super nieuws. Ik probeer er van te genieten maar de onbekende steekjes, gevoel maken me heel erg onzeker.
Steevast heb ik zin om mijn fa te bellen voor een extra bn.

Hoe gaan jullie hier mee om? en hoe kan ik meer gerust zijn en meer genieten?

Ik ben me ervan bewust dat mensen die natuurlijk zwanger zijn ook deze ongerustheid kennen, maar als je 3 jaar in de MMM zit, en het eindleijk eens meezit wil je het liefst 9 maanden doorslapen en wakker worden door het gehuil van je wondertje..

[grootgevaarke]

Amaliya, heel erg herkenbaar. Je zit in dat medisch traject en wil niets liever te horen krijgen dan dat de behandeling gelukt is, als je in behandeling bent, denk je dat dat 'de verlossing' is. maar niets is minder waar hé, want dan begint het tobben pas... Hééééél normaal.
Er is hier al veel over geschreven onder andere topics, lees maar eens bij 'zwanger en bang', 'angstmonster' e.d.

Toch een dikke proficiat van mij met je prille zwangerschap!

[Evy_]

Ja, dat is heel normaal dat je nadat je zwanger bent geworden via ivf, je minder kan genieten van je zwangerschap, want juist omdat je er zoveel moeite hebt moeten voor doen en er zolang hebt moeten op wachten heb je veel meer schrik dat er alsnog iets mis zou gaan ...

Zelfs als je dan eindelijk bevallen bent, zou je denken dat je deze periode eindelijk achter jou kan laten, maar ook dat is niet waar. Allé bij mij toch niet. Ik ben nu 3 weken geleden bevallen en heb een schat van een zoontje, waar ik nu zeer gelukkig mee ben. Maar toch doet het nog altijd pijn als ik denk aan wat er allemaal aan vooraf is gegaan. Misschien komt dit nu ook door mijn hormonen , dat ik nu extra gevoelig ben. Maar de laatste week moet ik nog veel denken aan de bevalling en ook terug aan de behandelingen van ervoor. Het doet echt nog veel pijn, zijn er nog die dit gevoel hadden ? Wanneer gaat het eens over ? Ook de schrik dat als ik een tweede wil we weer alles van voorafaan zullen beleven ... Eigenlijk is dat een probleem dat niet is opgelost voor je kinderwens volledig is vervuld denk ik. Iemand die dit kan bevestigen ? Of draag je dit echt je hele leven mee ?

[Loeki]

Amaliya proficiat!

Kben mama van twee IVF wondertjes. De jongste is 8 maanden. Ik heb nog altijd schrik dat ik ze ga moeten afgeven, en dat is altijd zo geweest, vanaf het moment dat ik voor de eerste keer te horen kreeg ad telefoon "goed nieuws mevrouw"...

Nog altijd denk ik niet graag terug aan het zwanger worden en het zwanger zijn was idd ook met veel schrik waardoor het genieten minder was (al beterde het wel na die 12 wkn zenne!).

Tis over het algemeen een hele periode van mijn leven dat ik nu gewoon achter me moet laten... Tis niet zo gegaan zoals we gehoopt hadden. Het zij zo. We hebben twee wondertjes en zijn daar heel gelukkig mee! De rest is... tja de rest hé. Verwerken, verdriet om hebben, ja. Maar het slijt wel denk ik...

[Amaliya]

meiden super bedankt voor jullie ervaringen, reacties

Grootgevaarke: ik lees heel wat mee in zwanger en bang.. bedankt voor de tip

Evy: gefeliciteerd me de bevalling! Het moet geweldig zijn om je wondertje nu eindelijk bij je te hebben.
Ik weet niet wat er na komt, ik zit nog maa aan het begin van deze nieuwe hoofdstuk, dus kan je voorlopig niet helpen. Ik hoop over 8maanden wel heel veel hierover te kunnen vertellen


Loeki: Ik heb me redelijk kunnen neerleggen bij het feit dat het niet natuurlijk is kunnen gaan. Ik was al blij dat er kans was dat onze droom in vervulling kon gaan. Maar het is vooral wat komt en vandaag wat me echt onzeker maakt. Ik heb nog aan niemand verteld dat het raak is, zelfs niet aan mn mam of beste vriendin. Vaak wil ik het zeggen, maar houd ik mezelf tegen om niet te ver op de feiten voor te lopen. Eerst het hartje, en dan de rest. ik hoop dat ik op 12weken ook wat gerustgesteld kan zijn, want weet niet hoe lang ik dt ga volhouden

Ondertussen wel slaaploze nachten, vermoeiende dagen , darmen die overhoop liggen en angst.. heel veel angst dat dit ons misschien toch niet gegund zal blijven

[fee]

Amaliyia, allemaal heel herkenbaar! Het onwezenlijke blijft, ik ben nu 27 weken zwanger en nog iedere dag sta ik versteld van.
Pas vanaf ik beweging voelde begon ik te genieten. Ik geniet nu volop van iedere beweging,ondanks de complicaties.
Je geruststellen kan ik niet, maar heb vertrouwen. De kans is nog altijd het grootst dat het goed afloopt! Woorden van mijn gyn waar ik veel aan heb gehad en meermaals tegen mezelf heb gezegd.

@Loeki, ik kan mij nu al inbeelden dat je nog altijd schrik hebt dat je ze zal moeten afgeven. Ik vrees dat dit bij mij ook zo zal zijn. Het zijn dan ook onze wondertjes en goudklompjes é.

Als ik iets positiefs kan zeggen over gans de MMM is dat je alles anders beleefd. Intenser zou ik zeggen met de nodige ongerustheid natuurlijk.

[Sterretje]

een tip die ik ooit kreeg en hier al veel gezegd heb:
zolang het tegendeel niet bewezen is ben je zwanger.
Zeg dan ook elke dag, of meermaals tegen jezelf: IK BEN ZWANGER! Probeer te denken aan het ongeboren leven in je buik. Dat maakt het iets 'echter'
de angst zal nooit verdwijnen, maar ze zal zeker minderen. je zal leren genieten van het beebje in de buik.
eerst de angst van 'zal ik ooit zw raken', en als het dan zo ver is een nog grotere angst! Heel normaal
en als je kindje er dan eindelijk is, sta je nog 1001 angsten uit.
mijn kindjes zijn al van peuter en kleuterleeftijd, en toch ga ik nog elke avond een keer of 2 in hun bedje kijken of alles wel in orde is, elke ochtend ben ik blij hun gezichtjes te zien lachen en dan ben ik zo blij om mama te zijn...
hopelijk mogen jullie dit binnen enkele maanden ook allemaal meemaken!!

en de emotionele bagage van de behandelingen draag je ook lang mee hoor. Bij mij begint het wel te vervagen en ik kan vele beter relativeren maar het betert hoor!

[josie]

Zeer herkenbaar. Bij mij is het serieus gebeterd na 12 weken en eens ik beweging voelde heb ik wel een redelijk zorgeloze en leuke zwangerschap gehad. Maar de eerste 10 à 12 weken waren echt akelig. En het blijft ergens ook, Zoon is nu 7 maanden en er is altijd wel iets waar ik ongerust over ben, maar probeer toch te relativeren en te genieten, want het gaat allemaal zo snel, het is zonde om te vergeten genieten...

[eva30]

ik wil je niet bang maken, maar ik ben bijna 31 weken en nog elke keer ik naar het toilet ga, heb ik bang, bij elk steekje of mindere beweging, heb ik bang....

het is al beter als in het begin hoor!! maar in ieder geval probeer er van te genieten, het vliegt voorbij.

en een dikke proficiat en dikke duim dat alles goed blijft gaan!

[Loeki]

Was bij mij ook zo toen hoor dat die angst primeerde. Wat ik bedoelde was dat na de geboorte bij mij die gevoelens van de MMM terugkwamen. En das ook normaal.

Ktreed ook Josie bij. Tis zonde om niet te genieten. Dat had ik op een gegeven moment ook wel. Ook druk om te "moeten" genieten... Zeker als je zw bent via de MMM, bekruipt je toch 't gevoel "tis mss de enige keer dat ik zwanger zal zijn".

[sammie]

Kan er nie veel aan toevoegen ik was ook tot 28 weken (levensvatbaar) echt ongerust.het is gewoon zo zorgeloos zwanger is heeeeel moeilijk na de MMM maar je zal merken sommige dagen lukt het toch wel hoor.wat mij hielp is gewoon zeggen ok ik ben bang en er een beetje aan toegeven in die zin dat je nar de HA kan voor extra bloedname en later had ik een angelsound om haar hartje te horen en dat heeft mij persoonlijk heeeeeeeel erg geholpen, tot je stampjes voelt.
Veel succes en proficiat he!!
Sammie

[fee]

Eva30, heb ik ook nog hoor, telkens ik naar het toilet ga, analyseer ik het wc-papiertje op druppels bloed. Hier komt enkel nog wit wc-papier in huis Ik ben doodsbang voor rood, ik heb er al genoeg gezien tijdens mijn zwangerschap. Ik wil nu enkel nog bloed zien tijdens de bevalling.

[mietje]

@amaliya:

Ook ik herken me in jouw gevoelens,dus je bent zeker niet alléén hé ..Ik ben nu bijna 16weken zwanger en nog vindt ik het moeilijk om er ten volle van te kunnen genieten,durf het soms nog altijd niet té geloven..en wat bij mij zeker niet helpt is dat ik vorig jaar 2x ontgoocheld ben geweest..iedere keer ik op echo geweest ben en het goed was,ben ik weer efkens gerustgesteld,hélaas kan ik dat gevoel soms niet lang vasthouden...vrees dat het zo de volle 9maanden zal zijn..

Succes gewenst!

[Amaliya]

Lieve meiden

Super bedankt voor jullie reacties en jullie troost. Ik ben hier afgelopen weken echt telkens terug op gevallen en durfde gewoon niet te reageren omdat ik mijn hoop niet te hoog wou zetten.

Vandaag mijn eerste echo gehad: op 9weken tijd hebben wij het hartje van ons wondertje zo mooi zien kloppen.. Tranen van geluk konden wij niet stoppen, en oh zo gelukkig dat wij zijn. Ik besef dat het allemaal nog heel fragiel is, maar ik begin er toch veel positiever over te zijn..

heel veel liefs

Amaliya

[grootgevaarke]

Fantastisch nieuws! helemaal voorbij zal de angst wellicht nooit zijn, maar het zal wel elke dag een beetje beter gaan. Probeer er van te genieten, want het gaat zo snel!!!