Tips om kleuter alleen te doen eten

[Janne]

Ik ben de trotse mama van een kleuter van 2 jaar en 9maanden en een babytje van 4 maanden. Onze kleuter is altijd een moeilijke eter geweest. Ze heeft er nooit een uitdaging in gezien om zelf te eten en nu het kleine zusje er is, wordt het alleen maar erger. Vanaf de eerste hap vraagt ze ons te helpen ... Als we helpen gaat het eten heel vlot, maar als ze alleen moet eten, doet ze er meer dan een half uur over om vijf hapjes zelf te doen Ik heb al een systeem met stickers plakken bedacht, maar dit motiveert haar niet echt. Daar komt ook nog bij dat ze doodmoe is van de lange schooldagen. We weten niet hoe we haar zo ver kunnen krijgen dat ze alleen met smaak gaat eten. We hebben geluk dat ze bijna alles lust, dat is zeker het probleem niet.
Heeft er iemand tips?

[Mimi24]

Was er overlaatst niet iets op tv over een app om kindjes te doen eten? Weet het fijne er niet van maar mss een stimulans als je ervoor bent...?

[VickskeL]

Bij ons hetzelfde probleem en hier werkt de belofte voor een dessertje.
Dit kunnen een paar smarties of waterijsje zijn

[Liefje]

Hier is het bij veel strijdpunten zo, dat hoe meer aandacht we er aan besteden, hoe minder het vooruit gaat. Als je het over je hart kan verkrijgen, mssn eens een tijdje niks zeggen over haar eettempo, maar enkel positieve aandacht (bij elke hap die ze wel eet, uitgebreid complimentjes geven). Op een gegeven moment is de tijd om te eten klaar, wanneer jullie zelf klaar zijn - en dan wordt de tafel afgeruimd. Dan is het duidelijk dat jullie je eigen regels volgen en niet die van de koppige peuter.
En hier blijkt keer op keer, dat wanneer onze dochter echt honger heeft, ze wel zal eten. En bovendien blijkt dat peuters best een tijdje toe kunnen komen met weinig eten. Oh ja, wel gezonde tussendoortjes natuurlijk (maar niet te veel )

[Engel0405]

Heel frustrerend lijkt me dat. Hier ook een baby en 2 peuters. De ene is 2,5 jaar en weigert sinds de dag dat we uit kraamkliniek zijn plots nog om haar gebruikelijke flesjes melk te drinken. De andere 3,5 en die heeft plots ook veel meer aandacht bij eten nodig, vooral warm eten. En dat gaat dan echt niet vooruit.

Wij helpen sowieso altijd wel nog een beetje, ik vind dat op zich niet zo een ramp. Ik heb geen zin om weer een heel drama te maken rond eten. Heb die fout gemaakt in het verleden met de middelste peuter. Ze at thuis letterlijk niet en in de créche wel, kwam heel moeilijk bij ook.. Op den duur heb ik echt geluisterd naar mijn ventje en gestopt met erover te stressen, niet meer proberen opduwen en pushen. Ik denk dat eten echt zoiets is waar ouders heel rap over freaken, ik inclusief, en dat kindjes daar dan op reageren ook. Het is iets waar ze echt een machtsstrijd kunnen van maken, dat ze zelf beslissen van ik eet dit wel of ik weiger... Dus hoe meer aandacht daarrond( negatieve aandacht is ook aandacht), hoe verder van huis je kan raken.

Nu ja, makkelijk gezegd, het is heel onrustwekkend voor een mama als ze niets lijken binnen te nemen. Mijn HA zei ooit wel: er is nog nooit een kind gestorven door ondervoeding omdat het zichzelf uithongerde. Uiteindelijk zullen ze wel eten, maar je moet er wel kunnen ontspannen mee omgaan.

Ohja en als je echt een tip wil die werkt.. Het is wel een beetje een smerig truukje, maar als je echt ten einde raad bent en ook nog eens een peuter hebt die weigert lang in kinderstoeltje te zitten: naar een bumbafilmpje op iPad ofzo laten kijken en ondertussen eten in hun mondje steken. Heeft altijd gewerkt bij mijn meest ambetante etenweigeraar. En het grappige is dat ze dan deed alsof ze niet wist dat ik haar aan het voeden was, maar het mondje ging wel spontaan open als er nog maar lepel in haar richting kwam... Misschien een middel waar velen nogal sceptisch tegenover staan en zeker niet echt ideaal qua opvoeden, maar die 10 minuutjes televisie op vraag en een leeg bordje ertegenover vond ik dan toch weer niet zo slecht

[leisje]

Eten is hier ook meestal een strijdpunt voor mijn oudste dochter ( ruim twwe en een half). Wat ze lekker vindt eet ze zelf op, voor de rest moeten we helpen... En ik heb nog niet beslist of ik dat wel of niet nog wil doen. Dus de ene dag help ik voor de lieve vrede, en de volgende dag vind ik dat ze daar eigenlijk te groot voor is... Weinig consequent van mij, ik weet het. Dat heeft wellicht tot gevolg dat het probleem blijft aanslepen

Misschien toch met mijn man een gezamenlijke aanpak bepalen...