Hoofdje is idd heel bijzonder, heb ik bij Yveske ook mogen meemaken... Bij Baby helaas niet, die hebben we maar net kunnen opvangen, laat staan spiegel gaan zoeken...
.Geboorteverhalen
-
Beesje
- Berichten: 273
- Lid geworden op: 5 oktober 2009, 16:03
Op 16 december zijn wij de fiere ouders geworden van een klein lief zusje voor ons zoontje! Hierbij ons bevallingsverhaal:
Eind november tijdens de controle op 36 weken, bleek dat ik al 5 cm opening had, hoewel ik nog geen harde buiken gehad had. De gyn was heel verbaasd, vooral ook omdat ons Flapke al volledig ingedaald was en de bm-hals verweekt. Ze raadde zeker aan om niet al te ver meer alleen op stap te gaan. Aangezien we ervoor van uit gingen dat we zeker niet vroeger zouden bevallen zoals bij ons zoontje, hadden we natuurlijk nog te weinig in orde gebracht en dat weekend holderdebolder superveel in orde gebracht. Maar 2 weken later liep ik nog rond! Tijdens het gyn bezoek op 38 weken bleek ik al 7 cm opening te hebben! Buiten een half uurtje harde buiken had ik eigenlijk nog steeds niks gevoeld. De gyn wou de vliezen breken, maar ikzelf wou het liever wat natuurlijker laten verlopen, en was ook totaal niet voorbereid om diezelfde dag plots te gaan bevallen
's Avonds nog eens terug geweest voor monitor en onderzoek voor de zekerheid, maar geen vordering dus gelukkig geen vliezen breken en we mochten terug naar huis. Zaterdag, dankzij Liezeke haar heerlijke soep (plus cruciale tips voor een bevalling in de auto ), begon ik in de namiddag wat harde buiken te krijgen. Helemaal nog niet regelmatig of pijnlijk, maar het bleef toch aanhouden, iets wat ik ervoor nog niet had gehad. 's avonds dan even gebeld, en voor de zekerheid moest ik toch maar langskomen, gezien de 7 cm opening van de donderdag ervoor. Toen we aankwamen, was de bevallingskamer al volledig klaar gezet, want ze verwachtten daar een puffende zwangere die alle momenten kon bevallen. Ze vonden het dan ook zeer grappig dat ik daar nog gewoon kwam aangewandeld alsof er niks aan de hand was Rond 20u waren we daar en bleek dat ik 8-9 cm opening had! Maar nog steeds geen weeen of pijn. Dus in het ziekenhuis nog een toertje gaan wandelen, en dan rond 23u bleek ik ruim 9 cm te hebben, nog steeds zonder pijn. Vanaf half 12 begon ik wel te voelen dat de harde buiken minder frequent werden, maar al wel iets intenser en regelmatiger. Het was dan toch op gang gekomen! Om iets voor middernacht heeft de vroedvrouw dan toch mijn vliezen gebroken omdat ik quasi volledige ontsluiting had en het bad werd klaargezet. Hup bad in, en 10 minuten later begonnen de weeen echt op gang te komen en toch wat pijnlijker te worden. Na een half uurtje afzien waaronder 10 minuutjes persen was onze kleine meid daar om iets voor 1! Een superwondertje! De laatste minuten waren wel een pak intenser dan bij ons zoontje, maar liever kort en krachtig En van het moment dat ik ons dochtertje op mij voelde, zo lief en schattig, was ik het alweer vergeten. Een flink meisje van 3.73 kg en 52 cm. Het is echt een superbrave meid, de borstvoeding lukt goed, en buiten een klein scheurtje dat moest genaaid worden, is alles heel vlotjes verlopen. Voor zo'n bevalling wil ik nog wel eens tekenen! Het enige is dat ons wondertje nu op de zonnebank onder het UV-licht moet, want door het even blijven vastzitten met het gezichtje tijdens het persen, is er meer bloed blijven zitten, en heeft ze nu te veel bilirubine. Hopelijk is het morgen terug gezakt, want dan mogen we naar huis, anders moeten we waarschijnlijk nog een nachtje extra blijven. En dan kunnen we eindelijk beginnen genieten met ons gezinnetje en ben vooral benieuwd hoe ons zoontje dan gaat reageren eens zijn zusje thuis is! Hij is net geen 2, en momenteel begrijpt hij er nog niks van, maar als mama en papa thuis de aandacht gaan moeten verdelen, zal hij het wel snel doorhebben denk ik!
liefs,
Beesje
Eind november tijdens de controle op 36 weken, bleek dat ik al 5 cm opening had, hoewel ik nog geen harde buiken gehad had. De gyn was heel verbaasd, vooral ook omdat ons Flapke al volledig ingedaald was en de bm-hals verweekt. Ze raadde zeker aan om niet al te ver meer alleen op stap te gaan. Aangezien we ervoor van uit gingen dat we zeker niet vroeger zouden bevallen zoals bij ons zoontje, hadden we natuurlijk nog te weinig in orde gebracht en dat weekend holderdebolder superveel in orde gebracht. Maar 2 weken later liep ik nog rond! Tijdens het gyn bezoek op 38 weken bleek ik al 7 cm opening te hebben! Buiten een half uurtje harde buiken had ik eigenlijk nog steeds niks gevoeld. De gyn wou de vliezen breken, maar ikzelf wou het liever wat natuurlijker laten verlopen, en was ook totaal niet voorbereid om diezelfde dag plots te gaan bevallen
's Avonds nog eens terug geweest voor monitor en onderzoek voor de zekerheid, maar geen vordering dus gelukkig geen vliezen breken en we mochten terug naar huis. Zaterdag, dankzij Liezeke haar heerlijke soep (plus cruciale tips voor een bevalling in de auto ), begon ik in de namiddag wat harde buiken te krijgen. Helemaal nog niet regelmatig of pijnlijk, maar het bleef toch aanhouden, iets wat ik ervoor nog niet had gehad. 's avonds dan even gebeld, en voor de zekerheid moest ik toch maar langskomen, gezien de 7 cm opening van de donderdag ervoor. Toen we aankwamen, was de bevallingskamer al volledig klaar gezet, want ze verwachtten daar een puffende zwangere die alle momenten kon bevallen. Ze vonden het dan ook zeer grappig dat ik daar nog gewoon kwam aangewandeld alsof er niks aan de hand was Rond 20u waren we daar en bleek dat ik 8-9 cm opening had! Maar nog steeds geen weeen of pijn. Dus in het ziekenhuis nog een toertje gaan wandelen, en dan rond 23u bleek ik ruim 9 cm te hebben, nog steeds zonder pijn. Vanaf half 12 begon ik wel te voelen dat de harde buiken minder frequent werden, maar al wel iets intenser en regelmatiger. Het was dan toch op gang gekomen! Om iets voor middernacht heeft de vroedvrouw dan toch mijn vliezen gebroken omdat ik quasi volledige ontsluiting had en het bad werd klaargezet. Hup bad in, en 10 minuten later begonnen de weeen echt op gang te komen en toch wat pijnlijker te worden. Na een half uurtje afzien waaronder 10 minuutjes persen was onze kleine meid daar om iets voor 1! Een superwondertje! De laatste minuten waren wel een pak intenser dan bij ons zoontje, maar liever kort en krachtig En van het moment dat ik ons dochtertje op mij voelde, zo lief en schattig, was ik het alweer vergeten. Een flink meisje van 3.73 kg en 52 cm. Het is echt een superbrave meid, de borstvoeding lukt goed, en buiten een klein scheurtje dat moest genaaid worden, is alles heel vlotjes verlopen. Voor zo'n bevalling wil ik nog wel eens tekenen! Het enige is dat ons wondertje nu op de zonnebank onder het UV-licht moet, want door het even blijven vastzitten met het gezichtje tijdens het persen, is er meer bloed blijven zitten, en heeft ze nu te veel bilirubine. Hopelijk is het morgen terug gezakt, want dan mogen we naar huis, anders moeten we waarschijnlijk nog een nachtje extra blijven. En dan kunnen we eindelijk beginnen genieten met ons gezinnetje en ben vooral benieuwd hoe ons zoontje dan gaat reageren eens zijn zusje thuis is! Hij is net geen 2, en momenteel begrijpt hij er nog niks van, maar als mama en papa thuis de aandacht gaan moeten verdelen, zal hij het wel snel doorhebben denk ik!liefs,
Beesje
-
inaatje13
- Berichten: 890
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 11:22
Ok even poging doen tot het vertellen van mijn bevalling van Junne. Sorry als het wat lang duurt!!
Ik ben rond 23u gaan slapen, zonder dat er iets aan de hand was. Rond 1u wakker geworden van "krampen". Ik dus poging gedaan om naar toilet te gaan. Ging niet echt, dus dan maar terug in bed gekropen. Rond half 2-2u werd Leen wakker van mijn gewoel. Ze stelde voor van in bad te gaan. Ik stemde na een tijdje in. Ze vroeg om op tijd iets te laten weten, zodat ze indien nodig nog kon douchen. Ik timede ondertussen mijn weeën die wel regelmatig kwamen om de 3 à 4 minuten ,maar telkens maar 30 à 40 sec duurden. Leen kwam kijken hoe het met me ging. Ik stelde haar voor om toch maar te douchen, want dat ik mss toch naar ziekenhuis wilde voor alle zekerheid om te checken. Ze ging dus in de douche ondertussen bleef ik weeën hebben, ondertussen om de 2 à 3 minuten, maar wel nog steeds kort van duur... Rond 3u-3u15 heb ik dan ons mama gebeld (die woont 2 huizen verder), ze was hier dus snel. Ondertussen uit bad gekomen en me aangekleed (met hulp van de mama). Leen heeft nog onze lakens verschoond,... Dan naar ziekenhuis gereden. Ik nog steeds schrik dat het vals alarm was, omdat mijn weeën zo kort duurde...
Om 3u30 in ziekenhuis gearriveerd, zelf nog naar binnen gewandeld. DE vroedvrouw vroeg of ik kwam om te bevallen. Ik heb nog rustig mijn uitleg gedaan dat ik dacht van wel, maar dat mijn weeën maar kort duurde,... ZE nam me dan mee naar bevallingskamer waar ze me onderzocht. Ze toucheerde en zei dat ze niks meer voelde. Leen en ik dachten even dat mijn opening dus weg was. We keken wat verward naar elkaar, waarop de vroedvrouw zei dat ze bedoelde dat ik volledige ontsluiting had. Slik :-/. Terwijl ze iets ging halen, zei ik tegen Leen dat dat betekende dat ik geen epidurale meer kon :-/. Leen vroeg dit bij binnenkomst vroedvrouw nog even na, maar dit werd uiteraard bevestigd. Ondertussen nog wat overgegeven,...
Ik vroeg of ik dan wel nog in bad mocht. De vroedvrouw ging de gynaecoloog hiervoor bellen, want dat zou dan wel kunnen betekenen dat ik in bad zou bevallen. (Ik heb altijd gezegd dat ik dat graag wilde doen, maar dat ik dacht dit nooi te kunnen, omdat je dan geen epidurale mag...) Was ok voor gyn. Dus ik in bad. Ondertussen toch al stilletjes aan persweeën gekregen. Ik mocht dus beginnen persen. Lekker gênant, kaka doen in bad,... Gynaecoloog was er snel. Het persen ging wel goed, maar Junne schoot elke keer terug. Na een tijdje besloot gyn dat ik toch uit bad moest en op de stoel moest bevallen, zodat de vroedvrouw wat kon helpen door op mijn buik te drukken...Dus snel tussen 2 weeën in uit bad, geholpen door gyn en vroedvrouw, wat een gesukkel. Dan in de stoel. De gyn bevestigde nogmaals dat ik wel erg smal ben, tja :-/. De vroedvrouw (die trouwens ook Lertens bevalling deed) weer mee op mijn bed om op mijn buik te duwen. Ik ondertussen echt veel pijn,pfff!! Maar na een kwartier in de beugels, een grote knip en twee stevige scheuren verder, was onze jongen daar dan om 4u59. Ook de moederkoek kwam snel na nog een persje.
Junne mocht meteen op mij liggen en daar ook lang blijven liggen (Lerten reutelde dus moest meteen weg). Toen deed Junne ook kaka op mij net als zijn grote broer.
Tijdens het naaien , wat ik overigens zeer pijnlijk vond, heel de tijd onze jongen dichtbij mij, zalig!! Als dat alles ook achter de rug was en onze jongen een beetje proper was gewreven en ikzelf gewassen was, mocht ik hem huid tegen huis z'n eerste voeding geven. ZO leuk! Zo dan samen op ander bed gelegd en naar onze kamer gebracht! Veel naweeën gehad,... Maar dus eigenlijk op 4u tijd mijn babytje in mijn armen gekregen... Ons gezinnetje is nu compleet!!
Ik ben rond 23u gaan slapen, zonder dat er iets aan de hand was. Rond 1u wakker geworden van "krampen". Ik dus poging gedaan om naar toilet te gaan. Ging niet echt, dus dan maar terug in bed gekropen. Rond half 2-2u werd Leen wakker van mijn gewoel. Ze stelde voor van in bad te gaan. Ik stemde na een tijdje in. Ze vroeg om op tijd iets te laten weten, zodat ze indien nodig nog kon douchen. Ik timede ondertussen mijn weeën die wel regelmatig kwamen om de 3 à 4 minuten ,maar telkens maar 30 à 40 sec duurden. Leen kwam kijken hoe het met me ging. Ik stelde haar voor om toch maar te douchen, want dat ik mss toch naar ziekenhuis wilde voor alle zekerheid om te checken. Ze ging dus in de douche ondertussen bleef ik weeën hebben, ondertussen om de 2 à 3 minuten, maar wel nog steeds kort van duur... Rond 3u-3u15 heb ik dan ons mama gebeld (die woont 2 huizen verder), ze was hier dus snel. Ondertussen uit bad gekomen en me aangekleed (met hulp van de mama). Leen heeft nog onze lakens verschoond,... Dan naar ziekenhuis gereden. Ik nog steeds schrik dat het vals alarm was, omdat mijn weeën zo kort duurde...
Om 3u30 in ziekenhuis gearriveerd, zelf nog naar binnen gewandeld. DE vroedvrouw vroeg of ik kwam om te bevallen. Ik heb nog rustig mijn uitleg gedaan dat ik dacht van wel, maar dat mijn weeën maar kort duurde,... ZE nam me dan mee naar bevallingskamer waar ze me onderzocht. Ze toucheerde en zei dat ze niks meer voelde. Leen en ik dachten even dat mijn opening dus weg was. We keken wat verward naar elkaar, waarop de vroedvrouw zei dat ze bedoelde dat ik volledige ontsluiting had. Slik :-/. Terwijl ze iets ging halen, zei ik tegen Leen dat dat betekende dat ik geen epidurale meer kon :-/. Leen vroeg dit bij binnenkomst vroedvrouw nog even na, maar dit werd uiteraard bevestigd. Ondertussen nog wat overgegeven,...
Ik vroeg of ik dan wel nog in bad mocht. De vroedvrouw ging de gynaecoloog hiervoor bellen, want dat zou dan wel kunnen betekenen dat ik in bad zou bevallen. (Ik heb altijd gezegd dat ik dat graag wilde doen, maar dat ik dacht dit nooi te kunnen, omdat je dan geen epidurale mag...) Was ok voor gyn. Dus ik in bad. Ondertussen toch al stilletjes aan persweeën gekregen. Ik mocht dus beginnen persen. Lekker gênant, kaka doen in bad,... Gynaecoloog was er snel. Het persen ging wel goed, maar Junne schoot elke keer terug. Na een tijdje besloot gyn dat ik toch uit bad moest en op de stoel moest bevallen, zodat de vroedvrouw wat kon helpen door op mijn buik te drukken...Dus snel tussen 2 weeën in uit bad, geholpen door gyn en vroedvrouw, wat een gesukkel
. Dan in de stoel. De gyn bevestigde nogmaals dat ik wel erg smal ben, tja :-/. De vroedvrouw (die trouwens ook Lertens bevalling deed) weer mee op mijn bed om op mijn buik te duwen. Ik ondertussen echt veel pijn,pfff!! Maar na een kwartier in de beugels, een grote knip en twee stevige scheuren verder, was onze jongen daar dan om 4u59. Ook de moederkoek kwam snel na nog een persje. Junne mocht meteen op mij liggen en daar ook lang blijven liggen (Lerten reutelde dus moest meteen weg). Toen deed Junne ook kaka op mij net als zijn grote broer.
Tijdens het naaien , wat ik overigens zeer pijnlijk vond, heel de tijd onze jongen dichtbij mij, zalig!! Als dat alles ook achter de rug was en onze jongen een beetje proper was gewreven en ikzelf gewassen was, mocht ik hem huid tegen huis z'n eerste voeding geven. ZO leuk! Zo dan samen op ander bed gelegd en naar onze kamer gebracht! Veel naweeën gehad,... Maar dus eigenlijk op 4u tijd mijn babytje in mijn armen gekregen... Ons gezinnetje is nu compleet!!
-
Lie_29
- Berichten: 1063
- Lid geworden op: 12 januari 2009, 23:18
D'r wordt daar precies wat afgekakt ten huize Inaatje
In alle geval: wat leuk voor je dat je zo vlot bevallen bent en vooral: proficiat met de flinke zoon!
Uit nieuwsgierigheid: wordt Junne bij jullie in de streek als jongensnaam gebruikt? 'k Heb 2 Junnes in de klas gehad en 1x een Junneke maar dat waren dus meisjes. 'k Dacht dus eerst dat je een dochter had
In alle geval: wat leuk voor je dat je zo vlot bevallen bent en vooral: proficiat met de flinke zoon!
Uit nieuwsgierigheid: wordt Junne bij jullie in de streek als jongensnaam gebruikt? 'k Heb 2 Junnes in de klas gehad en 1x een Junneke maar dat waren dus meisjes. 'k Dacht dus eerst dat je een dochter had
-
liezeke
- Berichten: 2796
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 7:23
Leuk dit topicje...
Deed me eraan herinneren dat ik ook nog niets geschreven heb over mijn bevalling, ondertussen al een tijdje geleden. soit...
De dag voor de bevalling had ik nog mijn benen geëpileerd (kwestie vn deftig op bevallingsstoel te liggen... hm, alsof dat nog aan de orde is dan) en daarmee het laatste to do tje doorgestreept op mijn lijstje. Ik merkte al een paar dagen dat het lastiger werd, herinner me dat ik daags ervoor zei tegen ventje: 'nu wordt het toch zwaar...'. Anyway, nog een wandelingetje met dochtertje in bos (dochtertje op 'buik-zitje' en 's avonds heel moe in bedje gerold), mijn mama was net op logement bij ons omdat mijn papa zijn broers op bezoek had voor hun jaarlijks broer-driedaagse (en dan moest ze ergens anders naar toe).
Rond half drie oefenwee, nog één rond drie, en na een uurtje begon ik regelmaat te voelen (om het kwartier). Voldoende om niet meer te knn slapen (werd steeds wakker door wee) en ben dus nog maar wat gaan strijken en opruimen om de tijd te laten passeren. Tegen vijf uur nog poging om wat te rusten. Ventje wakker vn mijn gewoel. Had het ook al int snotje dat het niet gewoon een oefenwee was. Nog wat liggen overleggen want ventje was van wacht die dag en moest sowieso nr zh, ik zou 'gewoon' met hem meegaan en ff aan monitor liggen, dan zouden we vlug weten of het doorzette. Voor alle zekerheid al het gerief al ingepakt. Dat hadden onze buren natuurlijk gezien en die stonden al heel snel opgewonden te supporteren:). Mijn mama was ook thuis dus kon die makkelijk bij dochtertje blijven.
In zh aan de monitor, oefenweetjes om het kwartier. Vv vond die weeën nogal zwak en zei dat ik wel naar huis kon gaan, gyn kwam langs en die zei laconiek: 'ah, mooi regelmatig, dat gaat hier doorzetten, hé, blijf maar hier!!'. Nog tot de middag aan monitor en weeën volgden elkaar sneller op (mr nog niet hevig). Rond de middag nog eens check-up door gyn en 3/4 cm. Goed om dan maar in zh te blijven. Meteen aan epi gelegd omdat die tegen 6 cm toch geen zin meer zou hebben. Na epi, nog ff knn chillen. Bij controle opening vochtverlies, vv dacht meteeen aan gebroken vliezen (en briefte dat zo aan gyn) mr bij nader inzien was dat gewoon urineverlies.
Nu ja, was vrij groggy vn epi en kon me dus niet zoveel schelen. tegen zes uur begon ik de contracties meer en meer te voelen en probeerde ik bij te duwen. Geen resultaat. Na een uurtje (zat toen op zeven cm) toch maar anestesist gevraagd te komen die via kathedertje zelf extra bolus bijgaf. Geen resultaat. Bij toucheren daarna voelde ik alles... Weeën vrij intens (moest ze echt wegpuffen). Anestesist teruggeroepen die epi checkte en bleek die verschoven waardoor alles onderhuids kwam te zitten. Mr maximale dosis was gegeven dus ze kon niet nog extra bijgeven. Damn, dat was dik balen, niet zozeer de contracties (die zou ik wel overleven) mr de vooruitzicht dat dochtertje na geboorte vn zoontje nog zou draaien en de gyn haar manueel eruit zou moeten halen boezemde me enorme angst in.
Ondertss ging verdere opening mr niet vooruit, ik deed vier uur over één cm en werd stillekesaan doodmoe (op einde nog weeënstorm erbij). Vv (vn de late) dan gebeld nr gyn met vraag of ze de vliezen kon breken... Gyn reageerde nogal verbijsterd: 'hoe die vliezen waren toch allang gebroken? Breek ze maar gauw'. na breken vn vliezen ook nog volledige maaginhoud (aquarius) geledigd en na een uurtje eindelijk volledige ontsluiting. Oef, mocht gaan persen. Of nee, ik moest wachten tot de gyn er was (bij tweelingen moet dat). Man dat was ver-schrikkelijk, heb zowat heel het ziekenhuis bij elkaar gekrijst (inclusief krijsen bij persen)... mr na twee keer persen was zoontje er al. KA stond klaar om hem op te vangen en checken mr hij zette zijn keel al open nog voor hij bij haar was (zo moeder zo zoon);). Dan ff wachten tot bm zich wat hersteld had voor er weer een perswee kwam, duurde niet lang of ik kon terug beginnen persen. Ondertss was de vv al op mijn buik gaan hangen om te voorkomen dat dochtertje zou draaien. Mr dochtertje zat hoog en moest nog een spildraai maken (of zoiets wnt terwijl gyn het uitlegde dacht ik alleen maar: 'haal dat kind eruit! nu!'). Persen voor haar duurde langer dus en was ondertss zo moe (bijna 24 u bezig) dat ik helemaal geen goesting meer had (op bepaalde moment dacht ik echt: 'ik stop ermee, doen jullie maar allemaal verder...', niet echt zo efficiënt natuurlijk) mr na twintig minuten was ze er dan. Oef! had gedacht haar zelf op te vangen mr was zotcontent dat KA ook weer klaar stond om haar op te vangen. Kon geen pap meer zeggen. Nu ja, mocht natuurlijk nog eens persen voor de placenta's (ook weer een gans kind;)) die er vlot kwamen. hechten deed ook best wel pijn mr was eigenlijk niets vergeleken met weeënstorm en/of eigenlijke persen. Nu ja, dat deed er allemaal niet meer toe, kindjes waren allebei goedgekeurd en 2800 en 3000 gr. Supercontent.
Met laatste krachten kindjes nog aangelegd en dan me als een voddenpop laten wassen. Nog een dagje met infuusje oxytocine rondgelopen (twins) en dag erop nr huis. Content dat ik niet meer in materniteit moest blijven en thuis stilletjesaan kon beginnen met een 'full house':).
Liesje
Deed me eraan herinneren dat ik ook nog niets geschreven heb over mijn bevalling, ondertussen al een tijdje geleden. soit...
De dag voor de bevalling had ik nog mijn benen geëpileerd (kwestie vn deftig op bevallingsstoel te liggen... hm, alsof dat nog aan de orde is dan) en daarmee het laatste to do tje doorgestreept op mijn lijstje. Ik merkte al een paar dagen dat het lastiger werd, herinner me dat ik daags ervoor zei tegen ventje: 'nu wordt het toch zwaar...'. Anyway, nog een wandelingetje met dochtertje in bos (dochtertje op 'buik-zitje' en 's avonds heel moe in bedje gerold), mijn mama was net op logement bij ons omdat mijn papa zijn broers op bezoek had voor hun jaarlijks broer-driedaagse (en dan moest ze ergens anders naar toe).
Rond half drie oefenwee, nog één rond drie, en na een uurtje begon ik regelmaat te voelen (om het kwartier). Voldoende om niet meer te knn slapen (werd steeds wakker door wee) en ben dus nog maar wat gaan strijken en opruimen om de tijd te laten passeren. Tegen vijf uur nog poging om wat te rusten. Ventje wakker vn mijn gewoel. Had het ook al int snotje dat het niet gewoon een oefenwee was. Nog wat liggen overleggen want ventje was van wacht die dag en moest sowieso nr zh, ik zou 'gewoon' met hem meegaan en ff aan monitor liggen, dan zouden we vlug weten of het doorzette. Voor alle zekerheid al het gerief al ingepakt. Dat hadden onze buren natuurlijk gezien en die stonden al heel snel opgewonden te supporteren:). Mijn mama was ook thuis dus kon die makkelijk bij dochtertje blijven.
In zh aan de monitor, oefenweetjes om het kwartier. Vv vond die weeën nogal zwak en zei dat ik wel naar huis kon gaan, gyn kwam langs en die zei laconiek: 'ah, mooi regelmatig, dat gaat hier doorzetten, hé, blijf maar hier!!'. Nog tot de middag aan monitor en weeën volgden elkaar sneller op (mr nog niet hevig). Rond de middag nog eens check-up door gyn en 3/4 cm. Goed om dan maar in zh te blijven. Meteen aan epi gelegd omdat die tegen 6 cm toch geen zin meer zou hebben. Na epi, nog ff knn chillen. Bij controle opening vochtverlies, vv dacht meteeen aan gebroken vliezen (en briefte dat zo aan gyn) mr bij nader inzien was dat gewoon urineverlies.
Nu ja, was vrij groggy vn epi en kon me dus niet zoveel schelen. tegen zes uur begon ik de contracties meer en meer te voelen en probeerde ik bij te duwen. Geen resultaat. Na een uurtje (zat toen op zeven cm) toch maar anestesist gevraagd te komen die via kathedertje zelf extra bolus bijgaf. Geen resultaat. Bij toucheren daarna voelde ik alles... Weeën vrij intens (moest ze echt wegpuffen). Anestesist teruggeroepen die epi checkte en bleek die verschoven waardoor alles onderhuids kwam te zitten. Mr maximale dosis was gegeven dus ze kon niet nog extra bijgeven. Damn, dat was dik balen, niet zozeer de contracties (die zou ik wel overleven) mr de vooruitzicht dat dochtertje na geboorte vn zoontje nog zou draaien en de gyn haar manueel eruit zou moeten halen boezemde me enorme angst in.
Ondertss ging verdere opening mr niet vooruit, ik deed vier uur over één cm en werd stillekesaan doodmoe (op einde nog weeënstorm erbij). Vv (vn de late) dan gebeld nr gyn met vraag of ze de vliezen kon breken... Gyn reageerde nogal verbijsterd: 'hoe die vliezen waren toch allang gebroken? Breek ze maar gauw'. na breken vn vliezen ook nog volledige maaginhoud (aquarius) geledigd en na een uurtje eindelijk volledige ontsluiting. Oef, mocht gaan persen. Of nee, ik moest wachten tot de gyn er was (bij tweelingen moet dat). Man dat was ver-schrikkelijk, heb zowat heel het ziekenhuis bij elkaar gekrijst (inclusief krijsen bij persen)... mr na twee keer persen was zoontje er al. KA stond klaar om hem op te vangen en checken mr hij zette zijn keel al open nog voor hij bij haar was (zo moeder zo zoon);). Dan ff wachten tot bm zich wat hersteld had voor er weer een perswee kwam, duurde niet lang of ik kon terug beginnen persen. Ondertss was de vv al op mijn buik gaan hangen om te voorkomen dat dochtertje zou draaien. Mr dochtertje zat hoog en moest nog een spildraai maken (of zoiets wnt terwijl gyn het uitlegde dacht ik alleen maar: 'haal dat kind eruit! nu!'). Persen voor haar duurde langer dus en was ondertss zo moe (bijna 24 u bezig) dat ik helemaal geen goesting meer had (op bepaalde moment dacht ik echt: 'ik stop ermee, doen jullie maar allemaal verder...', niet echt zo efficiënt natuurlijk) mr na twintig minuten was ze er dan. Oef! had gedacht haar zelf op te vangen mr was zotcontent dat KA ook weer klaar stond om haar op te vangen. Kon geen pap meer zeggen. Nu ja, mocht natuurlijk nog eens persen voor de placenta's (ook weer een gans kind;)) die er vlot kwamen. hechten deed ook best wel pijn mr was eigenlijk niets vergeleken met weeënstorm en/of eigenlijke persen. Nu ja, dat deed er allemaal niet meer toe, kindjes waren allebei goedgekeurd en 2800 en 3000 gr. Supercontent.
Met laatste krachten kindjes nog aangelegd en dan me als een voddenpop laten wassen. Nog een dagje met infuusje oxytocine rondgelopen (twins) en dag erop nr huis. Content dat ik niet meer in materniteit moest blijven en thuis stilletjesaan kon beginnen met een 'full house':).
Liesje
-
Ster_
- DVO Lid
- Berichten: 2946
- Lid geworden op: 18 juli 2011, 10:53
-
ringling
- Berichten: 739
- Lid geworden op: 17 maart 2010, 18:46
9,5 maand na mn bevalling hier nog eens komen lezen 
Hier is mijn verhaal:
Misschien eventjes ter info: mijn plan was zo vroeg mogelijk naar het ziekenhuis gaan, ik wou de arbeid liever niet thuis doen (angst voor te laat te vertrekken). In het ziekenhuis zouden ze me wel ondersteunen hoe ik de arbeid kon doen
Ik was uitgerekend voor 6/12/12... ik wou zelf liever niet bevallen op sinterklaas en was blij toen die dag voorbij ging. Op 8/12 zei ik nog tegen iemand (die vroeg of het niet te lang duurde): 'ik ga bevallen op 12/12/12
Op 10/12/12 werd ik wakker rond 4u met lichte weeën. Om 6u heb ik mn vriend wakker gemaakt met de mededeling 't zal dan toch geen 12/12/12 worden'. Weeën kwamen om de paar minuten dus dacht toen (naïef) dat ik ging bevallen dus ik wandelde vrolijk het ziekenhuis binnen. Na onderzoek en een uur aan de monitor, bleek ik op 2cm te blijven hangen. Dus terug naar huis. 'Kom maar eens terug als je niet meer kan lopen vd pijn'. 'Morgen heb je toch nog een afspraak bij de gyn.'
11/12/12 in de voormiddag: afspraak bij de gyn. Tot dan zijn de weeën lichtjes op en af gegaan (maar nog heel draaglijk). De gyn heeft de vliezen lichtjes losgemaakt en nog de ultieme tip gegeven: 'Je weet toch wat de bevalling kan opwekken?' Ik: 'Ik heb daar nu niet zoveel zin in.' Gyn: 'Dat hoeft niet hoor, je moet alleen de vliegen op het plafond tellen en wachten tot hij klaar is.' 
Ja hoor, het is een man (Hij excuseerde zich wel hoor.)
In de namiddag kwam alles terug op gang, nu iets heftiger. Dus poging nummer twee.
In het ziekenhuis was het superdruk! Twee uur aan de monitor gehangen (ze waren druk bezig met bevallingen), maar ik bleef steken op 3cm...
Ondanks regelmatige, en reeds pijnlijke weeën om de 2-3 minuten, werd ik tot mn grote frustratie terug naar huis gestuurd... 'Maar wanneer moet ik dan terugkomen??' 'Als je water breekt' of 'als je wil terugkomen'. Tja...
18u45 was ik terug thuis... vanaf dan heb ik op de zetel gelegen (op een kussen), weeën wegpuffen. Tot mn vriend voorstelde in bad te gaan. Toen ik daar wat slijm verloor, begon mn vriend wat groen te zien
(hij dacht al dat ik begon te bevallen) en zijn we terug vertrokken (derde keer goeie keer). Om 22u45 aan het ziekenhuis toegekomen. Deze keer in de rolstoel al puffend naar boven... Tot aan de glazen deur van verloskunde...
'Je zal eventjes moeten wachten, we hebben geen kamer vrij'. Ik heb daar toen 15min aan de deur gestaan en begon echt wat te hyperventileren... Mn vriend heeft me toen enorm gesteund door mee te ademen.
Toen ik binnen kon: 5cm 'Mevrouw u komt bevallen' 'Joepi!!, geef maar een epidurale!'... 'Dat zal niet lukken, de kamers hiervoor zijn bezet' (of zoiets)
rolstoel in, naar bevallingskamer (vriend snel valiesje gaan halen), terug controle: 8 cm. Snel gyn bellen, 15 min later was die er al... 9cm. Om 23u40 heb ik nog gevraagd of 12/12/12 zou lukken Ja hoor.
Het werd 12/12/12 om 1u08 uiteindelijk.
Had een eerste poging gedaan om 00u10 maar voelde mn persweeën niet genoeg waardoor ik te snel stopte met persen. Ze hebben een baxtertje gestoken en dan me een half uurtje alleen gelaten... (we waren met 3 tegelijk ah bevallen en er waren maar 2 vroedvrouwen).
Helemaal anders dan het scenario dat ik in mn hoofd had dus... maar perfect...
(blijkbaar moest het wel plots snel gaan omdat hartslag beebje zakte en moest ik geknipt worden om het wat vlotter te laten verlopen... maar dat ging wat aan me voorbij).
Intussen is mn kleine schat Sem al 9,5 maand
Hier is mijn verhaal:
Misschien eventjes ter info: mijn plan was zo vroeg mogelijk naar het ziekenhuis gaan, ik wou de arbeid liever niet thuis doen (angst voor te laat te vertrekken). In het ziekenhuis zouden ze me wel ondersteunen hoe ik de arbeid kon doen
Ik was uitgerekend voor 6/12/12... ik wou zelf liever niet bevallen op sinterklaas en was blij toen die dag voorbij ging. Op 8/12 zei ik nog tegen iemand (die vroeg of het niet te lang duurde): 'ik ga bevallen op 12/12/12
Op 10/12/12 werd ik wakker rond 4u met lichte weeën. Om 6u heb ik mn vriend wakker gemaakt met de mededeling 't zal dan toch geen 12/12/12 worden'. Weeën kwamen om de paar minuten dus dacht toen (naïef) dat ik ging bevallen
dus ik wandelde vrolijk het ziekenhuis binnen. Na onderzoek en een uur aan de monitor, bleek ik op 2cm te blijven hangen. Dus terug naar huis. 'Kom maar eens terug als je niet meer kan lopen vd pijn'. 'Morgen heb je toch nog een afspraak bij de gyn.'11/12/12 in de voormiddag: afspraak bij de gyn. Tot dan zijn de weeën lichtjes op en af gegaan (maar nog heel draaglijk). De gyn heeft de vliezen lichtjes losgemaakt en nog de ultieme tip gegeven: 'Je weet toch wat de bevalling kan opwekken?' Ik: 'Ik heb daar nu niet zoveel zin in.' Gyn: 'Dat hoeft niet hoor, je moet alleen de vliegen op het plafond tellen en wachten tot hij klaar is.'
Ja hoor, het is een man (Hij excuseerde zich wel hoor.)In de namiddag kwam alles terug op gang, nu iets heftiger. Dus poging nummer twee.
In het ziekenhuis was het superdruk! Twee uur aan de monitor gehangen (ze waren druk bezig met bevallingen), maar ik bleef steken op 3cm...
Ondanks regelmatige, en reeds pijnlijke weeën om de 2-3 minuten, werd ik tot mn grote frustratie terug naar huis gestuurd... 'Maar wanneer moet ik dan terugkomen??' 'Als je water breekt' of 'als je wil terugkomen'. Tja...
18u45 was ik terug thuis... vanaf dan heb ik op de zetel gelegen (op een kussen), weeën wegpuffen. Tot mn vriend voorstelde in bad te gaan. Toen ik daar wat slijm verloor, begon mn vriend wat groen te zien
(hij dacht al dat ik begon te bevallen) en zijn we terug vertrokken (derde keer goeie keer). Om 22u45 aan het ziekenhuis toegekomen. Deze keer in de rolstoel al puffend naar boven... Tot aan de glazen deur van verloskunde...'Je zal eventjes moeten wachten, we hebben geen kamer vrij'. Ik heb daar toen 15min aan de deur gestaan en begon echt wat te hyperventileren... Mn vriend heeft me toen enorm gesteund door mee te ademen.
Toen ik binnen kon: 5cm 'Mevrouw u komt bevallen' 'Joepi!!, geef maar een epidurale!'... 'Dat zal niet lukken, de kamers hiervoor zijn bezet' (of zoiets)
rolstoel in, naar bevallingskamer (vriend snel valiesje gaan halen), terug controle: 8 cm. Snel gyn bellen, 15 min later was die er al... 9cm. Om 23u40 heb ik nog gevraagd of 12/12/12 zou lukken
Ja hoor.Het werd 12/12/12 om 1u08 uiteindelijk.
Had een eerste poging gedaan om 00u10 maar voelde mn persweeën niet genoeg waardoor ik te snel stopte met persen. Ze hebben een baxtertje gestoken en dan me een half uurtje alleen gelaten... (we waren met 3 tegelijk ah bevallen en er waren maar 2 vroedvrouwen).
Helemaal anders dan het scenario dat ik in mn hoofd had dus... maar perfect...
(blijkbaar moest het wel plots snel gaan omdat hartslag beebje zakte en moest ik geknipt worden om het wat vlotter te laten verlopen... maar dat ging wat aan me voorbij).
Intussen is mn kleine schat Sem al 9,5 maand
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten