OK, het was even schrikken gisteren, en ik loop nog steeds wat bedenkelijk te kijken, maar het gaat al weer. Dan komt ie maar vroeger. De doopsuikertjes hebben nog een label nodig. En vaderlief heeft mij nog steeds geen adressen gegeven voor zijn deel van de geboortekaartjes( foei toch, mannen hé
)Ons huis is belange nog niet presentabel voor als straks het bezoek komt. Maar ik maak me geen illusies, dat ging sowieso niet meer op tijd lukken. De chap moet nog even drogen voor de meerlagige parket erop kan.
Dus ,ja, JufNel, ik denk dat het er op neer komt dat alles wel lukt hier.
En straks krijg ik mijn eigen privé rescue- team op bezoek.
Mijn beste vriendin die zelf net mama geworden is, komt mijn geweeklaag beluisteren en mij boordevol goede raad proppen. Eerlijk waar, wat ben ik blij dat ik een vrouw ben! Mannen hebben nooit zulke mooie, oprechte vriendschappen waar ze uit kunnen putten als het eens kwaad wordt.
Het bloeden was gisteren snel gestopt. Zal dus echt wel van het onderzoek geweest zijn. Maar ik heb wel nog het gevoel dat hij verder naar beneden glijdt. En ik voel iets dat op heel erg lichte weeën lijkt. Ze gaan gelukkig voorbij. Oefenweeën zeker? Ook de vaginale druk neemt toe ( denk ik. Ben ik echt nog objectief? )
De gyn sprak over zeker eén week vroeger, maar ze voegde er aan toe dat ze ook geen orakel was.
We zullen wel zien. Voor wie ook in de boeken wil duiken voor zijn bevalling: Het boek " Duik in je weeën" van Carota Salomé en Juliette de Wit - heeft me vannacht echt gekalmeerd. En de oefeningen ( met illustraties, nog mooie ook. ) maken het allemaal wat bevattelijker ( Als ik pannikeer, blijft er echt niet veel hangen in dat brein van mij
)Een voordeel, ik ga vandaag lekker niet meer met mijn dweilen hier rondzeulen. Met die chap ligt alles hier nog onder het stof, maar dan is dat maar zo. Na!
Dikke kus, en bedankt aan allen voor de geruststelling.
. Ben rond 01u00 wakker geschrokken van enorme buikpijn, precies zware menstruatiepijn met pijnlijke steken helemaal onderaan de buik en aan mijn rechterlies waar ons meisje ligt. Ik heb alle mogelijke houdingen geprobeerd, maar het ging niet over. Baby begon dan ook nog eens actief te worden, wat het nog pijnlijker maakte. Ben dan uiteindelijk een tijdje rechtop gaan zitten en wat rondgelopen en toen is het gelukkig gestopt, maar was toen wel al bijna een uur de pijn aan het verbijten. Ik had tranen in mijn ogen, door de pijn en ook omdat ik zo moe was. Ik hoop dat dit eenmalig was! Heeft nog iemand dit al meegemaakt? Gelukkig moet ik vanavond nog eens op controle bij de gyn en hopelijk kan zij me wat meer uitleg geven. Ik heb de laatste dagen wel het gevoel dat ons meisje aan het indalen is, dus misschien komt het van de druk...
maar weet je mijn zusje heeft 4 weken lang met een ingedaalde baby, 2cm ontsluiting en weeën rondgelopen (ze is 2 weken overtijd gegaan) terwijl er bij haar eerste geen enkel teken was van bevalling en daar is ze 14d te vroeg bevallen. Dus kan je het echt niet zeggen hoor meid! En zou het zo zijn dat je zoontje nu geboren wordt, don't worry hij gaat heus wel gezond zijn hoor!!!