Enkele voorbeelden:
- schoonma zie ik (gelukkig) niet al te veel, maar die is ervan overtuigd dat er iets 'scheelt' met onze zoon. Aja, want hij weent elke keer als we naar daar gaan. Tja, dat kind wordt moe na een tijd en dan is hij lastig omdat ze hem niet kunnen gerust laten. Maar dat is het volgens haar niet. We moeten eens naar een specialist gaan, want ze is ervan overtuigd dat hij krampen heeft. Ik krijg de krampen van haar
En het ergste is nog dat ze mijn man daarvoor opbelt na elk bezoek en hem ook ongerust maakt.- mijn moeder is volledig anti-borstvoeding. Waarom weet ik nog altijd niet. Ze heeft daar toch geen last van? Ze heeft zelf nooit bv gegeven, maar om mijn keuze daarom zo af te breken? Eergisteren zei ze zo spontaan: goh, ik heb tenminste nog mooie borsten op mijn leeftijd, gij zult dat toch niet meer hebben met die borstvoeding. Ik viel ver van mijn stoel! Ze loopt ook ambetant omdat ze hem geen flesje kan geven, dus misschien een beetje jaloezie?
Ze is zeker en vast jaloers dat ik een zoontje heb. Zelf heeft ze twee dochters en wij hebben altijd mogen horen dat ze een jongetje wou. Ik snap dat niet. Onlangs vroeg ze mij dan ook of ik niet liever een meisje zou gehad hebben (omdat ik zelf zo'n echt meisje meisje ben). Toen ik oprecht (!) zei dat ik dolgelukkig ben met mijn zoon trok ze zo'n gezicht dat ze mij niet geloofde.
- deze week was er een reportage over je kinderen slaan als ze iets mispeuteren. Ik heb er toen met mijn man over gepraat en we zijn het beiden eens dat we dat nooit zullen doen, er zijn andere manieren om je kind iets duidelijk te maken. Dus ik zeg dat tegen mijn moeder en ze gaf duidelijk te kennen dat ze het daar niet mee eens is. Ik heb als kind ook wel eens een plak op de broek gekregen en ik heb daar niets aan over gehouden. Akkoord, maar ik wil dat niet bij mijn kind! En ik wil hen ook duidelijk maken dat ik niet tolereer dat zij mijn kind slaan. Maar wat doe ik als ze niet willen luisteren? Dreigen dat hij dan nooit mag gaan logeren bij hen?
Over voeding zal het laatste nog niet gezegd zijn trouwens. Binnen twee maand is het tijd om te starten met vaste voeding en ik ben van plan om te rapleyen. Ik verwacht mij nu alweer aan bakken kritiek en de opmerking dat ik 'toch weer speciaal moet doen'. Maar mijn man en ik zitten op dezelfde golflengte en de rest kan de boom in!
Stoppen met bv is ook al zoiets. Onlangs lieten mijn ouders vallen dat ze dat 'vies' vinden als moeders te lang bv geven. En ja, ik verwacht mij bij de start van de vaste voeding alweer aan een preek dat het tijd is om te stoppen, dat ik dat alleen uit egoïsme doe. Het doet mij echt verdriet dat mijn eigen moeder zoiets zegt. Ik ben van plan om zo lang mogelijk bv te geven (liefst zelfs tot 1j) en ik had op zijn minst gehoopt op een beetje respect. Ik heb altijd bewondering gehad voor mama's die op die manier het beste van zichzelf geven.
, komaan seg (ben zelfs lesbisch 
Dus heb ik het nog eens gemeld dat dat niet meer nodig is. Hopelijk luistert ze deze keer. Nu, het belangrijkste is dat ze hun groentjes binnen hebben. 