Bedankt Nathalie, om naar mij te vragen
eerlijk, 't gaat absoluut niet goed. ik denk dat we allebei op een moment zijn waarop we niet weten waarom we in godsnaam getrouwd blijven

Let op, ik hou nog altijd van hem en hij waarschijnlijk ook van mij. Maar 't is nu al 8 jaar dat hij bijna constant in 't buitenland werkt en dat alles maar dan ook alles op mijn dak terechtkomt. Hij verwijt mij dan dat ik dingen doe zonder 't hem te vragen/ vertellen. Maar 'k kan toch niet voor alles telefonisch of per mail toestemming vragen hé ( trouwens hij moet dan nog bereikbaar zijn hé

)
'k heb echt gevoel dat alles, de workload van een gezin, 't practische, 't emotionele en ook financiele voor mij alleen is. dit weekend nog ruzie gehad over de financiën: hij houdt nog steeds vast aan 't spaarbedrag dat we hadden met één kind. dat bedrag moet gespaard worden en er mag niets van de spaarboek afgehaald worden tenzij voor zaken die met 't huis te maken hebben ( oprit, tuinhuis, opdoen van 't huis). Op den duur wordt dat dus echt onmogelijk, we hebben er 3 nu met hobby's, met prijzige opvang,...Volgens hem heb ik een gat in mijn hand maar hij koopt fiets voor oudste van 400€, koopt een zwembroek van 150€

, laat de lichten buiten 's nachts branden, zet 't raam open met de chauffage aan om te verluchten, mag 170 km extra rijden omdat hij zijn visakaart in de winkel vergeten is,...
enfin, heel veel slechte gevoelens hier maar ze horen hier niet echt thuis hé
cinne