Geboorteverhalen
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
GG heb al vaak aan je gedacht ivm de BV. 
Iedereen die Baby's naam wil weten stuur maar een PB'tje. Dan kan ik daarop antwoorden, das handiger.
Hoe Yveske reageert zal ik wel eens posten onder topicje grote broer/ grote zus, als ik eens tweeeeeeeeeeeeeeeee minuten tijd heb...
(lap Baby is weer zijn handjes aan 't opeten...)
Iedereen die Baby's naam wil weten stuur maar een PB'tje. Dan kan ik daarop antwoorden, das handiger.
Hoe Yveske reageert zal ik wel eens posten onder topicje grote broer/ grote zus, als ik eens tweeeeeeeeeeeeeeeee minuten tijd heb...
(lap Baby is weer zijn handjes aan 't opeten...)
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Zozo, ook eens tijd gevonden om mijn verhaal te posten...
Ondanks het geloof van mijn gynaecoloog dat ik spontaan zou bevallen, mijn vrees dat ik de begrafenis van mijn grootvader niet zou halen, ben ik uiteindelijk toch binnen gemoeten om de bevalling in te leiden.
Op maandag 7 november ben ik tegen 's avonds naar het ziekenhuis gegaan, waar ik tegen 24u een ovule opgestoken kreeg. Tegen de morgen zouden ze een infuus prikken en mijn vliezen breken. Manlief mocht naar huis omdat er toch niets zou gebeuren.
Maar tegen 1u voelde ik toch wel wat 'activiteit'. Tegen 4u had ik echt wel weeën om de 7 min en een half uur later was dat al om de 3 min. Een uur later heb ik manlief gebeld om toch maar af te komen en mijn zus op te bellen om te babysitten en zoonlief naar de crèche te brengen.
Alhoewel volgens de vroedvrouwen het nog niet voor direct zou zijn, wilde ik mijn man bij mij om te helpen de weeën op te vangen, want ik vond het toch wel snel gaan.
Tegen 7u heb ik een epidurale gevraagd omdat de ontsluiting niet echt vorderde, ze mijn vliezen gingen breken en een infuus gingen steken en ik dus nog ergere weeën kon verwachten.
Maar alles liet op zich wachten (had het gevoel dat ze alles aan het rekken waren) en uiteindelijk kreeg ik pas om 9u mijn epidurale. Tegen dan had ik het gevoel dat de ene wee in de andere overging zonder tussenpauzen, maar volgens de anesthesist kwam dit omdat ik me niet meer kon ontspannen...
Ik had gelukkig een zeer zorgzame anesthesist die me nog wat tips gaf om me te ontspannen tijdens het plaatsen van de epidurale en voor daarna en die aandachtig naar mijn vorige epidurale ervaring luisterende (zeer lage bloeddruk, overgeven, eenzijdige en te zware verdoving) en die me voldoende uitleg gaf om die complicaties te voorkomen.
Eens de epidurale begon te werken kon ik weer volop recupereren en ging alles vlot. Om 11u45 had ik 7cm ontsluiting en tegen 12u was dat al 10cm.
Net als vorige keer lag baby niet echt perfect en had het persen niet voldoende resultaat, zodat de ventouse erbij gehaald moest worden.
Uiteindelijk ben ik tegen 12u53 bevallen van een kerngezonde zoon van 54cm en 3kg970.
Het rare is dat in tegenstelling tot de vorige keer het moedergevoel er deze keer wel direct was, maar waarschijnlijk heeft dit ook te maken dat ik veel minder heb afgezien dan de vorige keer. En alhoewel ik altijd heel afkerig stond tov epidurale (ken een aantal mensen die blijvende problemen hebben opgelopen na epidurale verdoving), weet ik nu al zeker dat als er ooit een derde zou komen, ik zeker opnieuw voor een epidurale verdoving zou kiezen.
Ondanks het geloof van mijn gynaecoloog dat ik spontaan zou bevallen, mijn vrees dat ik de begrafenis van mijn grootvader niet zou halen, ben ik uiteindelijk toch binnen gemoeten om de bevalling in te leiden.
Op maandag 7 november ben ik tegen 's avonds naar het ziekenhuis gegaan, waar ik tegen 24u een ovule opgestoken kreeg. Tegen de morgen zouden ze een infuus prikken en mijn vliezen breken. Manlief mocht naar huis omdat er toch niets zou gebeuren.
Maar tegen 1u voelde ik toch wel wat 'activiteit'. Tegen 4u had ik echt wel weeën om de 7 min en een half uur later was dat al om de 3 min. Een uur later heb ik manlief gebeld om toch maar af te komen en mijn zus op te bellen om te babysitten en zoonlief naar de crèche te brengen.
Alhoewel volgens de vroedvrouwen het nog niet voor direct zou zijn, wilde ik mijn man bij mij om te helpen de weeën op te vangen, want ik vond het toch wel snel gaan.
Tegen 7u heb ik een epidurale gevraagd omdat de ontsluiting niet echt vorderde, ze mijn vliezen gingen breken en een infuus gingen steken en ik dus nog ergere weeën kon verwachten.
Maar alles liet op zich wachten (had het gevoel dat ze alles aan het rekken waren) en uiteindelijk kreeg ik pas om 9u mijn epidurale. Tegen dan had ik het gevoel dat de ene wee in de andere overging zonder tussenpauzen, maar volgens de anesthesist kwam dit omdat ik me niet meer kon ontspannen...
Ik had gelukkig een zeer zorgzame anesthesist die me nog wat tips gaf om me te ontspannen tijdens het plaatsen van de epidurale en voor daarna en die aandachtig naar mijn vorige epidurale ervaring luisterende (zeer lage bloeddruk, overgeven, eenzijdige en te zware verdoving) en die me voldoende uitleg gaf om die complicaties te voorkomen.
Eens de epidurale begon te werken kon ik weer volop recupereren en ging alles vlot. Om 11u45 had ik 7cm ontsluiting en tegen 12u was dat al 10cm.
Net als vorige keer lag baby niet echt perfect en had het persen niet voldoende resultaat, zodat de ventouse erbij gehaald moest worden.
Uiteindelijk ben ik tegen 12u53 bevallen van een kerngezonde zoon van 54cm en 3kg970.
Het rare is dat in tegenstelling tot de vorige keer het moedergevoel er deze keer wel direct was, maar waarschijnlijk heeft dit ook te maken dat ik veel minder heb afgezien dan de vorige keer. En alhoewel ik altijd heel afkerig stond tov epidurale (ken een aantal mensen die blijvende problemen hebben opgelopen na epidurale verdoving), weet ik nu al zeker dat als er ooit een derde zou komen, ik zeker opnieuw voor een epidurale verdoving zou kiezen.
proficiat JD !
-
nathalie v
- Berichten: 2975
- Lid geworden op: 16 april 2009, 19:54
-
Glenys
- Berichten: 586
- Lid geworden op: 19 juni 2008, 16:23
10 Maanden geleden werd de tweeling geboren en ik had toen de intentie om het geboorteverhaal onmiddellijk te schrijven en te posten. t' Is er niet van gekomen maar... uitstel is geen afstel. Hieronder het verhaal:
Op maandag 31 januari werd beslist door de gynaecoloog dat het tijd was dat jullie ter wereld zouden komen. Tot dan toe had ik nog geen opening of waren jullie nog niet ingedaald. Al vanaf het begin had de dokter me gewaarschuwd dat tweelingen meestal veel eerder geboren worden. Ik had me daarom al volop voorbereid op een vroege bevalling en eventueel een keizersnede. Jullie hadden echter andere plannen en besloten om nog even te profiteren van de warme, knusse omgeving. Jullie beide hoofdjes lagen netjes naar beneden, reden genoeg om te kiezen voor een natuurlijke bevalling. Na een probleemloze zwangerschap werd na 39 weken besloten om de bevalling in te leiden omdat de kans op complicaties groter zou worden.
Nadat papa en ik uitgebreid waren gaan dineren arriveerden we dinsdag, 1 februari om 20u op de kraamafdeling. Ik werd aan de monitor gelegd om na te gaan hoe het met jullie ging. Zoals gewoonlijk deden jullie het fantastisch. Op dat moment nam ik al stilletjes afscheid van mijn gigantische buik. Het horen van jullie kloppende hartjes maakte me al helemaal week vanbinnen. Nog heel even…
Om 24u werd de bevalling ingeleid door middel van een ballonnetje. Voorbij de baarmoedermond werd dat opgeblazen zodat het een druk op mijn baarmoedermond gaf, net zoals een babyhoofdje kan doen met indalen. Op deze manier zou ik een ontsluiting van ongeveer 3 cm krijgen.
Zo gezegd, zo gedaan. De gynaecoloog van wacht plaatste het ballonnetje en de vroedvrouw wenste me een goede nachtrust toe. Ze zou komen kijken om 6u s’ morgens. Het plaatsen van het ballonnetje was allesbehalve een prettige ervaring maar nog een lachertje in vergelijking met hetgeen nog moest komen…
Ongeveer een kwartier na het plaatsen van het ballonnetje voelde ik heel onaangename krampen in mijn buik. De krampen bleven aanhouden en geen seconde kon ik me ontspannen. Omdat de vroedvrouw me nog een goede nachtrust had toegewenst, had ik het gevoel dat ik de pijn sterk aan het overdrijven was. Als ik dit nog niet aankon, wat zou ik dan later op de dag wel niet piepen? Ik besloot om te wachten tot 6 u ’s morgens. Ondertussen namen de krampen toe. Omdat ze niet regelmatig kwamen, konden het geen weeën zijn…dacht ik. Papa stond heel de tijd naast me terwijl ik me in alle bochten wrong om de pijn te minimaliseren.
Op maandag 31 januari werd beslist door de gynaecoloog dat het tijd was dat jullie ter wereld zouden komen. Tot dan toe had ik nog geen opening of waren jullie nog niet ingedaald. Al vanaf het begin had de dokter me gewaarschuwd dat tweelingen meestal veel eerder geboren worden. Ik had me daarom al volop voorbereid op een vroege bevalling en eventueel een keizersnede. Jullie hadden echter andere plannen en besloten om nog even te profiteren van de warme, knusse omgeving. Jullie beide hoofdjes lagen netjes naar beneden, reden genoeg om te kiezen voor een natuurlijke bevalling. Na een probleemloze zwangerschap werd na 39 weken besloten om de bevalling in te leiden omdat de kans op complicaties groter zou worden.
Nadat papa en ik uitgebreid waren gaan dineren arriveerden we dinsdag, 1 februari om 20u op de kraamafdeling. Ik werd aan de monitor gelegd om na te gaan hoe het met jullie ging. Zoals gewoonlijk deden jullie het fantastisch. Op dat moment nam ik al stilletjes afscheid van mijn gigantische buik. Het horen van jullie kloppende hartjes maakte me al helemaal week vanbinnen. Nog heel even…
Om 24u werd de bevalling ingeleid door middel van een ballonnetje. Voorbij de baarmoedermond werd dat opgeblazen zodat het een druk op mijn baarmoedermond gaf, net zoals een babyhoofdje kan doen met indalen. Op deze manier zou ik een ontsluiting van ongeveer 3 cm krijgen.
Zo gezegd, zo gedaan. De gynaecoloog van wacht plaatste het ballonnetje en de vroedvrouw wenste me een goede nachtrust toe. Ze zou komen kijken om 6u s’ morgens. Het plaatsen van het ballonnetje was allesbehalve een prettige ervaring maar nog een lachertje in vergelijking met hetgeen nog moest komen…
Ongeveer een kwartier na het plaatsen van het ballonnetje voelde ik heel onaangename krampen in mijn buik. De krampen bleven aanhouden en geen seconde kon ik me ontspannen. Omdat de vroedvrouw me nog een goede nachtrust had toegewenst, had ik het gevoel dat ik de pijn sterk aan het overdrijven was. Als ik dit nog niet aankon, wat zou ik dan later op de dag wel niet piepen? Ik besloot om te wachten tot 6 u ’s morgens. Ondertussen namen de krampen toe. Omdat ze niet regelmatig kwamen, konden het geen weeën zijn…dacht ik. Papa stond heel de tijd naast me terwijl ik me in alle bochten wrong om de pijn te minimaliseren.
-
Glenys
- Berichten: 586
- Lid geworden op: 19 juni 2008, 16:23
Eindelijk, 6u en de vroedvrouw kwam binnen in de kamer. Toen ze me vroeg hoe het met me ging antwoordde ik naar waarheid dat de afgelopen uren heel moeilijk waren geweest. Ze reageerde een beetje verbaasd waarom ik haar dan niet geroepen had. Blijkbaar zou zo’n ballonnetje toch heel pijnlijk kunnen zijn. Meteen onderzocht ze me en ik bleek al 4 cm ontsluiting te hebben. Joepie!
Ik werd opnieuw aan de monitor gelegd en gelukkig en tevreden hoorden we jullie hartjes kloppen. Zo verwachtingsvol dat we waren!
Om 7 u arriveerde de gynaecoloog in het ziekenhuis en werd me gevraagd of ik een epidurale verdoving wou. Dankbaar ging ik op dit voorstel in en toen de verdoving werd gezet om 7u30 slaakte ik een zucht van opluchting. Zaaaalig!
Papa en ik fantaseerden hoe jullie er zouden uitzien en of de namen die we voor jullie gekozen hadden, wel bij jullie zouden passen. Dolgelukkig maar toch een beetje bang vroegen we ons af hoe de bevalling verder zou verlopen. Ik besloot om nog even wat nachtrust in te halen en draaide me op mijn zij om te gaan slapen.
Bijna onmiddellijk voelde ik hevige weeën. Het was toen 9u30. De anesthesist werd er opnieuw bijgeroepen en blijkbaar was de epidurale verdoving slecht gezet. Ik kon mijn hele onderlichaam niet meer voelen maar mijn buik des te meer. Elke wee pufte ik moedig weg. Ondertussen probeerde de anesthesist om de verdoving terug in orde te krijgen maar helaas lukte dat niet goed.
De anesthesist kwam nog een paar keer op de kamer. Opnieuw werd er geprobeerd, soms werkte de verdoving, dan weer niet. De pijn was niet te harden. Ik snakte naar die verdoving.
Omstreeks 14u kwam de vroedvrouw nog eens voelen hoeveel opening er al was. Al 8 cm!! Het zou dus niet lang meer duren. Nog steeds werkte de epidurale verdoving niet. Ik voelde de zenuwen in de kamer toenemen. De vroedvrouw begon zich ook te irriteren aan het geklungel van de anesthesist waarop de gynaecoloog besliste om de hoofdanesthesist te roepen. Ik was uitgeput van het opvangen van de weeën. Omdat er bij een tweelingzwangerschap altijd een kans is op een spoedkeizersnede, moest de epidurale verdoving echt wel goed worden gezet.
Ik werd opnieuw aan de monitor gelegd en gelukkig en tevreden hoorden we jullie hartjes kloppen. Zo verwachtingsvol dat we waren!
Om 7 u arriveerde de gynaecoloog in het ziekenhuis en werd me gevraagd of ik een epidurale verdoving wou. Dankbaar ging ik op dit voorstel in en toen de verdoving werd gezet om 7u30 slaakte ik een zucht van opluchting. Zaaaalig!
Papa en ik fantaseerden hoe jullie er zouden uitzien en of de namen die we voor jullie gekozen hadden, wel bij jullie zouden passen. Dolgelukkig maar toch een beetje bang vroegen we ons af hoe de bevalling verder zou verlopen. Ik besloot om nog even wat nachtrust in te halen en draaide me op mijn zij om te gaan slapen.
Bijna onmiddellijk voelde ik hevige weeën. Het was toen 9u30. De anesthesist werd er opnieuw bijgeroepen en blijkbaar was de epidurale verdoving slecht gezet. Ik kon mijn hele onderlichaam niet meer voelen maar mijn buik des te meer. Elke wee pufte ik moedig weg. Ondertussen probeerde de anesthesist om de verdoving terug in orde te krijgen maar helaas lukte dat niet goed.
De anesthesist kwam nog een paar keer op de kamer. Opnieuw werd er geprobeerd, soms werkte de verdoving, dan weer niet. De pijn was niet te harden. Ik snakte naar die verdoving.
Omstreeks 14u kwam de vroedvrouw nog eens voelen hoeveel opening er al was. Al 8 cm!! Het zou dus niet lang meer duren. Nog steeds werkte de epidurale verdoving niet. Ik voelde de zenuwen in de kamer toenemen. De vroedvrouw begon zich ook te irriteren aan het geklungel van de anesthesist waarop de gynaecoloog besliste om de hoofdanesthesist te roepen. Ik was uitgeput van het opvangen van de weeën. Omdat er bij een tweelingzwangerschap altijd een kans is op een spoedkeizersnede, moest de epidurale verdoving echt wel goed worden gezet.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten