Het is toch een raar gevoel hè? Er zoveel moeite moeten voor doen, en dan het gevoel krijgen dat je dat altijd maar opnieuw zou doen?
Zowel ik als mijn man hadden altijd gezegd dat we graag drie kindjes wilden hebben. Maar toen we met onze vruchtbaarheidsproblemen geconfronteerd werden, was dat een ferme streep door onze rekening... We waren allang blij dat er ééntje op komst was na icsi.
Tamelijk zware zwangerschap, ingeleid na pre-eclampsie, maar de dochter was met moeite thuis en ik was al aan't denken aan de volgende!
Het is uiteindelijk via icsi telkens tamelijk vlot gelukt, in zoverre dat je icsi vlot kan noemen natuurlijk. En nu het derde wonder eindelijk op komst is, kan ik met de hand op het hart zeggen: met deze kleine spruit is ons gezin compleet. Dit is mijn laatste zwangerschap, en als laatste kan ze wel tellen, met bloedingen op 4, 7 en 12 weken, een ziekenhuisopname omwille van hyperemesis op 17 weken, en een bloeddruk die weer langzaamaan omhoog kruipt.
Maar ik zou het voor geen geld ter wereld willen missen, en als alles goed gaat is in augustus ons gezin volledig. Wel raar dat het echt een fase in je leven is die je gaat afsluiten. Zo zal het de laatste keer zijn dat ik een verloskamer langs de binnenkant zie
De laatste keer borstvoeding geven, de laatste keer zo'n piepklein boeleke in je armen houden... 'k Ga er dubbel en dik van genieten!
dus die verslaving is inderdaad wel goed aanwezig 
